Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος μας;


Ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος μας;

Το γεγονός ότι πιστεύουμε πως οι άλλοι άνθρωποι σκέφτονται όπως σκεφτόμαστε και εμείς.

Το γεγονός ότι περιμένουμε να κάνουνε για μας ότι θα κάναμε και εμείς για αυτούς.

Το γεγονός ότι περιμένουμε να μας αγαπήσουνε με τον ίδιο τρόπο που και εμείς τους αγαπάμε.


Και έτσι, δημιουργούμε προσδοκίες. Προσδοκίες που στο τέλος μένουν ανεκπλήρωτες.

Περιμένουμε να δούμε πράγματα από αυτούς. Πράγματα που τελικά δεν βλέπουμε.

Και απογοητευόμαστε. Πέφτουμε. Θυμώνουμε.

Και όλο αυτό, όπως είναι φυσικό φέρνει συγκρούσεις μεταξύ μας.


Δεν φταίνε οι άλλοι.

Φταίμε εμείς, που δημιουργήσαμε λάθος προσδοκίες.

Φταίμε εμείς, που δεν τους αποδεχτήκαμε, όπως πραγματικά είναι…



Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος – Ψυχολόγος Μ.Sc.


simeiakairwn.

[XAPA]

Ο Τίμιος Πρόδρομος ζητά τις πέτρες του ναού του..!


«Άκου παιδάκι μου, όταν κάτσεις σ’ αυτή την πέτρα και κάνεις προσευχή, αγιάζεται κι η πέτρα και στις εκκλησιές τις παλαιές,

όπου έχει γίνει πολλή προσευχή, αγιάζονται οι τοίχοι, οι εικόνες, τα στασίδια, ακόμη και τα τσιμέντα αγιάζονται»,

είπε ο π. Γεράσιμος


«Πριν το 1878 επί τουρκοκρατίας τον ωραίο ναό του Τιμίου Προδρόμου στην Άσσια της επαρχίας Αμμοχώστου οι Τούρκοι

τον χαλούσαν και εξανάγκαζαν τους Χριστιανούς που είχαν αμάξια να τους κουβαλούν τα μάρμαρα για να στολίζουν

τα σπίτια τους. Ακόμα και τον ιερέα έβαλαν σε αυτή την αγγαρεία.


Ο Παπαμιχαήλης, όπως κουβαλούσε μιαν ωραία πέτρα σκέφτηκε να την κρατήσει για να την λαξεύσει να την κάνει γούρνα

και να ποτίζει τα ζώα του. Την ξεφόρτωσε, λοιπόν, στο σπίτι του. Το βράδυ κουρασμένος από τον κάματο της ημέρας

έγειρε να κοιμηθεί. Δεν πέρασε πολλή ώρα και νάσου ο Πρόδρομος, ανυπόδητος, ντυμένος στα τρίχινα ρούχα του,

έρχεται και τον ξυπνά.


Στέκει δίπλα στο προσκεφάλι του και κτυπώντας τον απαλά στον ώμο, του λέγει αυτά τα λόγια ακριβώς:

“Να σηκωστείς που το πρωί να ζεύξεις το ζευκάρι σου (δηλ. Τα βόδια) και τζείνη την πέτρα πώπιασες να πάεις να την πάρεις πίσω”.


Ο ιερέας λέει τότε στον Πρόδρομο:

“Είες ίντα λοής μας κάμνετε! Ούλην την ημέραν κουβαλούμεν τόσες αμαξιές πέτρες στους Τούρκους τζαι δεν λαλείτε τίποτε.

Πως έπιασα μια πέτραν να την κάμω γούρναν για τα κτηνά μου, μαλλώνετε και θέλετε να την ιστρέψω (επιστρέψω) πίσω”.


Ο Άγιος Πρόδρομος δεν άφησε τον Παπά Μιχαήλη να συνεχίσει το παράπονο του. Τον διέκοψε αμέσως και του λέει:

“Μιτά σου ( μετά σου, μαζί σου) εν έχω να κάμω τίποτε, αμμά μιτά τους εν να λοαρκαστούμε”.

(Μαζί σου δεν έχω να κάνω, αλλά μαζί τους έχω ανοικτούς λογαριασμούς).


Από το βιβλίο. »Ο πατήρ Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε».


proskynitis

[XAPA]

Άβυσσος αι βουλαί του Κυρίου.


Ο Παπά Παναγής Μπασιάς (1801-1888) και οι γιοί της χήρας



«…Ο αείμνηστος πατήρ μου, τότε, διηγήθη ένα καταπληκτικό θαύμα του Παπά - Μπασιά,

το οποίον έζησε επί των ημερών του Παπά-Μπασιά ο πατήρ του πατρός μου - παππούς μου

- Βασίλειος Δρακόπουλος, πρωτοψάλτης και συνθέτης πολλών εκκλησιαστικών ασμάτων.

Το θαύμα έχει ως εξής:


Εις το Αργοστόλιον, επί των ημερών του Παπά-Μπασιά, ζούσε μία οικογένεια αρχοντική και πολύ πλούσια,

δεν ενθυμούμαι καλώς το όνομα της οικογενείας, ήτις απετελείτο από τέσσερα άτομα,

τον σύζυγο, την σύζυγο και δύο άρρενα τέκνα.

Οικογένεια λίαν ευσεβής και ενάρετος, ακόμη περισσότερον η κυρία,

της οποίας η ζωή ήτο πλήρης αγαθοεργών πράξεων.


Μετά πάροδον ετών απέθανεν ο σύζυγος και έμεινε η χήρα με τα δύο τέκνα της.

Αυτή επεδόθη εις το να διαπαιδαγωγή και νουθετή τα τέκνα της επί το χριστιανικώτερον,

συνάμα επεξέτεινε την ανθρωπιστική δράσιν της, βοηθούσα κάθε πτωχόν, επισκεπτομένη ασθενείς κατ’ οίκον

και βοηθούσα αυτούς, ασθενείς εις νοσοκομείον και καταδίκους εν φυλακαίς,

βοηθούσα και νουθετούσα αυτούς προς την χριστιανική πίστιν.


Όταν τα τέκνα της έφθασαν εις ηλικίαν το μεν πρώτον 21 ετών,

ένα βράδυ καθήμενοι μετά το δείπνον εις την τραπεζαρία,

το πρώτο τέκνον ησθάνθη ένα ισχυρό πόνον εις την κεφαλήν.

Αμέσως έπεσε κάτω αναίσθητο, το έβαλαν εις το κρεβάτι καλέσαντες πάραυτα τον ιατρό.

Ούτος διεπίστωσε σοβαρωτάτην κατάστασιν, προετοιμάσας την κυρία δια το μοιραίον.


Η κυρία ακούσασα αυτά που της είπεν ο ιατρός,

κατέφυγε εις το εικονοστάσιο της οικίας της και γονυκλινής όλη την νύκτα εδέετο

εις την Παναγίαν δια την σωτηρίαν του υιού της.

Το πρωί δυστυχώς απεβίωσε το παιδί της.

Αυτή παρ’ όλο το πένθος και την μεγάλη λύπη της, συνέχισε την χριστιανική και ανθρωπιστική δράσι της.


Μετά πάροδον όμως ενός έτους, ένα βράδυ ευρισκομένη πάλι μετά του ετέρου υιού της εις την τραπεζαρία,

βλέπει απροόπτως το παιδί της να βγάζη μία κραυγή πόνου και να πίπτη κάτω αναίσθητο,

όπως και το πρώτο της παιδί.

Αμέσως κάλεσε τον ιατρό, όστις διεπίστωσε την ιδία περίπτωσι με το πρώτο της παιδί,

αποφανθείς ότι δεν υπάρχει ουδεμία ελπίς διασώσεως αυτού.


Αυτή κλαίουσα και εν απελπισία ευρισκομένη, κατέφυγε πάλι εις το εικονοστάσιο της οικίας της,

και γονυκλινής όλη την νύκτα μετά δακρύων παρεκάλει τον Θεό, την Παναγία,

και τον Άγιο Γεράσιμο, όπως σώσουν το παιδί της, και λόγω της χριστιανικής της δράσεως,

την λυπηθούν και αποδώσουν πλήρως την υγείαν του παιδιού της.

Δυστυχώς την επομένη, που ήλθεν ο ιατρός, διεπίστωσε τον θάνατο του υιού της.


Τότε η Κυρία εκμανείσα μετεβλήθη εις θηρίον ανήμερον, παύσασα τελείως την προηγουμένη δράσιν της,

υβρίζουσα συνεχώς τον Θεό και τους αγίους, μη δεχομένη κανένα εις την οικίαν της.

Έδωσε δύο φωτογραφίας των παιδίων της εις καλόν ζωγράφον, να της φτιάξη τα δύο πορτραίτα

εις φυσικόν μέγεθος, τα όποια όταν ο ζωγράφος της παρέδωσεν, αυτή τα επλαισίωσε

με πολυτελή πλαίσια, και εκκενώσασα των επίπλων το σαλόνι της, τα εκρέμασεν εις τους δύο τοίχους

το εν απέναντι του άλλου, καλύψασα αυτά δι’ υφάσματος - τούλι - τοποθετήσασα κάτωθεν αυτών

από ένα κηροπήγιον με μία λαμπάδα, τας οποίας κάθε τόσον ήναπτε και ατενίζουσα τα τέκνα της συζητούσε με αυτά.


Μία των ημερών, ο Παπα-Μπασιάς εμβάς εις πλοιάριον από εκείνα που την εποχήν εκείνη εκτελούσαν

το πέρασμα Ληξουρίου - Αργοστολίου επήγε εις Αργοστόλιον.








Εξελθών του πλοιαρίου με την ράβδο του, σιγά σιγά επήγαινε κατευθείαν εις την οικίαν της κυρίας αυτής.

Φθάσας εκεί εκτύπησε την θύρα.

Εβγήκε εις το παράθυρον η κυρία, και ιδούσα τον Παπά-Μπασιά τον οποίο δεν εγνώριζε,

εξεμάνη υβρίζουσα αυτόν με τας χυδαιοτέρας φράσεις.


Ο Παπά-Μπασιάς, δίχως να ταραχθή, ήρεμα - ήρεμα την παρακάλεσε δια τρίτη φοράν να του ανοίξη,

που ήθελε κάτι να της ειπή.

Αυτή έτι περισσότερον συνέχισε να τον υβρίζη.

Τότε ο Παπά-Μπασιάς είπε: «Ή μου ανοίγεις, ή ανοίγω», και με την ράβδο του έκανε το σημείο του Σταυρού

εις την πόρταν, ήτις αυτομάτως ήνοιξε, και ήρχισεν ο Παπά-Μπασιάς να ανέρχεται την κλίμακα.


Η κυρία ιδούσα αυτό που έγινε, έμεινεν άφωνος μη δυναμένη να εκστομίσει ούτε λέξιν.

Ο Παπά-Μπασιάς προχώρησε κατ’ ευθείαν εις το σαλόνι (ασφαλώς Θεία βουλήσει)

ειπών εις την κυρίαν να τον ακολουθήση.

Ήνοιξε την θύρα του σαλονιού, και λέγει εις την κυρία:

κάθισε εις την γωνίαν και θα ιδής κάτι που δεν το επερίμενες.

Σταθείς επ’ ολίγον εις προσευχήν ο Παπά-Μπασιάς, βλέπει η κυρία να σηκώνονται τα δύο σκεπάσματα

των εικόνων των παιδιών της, και να κατέρχωνται ζωντανά εις το μέσον του δωματίου,

να εξάγουν ταυτοχρόνως δύο περίστροφα, ταυτοχρόνως να πυροβολή ο ένας τον άλλον,

και οι δύο ταυτοχρόνως να πίπτουν νεκροί επί του δαπέδου.


Κατόπιν του γεγονότος τούτου ευρέθησαν τα πορτραίτα ως πρότερον, σαν να μην είχε συμβή τίποτε.

Η κυρία άφωνος και τρομαγμένη παρακολουθούσε τα διατρέξαντα, και τότε ο Παπά-Μπασιάς της λέγει:

Κυρία μου ο Θεός δια να σε αγαπά σε εφύλαξε να μην ιδής αυτό πού είδες τώρα,

και επήρε μαζί Του τα δύο τέκνα σου δια φυσικού θανάτου,

διότι τα δύο σου τέκνα είχαν αγαπήσει μίαν και την αυτή γυναίκα,

και επρόκειτο να σκοτωθούν δια του τρόπου που είδες δι’ αυτήν.


Ως εκ τούτου να μεταμεληθής, καί να ευχαριστής τον Θεό,

και να συνεχίσης την προτέρα σου χριστιανικήν δράσιν.

Πραγματικά αυτή μεταμεληθείσα, επεδόθη ψυχή και σώματι

εις την προτέραν της δράσιν και εις μεγαλυτέραν κλίμακα».



imdleo.gr

[XAPA]

Άγιος Παΐσιος: Πόση δύναμη έχει ο Άγγελος! Βοηθάει ακόμη και με την σιωπή του!



Κάποτε βρισκόμουν σε αδιέξοδο. Από την στενοχώρια αισθανόμουν να μου χτυπούν το κεφάλι με σμίλη,

για να μου σπάσουν το κούτελο.

Τα μάτια μου κόντευαν να βγουν έξω, ιδιαίτερα το δεξί. Πόνος ανυπόφορος! Έφερνα σβούρα, σπαρταρούσα από τον πόνο.

Δεν ήξερα τί να κάνω…


Έκανα προσευχή και ζητούσα από τον Θεό, να βρεθεί ένας τρόπος να βγω από το αδιέξοδο.

Και ξαφνικά, βλέπω στον δεξιό ώμο τον Φύλακα Άγγελό μου. Ήταν ίσα με δώδεκα χρονών παιδάκι.

Είχε ένα όμορφο στρογγυλό προσωπάκι με στρογγυλά ματάκια. Ένα προσωπάκι! Φεγγοβολούσε!


Και μόνο με την παρουσία του, μου έφυγε και ο πόνος και όλα· όχι από την χαρά, αλλά από την Θεία Χάρη.

Η χαρά δεν διώχνει τον πόνο, έχεις τον πόνο και χαίρεσαι συγχρόνως, ενώ η Θεία Χάρις!. Μεγάλη υπόθεση! Δεν περιγράφεται!

«Αν είναι έτσι, είπα, όχι με σμίλη, αλλά με βαριοπούλα ας με χτυπούν στο κεφάλι!».

Άξιζε να μου σπάσουν το κεφάλι, και μόνο γι’ αυτό.

Μετά βρέθηκε και η λύση, που ανθρωπίνως δεν υπήρχε.



simeiakairwn

[XAPA]

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: Γιατί δεν καταλαβαίνουμε τη βοήθεια του Θεού


Παλιά, θυμάμαι, πήγαιναν οι γονείς στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στην γειτόνισσα να μας προσέχη μαζί με τα παιδιά τα δικά της.

Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα τα παιδιά.

Μια ματιά έριχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα.

Έτσι και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι παλιά με μια ματιά παρακολουθούσαν τον κόσμο.

Σήμερα και ο Χριστός και η Παναγία και οι Άγιοι τον έναν πιάνουν από ΄δω, τον άλλον από ΄κει,

γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι.


Τώρα είναι μια κατάσταση …; Θεός φυλάξοι!

Σαν μια μητέρα να έχη δυό-τρία προβληματικά παιδιά, το ένα λίγο χαζούλικο, το άλλο λίγο αλλοίθωρο,

το άλλο λίγο ανάποδο, να έχη και κανά-δυό της γειτόνισσας να τα προσέχη, και το ένα να ανεβαίνη ψηλά

και να κινδυνεύη να πέση κάτω, το άλλο να παίρνη το μαχαίρι να κόψη τον λαιμό του, το άλλο να πάη

να κάνη κακό στο άλλο, και αυτή συνέχεια να βρίσκεται σε εγρήγορση, να τα παρακολουθή,

και εκείνα να μην καταλαβαίνουν την αγωνία της.


Έτσι και ο κόσμος δεν καταλαβαίνη την βοήθεια του Θεού.

Με τόσα επικίνδυνα μέσα πού υπάρχουν σήμερα θα είχε σακατευθή, αν δεν βοηθούσε ο Θεός.

Αλλά έχουμε και Πατέρα τον Θεό και Μάνα την Παναγία και αδέλφια τους Αγίους και τους Αγγέλους,

που μας προστατεύουν.


Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση!

Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε.


Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του, για να την καταστρέψη!

Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός, του χαλάει τα σχέδια.

Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό.

Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά”.


Αγιος Παϊσιος


diakonima

[XAPA]

Δεν θα κολαστούμε γιατί αμαρτάνουμε αλλά επειδή δεν μετανοούμε!

Μαρτυρία Αγιορείτου μοναχού Νίκωνος


Ενας αξιωματικός είχε στείλει τον ανηψιό του στην μονή Διονυσίου κοντά σε μένα.

Ο ανηψιός είχε ζήσει όπως είχε ζήσει.. ανεξομολόγητος..

δεν είχε εξομολογηθεί ποτέ.. είχε κάνει ένα σωρό πράγματα

το θέμα ήταν ότι τότε έτυχε να βρίσκεται στο μοναστήρι ένας δαιμονισμένος ..

Τον είχαν κρατήσει από ελεημοσύνη και αγάπη οι πατέρες.


Οποτε συναντούσε τον ανηψιό, το τι του φανέρωνε δεν λέγεται. Οτι είχε κάνει και δεν είχε κάνει ..

Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι πατέρες ήταν να τους κρατάνε χώρια

να μη συμπίπτουνε και γίνουν επεισόδια μπροστά σε προσκυνητές

και ακούνε οι προσκυνητές τι είχε κάνει ο νεαρός έξω στον κόσμο..


Τελικά τον καταφέρανε τον νεαρό να εξομολογηθεί .. Κι είχε κάποια ελαφριά ψυχολογικά προβλήματα.

Εξω από το μοναστήρι ήταν ένας πνευματικός, πήγε εκεί εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στην ζωή του

και γυρνάει στο μοναστήρι ..

και να χει βγει τώρα στο παράθυρο ο δαιμονισμένος.. να τον βλέπει και να φωνάζει :

- ''ΣΕ ΠΕΤΥΧΑ!!! ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΤΑ ΠΩ ΟΛΑ !!

- ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΟΛΑ '' και έκανε τα χέρια του έτσι σαν να είχε βιβλίο και να φωνάζει :

- ''ΚΑΙ ΘΑ ΑΡΧΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΥΨΩ ΤΙΠΟΤΑ ''

.. και να αρχίσει όχι να φανερώνει αλλά αυτά που χε κάνει ο νεαρός, να ουρλιάζει

και τι φώναζε: '' ΠΟΥ ΕΙΝ ΤΑ ;;; ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΙΠΟΤΑ?? '' Δεν έβλεπε πια τίποτα..

Αυτή είναι η εξομολόγηση.. Αυτό είναι το πετραχήλι του παπά ..

Δεν θα κολαστούμε γιατί αμαρτάνουμε..

Ολοι αμαρτάνουμε.Θα κολαστούμε γιατί δεν μετανοούμε.

Γιατί δεν αγωνιζόμαστε όπως αγωνίστηκαν κι οι άγιοι..



Μαρτυρία Αγιορείτου μοναχού Νίκωνος



proskynitis

[XAPA]

Δεν κάνω απολύτως τίποτα, δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο, αγαπώ τον Θεό αλλά λίγη υπομονή κάνω.




Κάποτε, μου συνέβη ένα γεγονός, ήμουνα νεαρός πρεσβύτερος και διακονούσα σε κάποια χωριά έξω από την

Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα ήμουνα βοηθός στην θεολογική σχολή ενός πολύ μεγάλου θεολόγου.

Αυτό το οποίο ζούσα, γράφοντας και την διδακτορική διατριβή μου στην θεολογική σχολή ταυτόχρονα,

ήταν μια φοβερή αντίθεση.


Από την μία στην θεολογική σχολή είχα επαφή με τα μεγάλα της θεολογίας

και παράδοξα και τα δυσνόητα και τα βαθυνόητα και από την άλλη

σαν ένας παπάς σε 10 χωριά που μου είχε αναθέσει ο τότε επίσκοπός μου,

τρία-τέσσερα χωριά στα οποία πήγαινα και έκανα τον ιεροκήρυκα, αυτό έκανα τότε.

Ένοιωθα φοβερή μοναξιά, διότι δεν με καταλαβαίνανε, ή εγώ ευθυνόμουνα που δεν με καταλαβαίνανε.


Έλεγα λοιπόν πέντε πράγματα, έβλεπα ότι ο κόσμος έ, άκουγε ότι άκουγε,

γύρναγε έσκυβε το κεφάλι και εντάξει συνέχιζε κανονικά την ζωή του, σαν να μην συνέβαινε τίποτα.

Η μοναξιά αυτή ήτανε βαρύ αίσθημα, έλεγα μα τι κάνω εγώ σαν παπάς αυτή την στιγμή,

τι νόημα έχει να ξαναπάω την Κυριακή και να ξαναμιλήσω στο τάδε, χωριό αφού πάλι…

ναι, δεν μπορούσα, δεν λέω ότι είναι εύκολο αλλά, σήμερα σας είπα διάλεξα να μιλήσω δύσκολα,

θέλω να πω πιστεύω ότι το ακροατήριο έχει τέτοιες δυνατότητες,

αλλά έμαθα πολλά από τότε, πάντως είχα μεγάλη δυσκολία.

Λοιπόν κάποια στιγμή μου συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός, με το οποίο ο Θεός σαν να μου έμαθε πολλά πράγματα.


Μια από αυτές τις Κυριακές, τελείωσε η Θεία Λειτουργία, μου λέει ο παπάς, ένας απλός παπάς και...

δύο απλοί-απλούστατοι επίτροποι, αγράμματοι άνθρωποι, πάμε να πιούμε πάτερ έναν καφέ, προτού φύγεις.

Μην φύγεις έτσι, εντάξει.

Τελειώνει η Λειτουργία, εγώ πάντα θλιμμένα πολύ μέσα στην μοναξιά κλπ.

Και πάμε να πιούμε τον καφέ στην πλατεία του χωριού.

Εκεί λοιπόν που πίναμε τον καφέ, ξαφνικά γυρίζει ο ένας από τους επιτρόπους, με κοιτάζει και μου λέει:


- Λοιπόν πάτερ (-μου λέει) εγώ με τον κυρ-Γιάννη από εδώ (-κυρ-Γιάννης ήταν ο άλλος ο επίτροπος) είχαμε μία

απορία. Ο ναός μας εδώ δεν ήταν καθαγιασμένος (δεν έχει εγκαινιαστεί) και είχαμε την απορία,

μη όντας καθαγιασμένος από τον επίσκοπο, τα μυστήρια και η Θεία Λειτουργία δεν ήταν κανονικά;


Λέω ωχ, ωχ τι γίνεται εδώ! τέτοια απορία, μου έκανε εντύπωση. Και λέει:

- Ξέρεις τι κάναμε, είπαμε να κάνουμε τρεις εβδομάδες νηστεία, για να μας δείξει ο Θεός.

Και κάναμε,

και πραγματικά μια Κυριακή προτού έλθει ο Δεσπότης να κάνει τα αυτά,

είδαμε την ώρα της Θείας Λειτουργίας ξανά αυτό το φως.

Εγώ άρχισα να θορυβούμαι:

- Ποιο φως, τι φως;

- Εκείνο το φως, το αείφωτο, βλέπεις μετά τον ήλιο και νομίζεις ότι είναι σκοτάδι, ένα φως το οποίο κατεβαίνει

και βλέπεις πράγματα, πολλά πράγματα, καταστάσεις, παρόν, παρελθόν, το μέλλον εκεί μέσα κλπ.


Άρχισα να συγκλονίζομαι, είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

και του αγίου Συμεών του νέου θεολόγου

και βέβαια και ο άλλος ευλογούσε εκεί

και ο απλός ο παπάς έλεγε κι αυτός ναι,

ναι, ήτανε όλοι σαν…

Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία αυτή για μένα, βέβαια δεν σταμάτησε εκεί αλλά άρχισα να τον ψάχνω αυτόν τον

επίτροπο, αυτόν τον απλό άνθρωπο.

- Πώς ζεις εσύ, (αφού έπαθα το σοκ το οποίο με συνόδευε για χρόνια μετά). Πώς ζεις εσύ;

- Έ πώς ζω εγώ, φτωχά.

- Τι κάνεις, πως ακριβώς περνάς την μέρα σου, τι ακριβώς κάνεις στην διάρκεια της μέρας;

- Δεν κάνω (-λέει) απολύτως τίποτα, δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο, αγαπώ τον Θεό αλλά λίγη υπομονή κάνω.

Λίγη υπομονή κάνω.

Είχε υπομονή αυτός, ξέρεις τι θα πει υπομονή;

Υπομονή σημαίνει αυτός ο σταυρός της ελευθερίας να αγκαλιάζει τους άλλους.

Εκεί μέσα αποκαλύπτεται ο Θεός.

Αυτό είναι το μεγαλειώδες δίδαγμα, ο ησυχασμός είναι βιωμένη φυσιολογία,

μην νομίζετε ότι ο ησυχασμός, εσείς οι θεολόγοι, είναι ατομική επίδοση

όπως κάνουν οι ινδουιστές ή αυτοί οι οποίοι καταργούνε το θέλημα για να δούνε τα θεάματα.

Είναι αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία, και με τον τρόπο αυτόν

γίνονται μεγάλες αποκαλύψεις τις οποίες εγώ φυσικά, ως υποψήφιος διδάκτωρ

και μετέπειτα δεν αξιώθηκα, ούτε αξιώθηκα έκτοτε.


adontes.

[XAPA]

Όταν ο διάβολος ρώτησε τρείς μοναχούς τι θα άλλαζαν από το παρελθόν..


~ Μιά μέρα, ο διάβολος εμφανίστηκε σέ τρείς μοναχούς καί ρώτησε τόν καθένα ξεχωριστά τί θά άλλαζαν από τό παρελθόν.

Διάβολος: «Αν σού έδινα τή δύναμη νά αλλάξεις κάτι στό παρελθόν σου, τί θά άλλαζες;»


Ό πρώτος μοναχός απάντησε γρήγορα μέ μεγάλο αποστολικό ζήλο:

-Δεν θα σας επέτρεπα να αφήσετε τον Αδάμ και την Εύα να πέσουν στήν αμαρτία, για να μην απομακρυνθεί η ανθρωπότητα από Τον Θεό.


Ό δεύτερος μοναχός, πού είχε καρδιά γεμάτη έλεος, απάντησε:

– Θα σε εμπόδιζα να απομακρυνθείς από Τον Θεό που θα σε καταδίκαζε για πάντα.


Ό τρίτος μοναχός ήταν ό πιό απλός από τούς τρεις. Αντί νά απαντήσει στόν διάβολο, έπεσε στά γόνατα, σταυρώθηκε καί προσευχήθηκε:

– Κύριε, λύτρωσε με από τον πειρασμό του τι θά μπορούσε να ήταν και τι δεν ήταν.


Τότε ό διάβολος έβγαλε μιά διαπεραστική κραυγή καί, στριφογυρίζοντας από τόν πόνο, εξαφανίστηκε.


Έκπληκτοι οί άλλοι δύο ρώτησαν τόν αδερφό τους:

– Αδελφέ, γιατί απάντησες έτσι;

Ό μοναχός εξήγησε:

– Καταρχάς, δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε διάλογο με τον εχθρό.

Δεύτερον: κανείς στον κόσμο δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το παρελθόν.

Τρίτον, ο διάβολος δεν ενδιαφέρεται καθόλου να μας βοηθήσει, αλλά να μας φυλακίσει στο παρελθόν για να παραμελήσουμε το παρόν.

Γιατί;

Γιατί το παρόν είναι η μόνη στιγμή που μπορούμε, με τη χάρη Του Θεού, να συνεργαστούμε μαζί Του.

Ή στρατηγική του διαβόλου, αυτή πού φυλακίζει περισσότερο τους ανθρώπους και τους εμποδίζει να ζήσουν το παρόν σε ενότητα με Τον Θεό, είναι αυτή που «θα μπορούσε να είχε συμβεί και δεν έγινε».

Άς αφήσουμε το παρελθόν στα χέρια του Ελέους Του Θεού και ας αφήσουμε το μέλλον στα χέρια τής Πρόνοιας Του.

Το παρόν είναι στα χέρια μας μαζί με το χέρι Του Θεού».



ΠΗΓΗ

paterikos

[XAPA]

Θα πήγαινα στο ασκητήριο του Οσίου Δαυΐδ, μισή ώρα από το Mοναστήρι και μου έλεγε ο δαίμων:


<<Θα πήγαινα στο ασκητήριο του Οσίου Δαυΐδ, μισή ώρα από το Mοναστήρι και μου έλεγε ο δαίμων:

«Πού θα μου πας, βρε Ιάκωβε, στο ασκητήριο του Δαυΐδ;

Θα σε θανατώσω, δεν θα γυρίσης…

Δεν μπορώ να σου κάνω τίποτε, να σε ρίξω σε μία σοβαρή αμαρτία, να σε πεθάνω… Δεν μπορώ, διότι έχεις ταπείνωση.

Και η ταπείνωσις με καίει.

Η ταπείνωσις και η πίστις στον Χριστό».


Μετά το Πάσχα ανέβηκα πάνω στο βουνό, εκεί ψηλά που έχουμε το νερό, και έχει ένα Σταυρό, και έλεγα το:

«Αναστήτω ο Θεός!», το: «Αναστάσεως ημέρα!», το «Χριστός Ανέστη!».

Και φώναξα μετά:

«Δαίμον, δαίμον, είπες ότι, όταν θα πάω στο ασκητήριο θα με σκοτώσης, έλα εδώ όταν θέλης, έλα να με σκοτώσης, στον βράχο πάνω ευρίσκομαι, στα βουνά. Έλα άμα σε βαστάη, έλα…».

Και έλεγα μετά το: «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν Λαοί!».


Πού να πλησιάση!

Γι’ αυτό, παιδιά μου, πάντα να προσεύχεσθε, μα είτε τρώγετε, είτε πίνετε, είτε ο,τιδήποτε κάνετε, να προσεύχεσθε,

γιατί όταν κάνωμε προσευχή, δεν μπορεί να μπη ο διάβολος.


Μου έλεγε η μάνα μου όταν ήμουν μικρό παιδί:

«Άκουσε, παιδάκι μου, όποιος κάνη τον Σταυρό του, λόγχη έχει στο πλευρό του!»!>>!!!


Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης (1920-1991)



Πηγή: «Ο ΓΕΡΩΝ ΙΑΚΩΒΟΣ (ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ – ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ – ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ)», Ενωμένη Ρωμηοσύνη.


dromokirix.gr/simeiakairwn

[XAPA]

Η ταπείνωση θα σου ανοίξει τις πόρτες του Ουρανού…ενώ η υπερηφάνεια θα τις κλείσει!

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης


Ο ταπεινός ασχολείται με τον εαυτό του…
… ο υπερήφανος ασχολείται με τους άλλους…

Ο ταπεινός γνωρίζει τον εαυτό του…
… ο υπερήφανος δεν γνωρίζει τον εαυτό του…

Ο ταπεινός δέχεται με υπομονή ό,τι δεν μπορεί ν’ αλλάξει και περιμένει…
… ο υπερήφανος θέλει να γίνονται όλα όπως τα θέλει και όταν τα θέλει…

Ο ταπεινός αναπαύεται και αναπαύει…
… ο υπερήφανος αναστατώνεται και αναστατώνει…

Ο ταπεινός παίρνει όλα τα σφάλματα πάνω του…
… ο υπερήφανος τα μεταβιβάζει στους άλλους…

Ο ταπεινός δοξάζει και ευγνωμονεί το Θεό για όλα!
… ο υπερήφανος δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος και όλα τον ενοχλούν…

Ο ταπεινός θα υψωθεί από τον Θεό!
… ο υπερήφανος θα ταπεινωθεί από τον Θεό…

Αν αγαπήσεις την ταπεινοφροσύνη, θα γίνεις μερίδα του Χριστού…
… αν αγαπήσεις την υπερηφάνεια, θα γίνεις μερίδα των δαιμόνων…

Η ταπείνωση κάνει τον άνθρωπο θεό!
… η υπερηφάνεια έκανε τους αγγέλους δαίμονες…

Η ταπείνωση θα σου ανοίξει τις πόρτες του Ουρανού…
… ενώ η υπερηφάνεια θα τις κλείσει!




proskynitis