Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος: «Από την κατάθλιψη στη χαρά! Πως;»



«ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΘΛΙΨΗ, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ,

ΝΩΘΡΟΤΗΤΑ, ΤΕΜΠΕΛΙΑ, ΑΚΗΔΙΑ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΑΤΑΝΙΚΑ.

Να είναι θλιμμένος, να κλαίει, να μελαγχολεί, να μη δίνει σημασία στην οικογένεια του,να ξοδεύει ένα σωρό

χρήματα στους ψυχαναλυτές για να πάρει φάρμακα.


Αυτά οι άνθρωποι τα λένε «ανασφάλεια».

Η θρησκεία μας πιστεύει ότι αυτά είναι πειρασμικά πράγματα.

Ο πόνος είναι μία ψυχική δύναμη που ο Θεός την έβαλε μέσα μας,

με προορισμό να κάνει το καλό, την αγάπη, τη χαρά, την προσευχή.


Αντ’ αυτού ο διάβολος καταφέρνει και παίρνει την ψυχική αυτή δύναμη από την μπαταρία της ψυχής μας

και τη μεταχειρίζεται για κακό, την κάνει κατάθλιψη και φέρνει την ψυχή στην νωθρότητα

και στην ακηδία. Βασανίζει τον άνθρωπο, τον κάνει αιχμάλωτο του, τον αρρωσταίνει ψυχικά.


Υπάρχει ένα μυστικό να μεταβάλετε τη σατανική ενέργεια σε καλή.

Είναι δύσκολο και χρειάζεται και κάποια προετοιμασία.

Προετοιμασία είναι η ταπείνωση

Με την ταπείνωση αποσπάτε τη χάρη του Θεού.

Δίνεστε στην αγάπη του Θεού, τη λατρεία Του, στην προσευχή.

Αλλά και όλα αν τα κάνετε, τίποτε δεν έχετε καταφέρει, αν δεν έχετε αποκτήσει ταπείνωση.


Όλα τα κακά αισθήματα, η ανασφάλεια, η απελπισία, η απογοήτευση, που πάνε να κυριεύσουν την ψυχή,

φεύγουν με την ταπείνωση.

Αυτός που δεν έχει ταπείνωση, ο εγωιστής, δεν θέλει να του κόψεις το θέλημα, να τον θίξεις, να του κάνεις υποδείξεις.

Στενοχωριέται, νευριάζει, αντιδρά, τον κυριεύει η κατάθλιψη.


Η κατάστασις αυτή θεραπεύεται με την χάρη. Πρέπει η ψυχή να στραφεί στην αγάπη του Θεού.

Η θεραπεία θα γίνει με το ν’ αγαπήσει τον Θεό με λαχτάρα.

Πολλοί άγιοί μας μετέτρεψαν την κατάθλιψη σε χαρά με την αγάπη προς τον Χριστό.

Και όταν ενωθείς με τον Θεό και δοθείς σ’ Εκείνον, πάνε όλα τ’ άλλα. Τα ξεχνάς και σώζεσαι.


Η μεγάλη τέχνη, λοιπόν, το μεγάλο μυστικό, για ν’ απαλλαγείς απ’ την κατάθλιψη και όλα τ’ αρνητικά,

είναι να δοθείς στην αγάπη του Θεού.

Μέσα στην Εκκλησία μας υπάρχει θεραπεία με την αγάπη προς τον Θεό και την προσευχή,

αλλά που θα γίνεται με λαχτάρα και πόθο.

Αυτό είναι το μυστικό της θεραπείας.

Αυτά δέχεται η Εκκλησία μας.»




πηγή: vimaorthodoxias

[XAPA]

«Γέροντα πώς μπορώ να μάθω να διακρίνω ανθρώπους — ποιους πρέπει να εμπιστευτώ και ποιους να φοβηθώ;»


Ένας μαθητής ρώτησε κάποτε τον Γέροντα:

— «Πώς μπορώ να μάθω να διακρίνω ανθρώπους — ποιους πρέπει να εμπιστευτώ και ποιους να φοβηθώ;» “

— «Πρώτα, θα σου πω ποιον να φοβάσαι», είπε ο Γέροντας. “Προσοχή στην ψεύτικη ταπεινοφροσύνη!

Όταν βλέπεις κάποιον να υποκλίνεται μπροστά σου, να σε αγκαλιάζει και να σε κολακεύει με ευχάριστα λόγια

– να φοβάσαι περισσότερο αυτό το άτομο! “


— “Γιατί, πρεσβύτερε; ” ο μαθητής ρώτησε αιφνιδιασμένος. “Εξήγησέ το μου! “

— «Γιατί αυτός ακριβώς θα σε προδώσει πρώτος», απάντησε ο Γέροντας με αναστεναγμό.

— “Και ποιον να εμπιστευτώ; ” ρώτησε ο μαθητής.

— «Εμπιστευτείτε αυτόν που δεν σας κολακεύει, αλλά σας λέει την αλήθεια, όσο δύσκολο κι αν είναι να ακούτε·

τέτοιοι άνθρωποι θα είναι οι πρώτοι που θα έρθουν να σας βοηθήσουν», είπε ο γέροντας μοναχός.

Η γνήσια ταπεινότητα είναι πάντα αδιάκριτη και δύσκολο να βρεθεί – αλλά μόλις βρεθεί, δεν θα σε προδώσει ποτέ.



+Γέροντας Πετρόνιε Αγίου Όρους


simeiakairwn

[XAPA]

ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΑ ΥΛΙΚΑ...


Μια καλή γυναίκα πέθανε και πήγε στον παράδεισο όπου της άνοιξε ο απόστολος Πέτρος.

Βλέπω ότι είσαι γραμμένη στα ιερά βιβλία της είπε και άρχισαν να περπατούν στους δρόμους του παραδείσου.

Λίγο μετά η γυναίκα είδε ένα μεγάλο παλάτι και ρώτησε τίνος είναι.

Αυτό είναι της υπηρέτριάς σου που πέθανε πριν ένα μήνα.


Τότε η γυναίκα σκέφτηκε: Αφού η υπηρέτριά μου μένει σε ένα τόσο θαυμάσιο σπίτι , φαντάσου πού θα μένω εγώ.

Όμως όχι μακριά από εκεί ο απόστολος σταμάτησε μπροστά σε ένα πολύ μικρό σπιτάκι που περισσότερο έμοιαζε με καλύβι.

Καλά απόστολέ μου εκείνο το έξοχο σπίτι είναι για την υπηρέτριά μου και για μένα αυτό το πολύ φτωχό;

Τα υλικά που μας έστειλες, όσο ζούσες, πάνω στη γη έφθαναν μόνο για αυτό

και πάλι καλά που κατορθώσαμε και στο φτιάξαμε.


Ο σκοπός είναι να φιλοτιμηθούμε και εμείς απέναντι στον Ευεργέτη Θεό

και να κάνουμε ό,τι καλύτερο και περισσότερο μπορούμε.

Όλα αυτά τα έργα και οι κόποι μας γίνονται ‘’οικοδομικά υλικά ‘’

για το ‘’ χτίσιμο ‘’ της διαμονής μας στη Βασιλεία των ουρανών.



(Μητρ.Νικοπόλεως Μελετίου:’’στο φως των λόγων Του’’ σ.147-148



dieyxontonagion

[XAPA]

Υπερηφάνεια - Ιστορία από το Γεροντικό


Ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ἁγίου Παχωμίου



Ὁ μέγας Παχώμιος χαιρόταν πολύ, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ μαθητής του Θεόδωρος ἦταν σὲ ὅλα συνετός,

καὶ ὅτι, μολονότι νέος, ὄχι μόνο δὲν εἶχε τὴν (ἀνώριμη) σκέψη τῶν νέων,

ἀλλὰ στήριζε στὴν ἄσκηση καὶ ἄλλους, τοὺς πιὸ ἀδύνατους.


Καθὼς λοιπὸν εἶχαν συνήθεια νὰ συγκεντρώνονται ὅλοι (οἱ μοναχοί) κάθε βράδυ σ᾿ ἕνα σημεῖο τῆς μονῆς

καὶ ν᾿ ἀκοῦνε τὴ διδαχὴ τοῦ μεγάλου (Παχωμίου), (κάποια φορά), ὅταν ὅλοι εἶχαν μαζευτεῖ γι᾿ αὐτό,

προστάζει ἐκεῖνος τὸ Θεόδωρο - νέον, ὅπως εἴπαμε, ὄχι πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρονῶν

- νὰ κηρύξει στοὺς ἀδελφοὺς τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.


Κι αὐτὸς ἀμέσως, χωρὶς καμιὰ ἀντιλογία ἢ παρακοή, ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ τοὺς εἶπε πολλὰ ὠφέλιμα.

Μερικοὶ ὅμως ἀπὸ τοὺς γεροντότερους, βλέποντας αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, δὲν θέλησαν νὰ τὸν ἀκούσουν.

«Θὰ μᾶς διδάξει αὐτὸς ὁ ἀρχάριος;», εἶπαν μεταξύ τους.

«Δὲν θὰ τὸν ἀκούσουμε!». Ἄφησαν λοιπὸν τὴ σύναξη κι ἔφυγαν ὁ καθένας γιὰ τὸ κελλί του.


Ὅταν τέλειωσε ἡ διδασκαλία, ὁ μέγας (Παχώμιος) ἔστειλε καὶ τοὺς κάλεσε.

Καὶ μόλις ἦρθαν, τοὺς ρώτησε:...

- Γιὰ ποιὸ λόγο ἀφήσατε τὸ κήρυγμα καὶ φύγατε γιὰ τὰ κελλιά σας;

- Καλά, ἀποκρίθηκαν, ἔβαλες ἕνα παιδὶ νὰ κάνει τὸ δάσκαλο σὲ τόσους γέροντες,

ποὺ πέρασαν μία ζωὴ μέσα στὸ μοναστῆρι;


Ὅταν τοὺς ἄκουσε (ὁ ὅσιος), σκυθρώπιασε καὶ ἀναστέναξε βαθιά.

- Ξέρετε, εἶπε, ἀπὸ ποῦ ἄρχισαν νὰ μπαίνουν τὰ κακὰ στὸν κόσμο;

- Ἀπὸ ποῦ; ρώτησαν ἐκεῖνοι.

- Ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια!


Ἐξαιτίας της «ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος, ὁ πρωὶ ἀνατέλλων» καὶ «συνετρίβη εἰς τὴν γῆν» (Ἡσ. 14:12).

Ἐξαιτίας της κατοίκησε μαζὶ μὲ τὰ θηρία καὶ ὁ βασιλιὰς τῆς Βαβυλῶνας Ναβουχοδονόσορ (Δαν. 4:25-30).

Ἢ μήπως δὲν ἀκούσατε τί λέει ἡ Γραφή, ὅτι «ἀκάθαρτος παρὰ Θεῷ πᾶς ὑψηλοκάρδιος» (Παροιμ. 16:5),

καὶ ὅτι «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» (Λουκ. 14:11);


Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν τὰ λογαριάσατε αὐτά, νικηθήκατε ἀπὸ τὸ διάβολο καὶ χάσατε ὅλη σας τὴν ἀρετή,

γιατὶ ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι μητέρα καὶ ἀρχὴ ὅλων τῶν κακῶν.

Φεύγοντας, δὲν ἀπομακρυνθήκατε ἀπὸ τὸ Θεόδωρο, ἀλλὰ χωριστήκατε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,

καθὼς στερηθήκατε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.

Εἶστε πραγματικὰ ἀξιολύπητοι. Πῶς δὲν καταλάβατε, ὅτι ὁ σατανᾶς ἦταν ποὺ σᾶς παρακίνησε

νὰ φτάσετε σ᾿ αὐτὸ (τὸ κατάντημα;)


Ὤ, τί παράδοξο! Ὁ Θεὸς «ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρις θανάτου» (Φιλιπ. 2:8) γιὰ μᾶς,

κι ἐμεῖς, ἂν καὶ ἀπὸ τὴ φύση μας ταπεινοὶ ἔχουμε ἔπαρση!

Ὁ ἀπὸ τὴ φύση Του ὑψηλὸς καὶ ἄπειρος, ποὺ μὲ τὸ βλέμμα Του καὶ μόνο μπορεῖ νὰ κατακάψει τὰ πάντα,

ἔσωσε τὸν κόσμο μὲ τὴν ταπείνωση, κι ἐμεῖς, ποὺ εἴμαστε χῶμα καὶ στάχτη καὶ ἀκόμα πιὸ τιποτένιοι ἀπὸ αὐτά,

φουσκώνουμε ἀπὸ ὑπερηφάνεια, ἀγνοώντας ὅτι καταποντιζόμαστε ἔτσι στὰ κατάβαθα τῆς γῆς.


Δὲν εἴδατε ἐμένα, μὲ πόση προσοχὴ παρακολουθοῦσα (τὴν ὁμιλία τοῦ Θεόδωρου;)

Σᾶς βεβαιώνω, ὅτι ἐγὼ πάρα πολὺ ὠφελήθηκα ποὺ τὸν ἄκουσα.

Γιατὶ δὲν τοῦ ἐπέτρεψα νὰ σᾶς κηρύξει γιὰ νὰ σᾶς δοκιμάσω, ἀλλὰ γιατὶ ἤθελα κι ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ ὠφεληθῶ.

Πόσο περισσότερο λοιπὸν ἐσεῖς ἔπρεπε νὰ τὸν ἀκούσετε μὲ πολλὴ ταπεινοφροσύνη;


Ἀλήθεια σᾶς λέω, ὅτι ἐγώ, ὁ ἐν Κυρίῳ πνευματικὸς πατέρας σας, ἤμουν κρεμασμένος ἀπ᾿ τὸ στόμα του,

σὰν νὰ μὴ γνώριζα τὴ δεξιὰ καὶ τὴν ἀριστερὴ (στράτα).

Σᾶς λέω λοιπὸν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι, ἂν δὲν δείξετε πολὺ μεγάλη μετάνοια γι᾿ αὐτὸ τὸ σφάλμα σας,

ὥστε νὰ σᾶς συγχωρηθεῖ ἡ πτώση, θὰ χάσετε τὴν ψυχή σας, καὶ τοῦτο γιατὶ, μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν τόσο κακὴ ἀρχή,

δὲν θὰ σταματήσετε, ὥσπου νὰ φτάσετε στὴν ἔσχατη ἀπόφαση τῆς καταδίκης σας.


Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια τοὺς νουθετοῦσε (ὁ ὅσιος) καυτηριάζοντας ἀρκετὰ τὸ πάθος τῆς ὑπερηφάνειας,

κι ἔτσι γιάτρεψε ἀποτελεσματικὰ τὴν (πνευματική) ἀρρώστια τους.

Γιατὶ ἦταν καὶ σκληρός, ὅποτε χρειαζόταν, ἀλλὰ καὶ ἤπιος πάλι, ὅταν τὸ καλοῦσε ἡ περίσταση,

ἄλλοτε ἐλέγχοντας καὶ ἄλλοτε παρακινώντας πρὸς τὸ ἀγαθὸ ἐκείνους ποὺ ἁμάρταναν.



orthodoxia-ellhnismos

[XAPA]

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ, ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΠΑΡΑΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΕΥΣΠΛΑΓΧΝΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΜΑΣ.

Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ - (Ἀπὸ τὶς “Διδαχές” του)


. Νὰ ἔχετε εὐλάβειαν εἰς ὅλους τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ περισσότερον εἰς τὴν Δέσποιναν Μαρίαν,

διότι ὅλοι οἱ Ἅγιοι εἶναι δοῦλοι τοῦ Χριστοῦ, ἡ δὲ Θεοτόκος εἶναι Βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἥτις παρακαλεῖ

τὸν εὔσπλαγχνον Χριστὸν διὰ τὰς ἁμαρτίας μας.

Διὰ τοῦτο πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ τιμῶμεν τὴν Δέσποινάν μας μὲ νηστείας καὶ ἐλεημοσύνας.


Ἕνας ἄνθρωπος ὀνομαζόμενος Ἰωάννης ἐνικήθη καὶ ἔγινε κλέπτης, ἔγινε καὶ καπετάνιος εἰς 100 κλέπτας·

ἀλλὰ εἶχε πολλὴν εὐλάβειαν εἰς τήν Θεοτόκον καὶ κάθε πρωΐ καὶ ἑσπέρας ἔλεγε τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας.

Θέλων ὁ πανάγαθος Θεὸς νὰ τὸν σώσῃ διὰ τὴν εὐλάβειαν ὁποὺ εἶχεν εἰς τὴν Θεοτόκον, ἔστειλεν ἕνα ἅγιον ἀσκητήν,

τὸν ὁποῖον ἅμα εἶδον οἱ κλέπται τὸν ἔπιασαν.


Τοὺς λέγει ὁ ἀσκητής: Σᾶς παρακαλῶ, νὰ μὲ ὑπάγετε εἰς τὸν καπετάνιον σας, διότι ἔχω νὰ σᾶς εἰπῶ λόγον διὰ τὸ καλόν σας.

Τὸν ὑπῆγαν εἰς τὸν καπετάνιον καὶ τοῦ λέγει:

Κράξε μου ὅλα τὰ παλληκάρια νὰ ἔλθουν νὰ σᾶς εἰπῶ ἕνα λόγον.

Τοὺς κράζει ὁ καπετάνιος καὶ ἦλθαν. Λέγει ὁ ἀσκητής: Δὲν ἔχεις ἄλλον;

Ἔχω, λέγει, ἕνα μάγειρον. Λέγει του ὁ ἀσκητής: Κράξε τον νὰ ἔλθη.


Καὶ ἅμα ἦλθε, δὲν ἠδύνατο νὰ ἰδῆ τὸν ἀσκητὴν ὁ μάγειρος, ἀλλ᾿ ἐγύριζε τὸ πρόσωπόν του εἰς ἄλλο μέρος.

Τότε λέγει ὁ ἀσκητὴς εἰς τὸν μάγειρον:

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ σὲ προστάζω νὰ μὲ εἰπῆς ποῖος εἶσαι καὶ τὶς σὲ ἔστειλε

καὶ τί κάμνεις ἐδῶ ποὺ κάθεσαι;


Ἀπεκρίθη ὁ μάγειρος καὶ λέγει:

Ἐγὼ εἶμαι ψεύστης καὶ πάντοτε τὸ ψεῦδος λαλῶ· ἀλλὰ τώρα, ἐπειδὴ μὲ ἔδεσες μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ,

δὲν ἠμπορῶ παρὰ νὰ εἰπῶ τὴν ἀλήθειαν.


Ἐγὼ λοιπὸν εἶμαι διάβολος, καὶ μὲ ἔστειλεν ὁ μεγαλύτερός μου νὰ δουλεύω τοῦτον τὸν καπετάνιον

καὶ νὰ τὸν φυλάγω νὰ τὸν εὕρω καμμίαν ἡμέραν ὁποὺ νὰ μὴ διαβάζη τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας,

νὰ τὸν βάλω εἰς τὴν κόλασιν.

Καὶ ἔχω τώρα 14 χρόνους ὁποὺ τὸν φυλάγω, καὶ δὲν εὗρον καμμίαν ἡμέραν ὁποὺ νὰ μὴ διαβάζη τὸ «Ἄγγελος πρωτοστάτης».


Τότε λέγει ὁ ἀσκητής:

Σὲ προστάζω εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος νὰ γίνης ἄφαντος καὶ πλέον νὰ μὴ πειράξης τοὺς χριστιανούς.

Καὶ εὐθὺς ἔγινεν ἄφαντος ὁ διάβολος ὡσὰν καπνός.

Τότε ἐδίδαξεν ὁ ἀσκητὴς τοὺς κλέπτας καὶ ἄλλοι ἔγιναν καλόγηροι καὶ ἄλλοι ὑπανδρεύθηκαν καὶ ἔκαμαν καλὰ ἔργα

καὶ ἐσώθησαν.

Διὰ τοῦτο σᾶς συμβουλεύω ὅλους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νὰ μάθετε τὸ «Ἄγγελος πρωτοστάτης»,

νὰ τὸ λέγετε εἰς τὴν προσευχήν σας.


christianvivliografia

[XAPA]

Αν θέλεις να προκόψεις στο καλό…



Και ο σοφώτατος Αββάς Αγάθων [λέει]:

– Όταν αντιληφθώ πως ένα πρόσωπο, και το πιο αγαπητό μου ακόμη, γίνεται αφορμή ν’ αποκτήσω κάποιο ελάττωμα,

κόβω αμέσως κάθε δεσμό μαζί του.


*****

– Αν θέλης να προκόψης στο καλό, λέγει άλλος Πατήρ, μη συγκατοικής με φθονερό άνθρωπο.


*****

Ένας αρχάριος Μοναχός συμβουλεύθηκε κάποιον διακριτικό Γέροντα:

– Αν η συμπεριφορά του Αδελφού μου με σκανδαλίζει, Αββά, πρέπει εγώ να του ζητήσω συγγνώμη;

– Ζήτησε του συγγνώμη, αποκρίθηκε ο Γέροντας, αλλά πάψε να τον συναναστρέφεσαι. Δεν ακούς τον Μέγα Αρσένιο τι συμβουλεύει:

Με όλους έχε αγάπη, αλλ’ από όλους άπεχε.


*****

Αν δεν ειπή ο άνθρωπος με την καρδιά του, ο Θεός κι’ εγώ υπάρχομε στον κόσμο, δεν βρίσκει ανάπαυσι, έλεγε ο Αβάς Αλώνιος.


*****

«Πρόσεχε, χριστιανέ, να μην αδικήσης ποτέ τον αδελφό σου, για να γίνεται δεκτή από τον Θεό η προσευχή σου.

Αν όμως αδικήσης, η προσευχή σου είναι απαράδεκτη.

Οι αναστεναγμοί του αδικημένου δεν την αφήνουν να φθάση στον Ουρανό.


Αν μάθης πως κάποιος σε κακολογεί και έλθει καμμιά φορά να σ’ επισκεφθή, μη του δείξης με τον τρόπο σου πως τα γνωρίζεις όλα

και είσαι στενοχωρημένος μαζί του.

Δέξου τον χαρούμενος, με ήρεμο πρόσωπο και γλυκό τρόπο, για να βρη παρρησία στον Θεό η προσευχή σου,

συμβουλεύει κάποιος Αββάς.



Απόσπασμα από το βιβλίο, «Μικρός Ευεργετινός», του Ιερομονάχου Καλλινίκου Αγιορείτου, Άγιον Όρος



simeiakairwn

[XAPA]

Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι' αυτό αποτυγχάνουν.


Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι' αυτό αποτυγχάνουν.

Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους.

Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή.


Αγιος Πορφύριος


tostavroudaki

[XAPA]

Πως κλίνεται το ρήμα “EΓΩ”

(Προσωπική μου εμπειρία με τον γέροντα Παίσιο, αρχές της δεκαετίας του 80…)



– Βρε παιδί μου μού λέει, δεν πάμε καλά γιατί κλείνουμε λάθος το ρήμα ΕΓΩ.

– Δηλαδή γέροντα;

– Να, εμείς το κλείνουμε ΕΓΩ, ΕΣΥ, ΑΥΤΟΣ, ενώ το σωστό είναι ΑΥΤΟΣ, ΕΣΥ, ΕΓΩ !


Και θαύμασα τότε …”φιλολογικώς”, την ευφυολογία του – πολλοί από εμάς πού τον βλέπαμε τότε αρκετές φορές τον χρόνο,

γιατί πεταγόμαστε ένα 24ωρο στο Άγιο Όρος, - 1979 κι αργότερα, δεν είχαμε καταλάβει συνειδητά την Αγιότητα του,

και το διηγιόμουν σε όλους τούς φίλους μου, πολλά χρόνια όμως αργότερα, – ευτυχώς ζούσε, αν και άρρωστος ακόμη,

κατάλαβα, “παιδαγωγικώ τω τρόπω ” γιατί το είπε σε εμένα ( ή και σε μένα]) αυτό..


Μεγάλος προορατικός και διακριτικός Γέροντας ! Την ευχή του να έχουμε..



agapienxristou

[XAPA]

Κύριε, γιατί ειδικά σε εμάς έστειλες αυτό το τέρας;


Πραγματικά συγκλονιστικό... και τόσο μα τόσο επίκαιρο.


(Από τον «Πρόλογο»)


Κατά τα βυζαντινά χρόνια οι κάτοικοι μιας βυθισμένης στην αμαρτία πόλης είχαν χάσει κάθε ίχνος αιδούς και αντλούσαν

ευχαρίστηση επιδιδόμενοι σε κάθε είδους ανομίες.

Τον ηλικιωμένο αγαθό επίσκοπό τους μάλιστα, που προσπαθούσε να τους νουθετήσει, τον περιφρονούσαν τελείως.

Οι κάτοικοι τον κορόιδευαν και τον απαξίωναν σαν να ήταν ζητιάνος.


Στο τέλος, ο επίσκοπός τους πέθανε και τη θέση του πήρε ένας νεαρός αρχιερέας, ο οποίος αρχίζει να ζει με τρόπο που εξέπληξε

αρνητικά ακόμα και τους πιο αμαρτωλούς από αυτούς.


Τότε όλοι νοστάλγησαν τον αγαθό και σεμνό επίσκοπο που είχαν. Και επειδή δεν μπορούσαν πλέον να αντέξουν τις συνεχείς

οικονομικές αφαιμάξεις, τις προσβολές, τις επιθέσεις και τις διάφορες ατιμίες του νέου αρχιερέα, αναφώνησαν όλοι με μία φωνή:


«Κύριε, γιατί ειδικά σε εμάς έστειλες αυτό το τέρας;».


Παρόλο που δεν ήξεραν να προσευχηθούν, ο Κύριος μετά από πολλά παρακάλια, εμφανίστηκε τελικά σε έναν από αυτούς

και τους έδωσε την απάντηση που περίμεναν:


«Έψαχνα να βρω κάποιον χειρότερο από αυτόν να σας στείλω,

αλλά τελικά δεν βρήκα!».


Από το βιβλίο του π. Τύχωνος Σεβκούνωφ «Σχεδόν Άγιοι», εκδόσεις «Εν Πλω»
Σελ. 433-434

makkavaios

[XAPA]

Εμφάνιση της Παναγίας σε αγωνιώσα μητέρα

Η Παναγία που πρόσεχε το παιδί


Προ καιρού, το Καλοκαίρι του 2009 , ήλθε ένα πούλμαν με προσκυνητές από το Χαλάνδρι.

Μία ευσεβής κυρία, ώριμη κατά την ηλικία, φανερά συγκινημένη μετά την προσκύνηση της ιεράς εικόνος της Θεομήτορος,

μας διηγήθηκε το ακόλουθο περιστατικό:


«Πριν μερικά χρόνια, είπε, που είχα το αγοράκι μου οκτώ ετών, εργαζόμουν, γιατί είχα ανάγκη, σ’ έναν γιατρό

και περιποιόμουν τον γέροντα και ασθενή πατέρα του.

Ένα πρωί όμως το αγοράκι μου ξημερώθηκε άρρωστο, με υψηλό πυρετό . Τι νάκανα που είχα ανάγκη το μεροκάματο;

Το άφησα μόνο του και του είπα:

- Σου βάζω δίπλα το τηλέφωνο. Όταν χτυπάει, θα το σηκώνεις και θα μου λες τι κάνεις.


Όταν έφθασα στο σπίτι του γιατρού, ο οποίος ήταν πολύ καλός άνθρωπος, με ρώτησε γιατί ήμουν στενοχωρημένη.

Του είπα ότι είχα άρρωστο το παιδί μου. Τότε μου είπε:

- Άφησες το παιδάκι άρρωστο για να έρθης να φυλάξης τον γέρο; Δεν έπρεπε. Πάρε το ένα τηλέφωνο , να δούμε πώς πάει.

Πήρα τηλέφωνο μπροστά του. Αλλά το παιδί δεν απαντούσε.

Δοκίμασε και μόνος του, αλλά κανένα αποτέλεσμα ! Τότε συγχυσμένος μου φώναξε:

- Κακούργα (!) Τρέξε γρήγορα στο παιδί σου!


Βγήκα σαν τρελλή απ’ το ιατρείο του στον δρόμο και άρχισα να ψάχνω για ταξί. Πουθενά όμως!

Λαχταρούσα να ιδώ ένα κίτρινο αυτοκίνητο (αυτό το χρώμα έχουν τα ταξί των Αθηνών) αλλά τίποτε…

Άρχισα να τρέχω με τα πόδια προς το σπίτι. Από την αγωνία έφθασε η ψυχή μου στο στόμα μου!


Έκλαιγα και προσευχόμουν στην Παναγία να με λυπηθεί και να μην έχει πάθει το παιδάκι μου τίποτε.

Και τότε… - ω εύσπλαχνη Μητέρα του Θεού! – παρουσιάστηκε μπροστά μου με θεία ομορφιά

και μ’ ένα μειδίαμα στοργικό, που έδιωξε αμέσως την ταραχή μου, έκανε μια κίνηση καθησυχασμού σε μένα.


Σταμάτησα προς στιγμή κατάπληκτη. Η παρουσία Της με γέμισε γαλήνη.

Αμέσως κατάλαβα το μήνυμά Της: «Ησύχασε ! Το παιδί είναι καλά!».

Μετά από αυτό χάθηκε από μπροστά μου.

Συγκινημένη κοίταξα ολόγυρά μου κι έκανα τον σταυρό μου.


Τότε τα μάτια μου έπεσαν στο κατάστρωμα του δρόμου. Εκεί υπήρχε πεσμένη μια χάρτινη εικόνα της Παναγιάς!

Την σήκωσα βιαστικά, Την φίλησα, Την έβαλα στο στήθος μου και συνέχισα τον δρόμο μου προς το σπίτι με σύντομο βάδισμα,

αλλά τώρα πιο ήρεμα.

Όταν έφθασα στο σπίτι, το αγοράκι μου το βρήκα καλύτερα απ’ ό,τι το άφησα.


Όταν το ρώτησα γιατί δεν σήκωσε το τηλέφωνο , μου είπε:

- Μαμά, δεν χτύπησε!

Την εικόνα που βρήκα στον δρόμο, εκείνη την αλησμόνητη ημέρα, την κορνιζάρισα και την έβαλα στο εικονοστάσι.

Σήμερα που ήρθα εδώ, αναγνώρισα στην εικόνα της Μονής σας την Παναγία της εικόνας που βρήκα!

Είμαι πολύ συγκινημένη . Μέχρι τώρα δεν ήξερα ποια Παναγία ήταν. Μεγάλη η Χάρη Της!»



Πηγή:
«Η Μεγαλόχαρη Παναγία η Βαρνάκοβα»
Θαύματα της Παναγίας και η παράκλησή Της, 2011


eisdoxantheou