Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Μακαριστή γερόντισσα Χαριθέα - Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου - Κύπρος


ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ


" Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου! Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου. "


Μετά από αυτές τις διηγήσεις, πήραμε αφορμή και επιμείναμε να μας εξιστορήσει,

έστω κάτι από τις πολλές εμπειρίες της θείας χάριτος που γεύθηκε από πολύ νωρίς.

Με πολλή δυσκολία η Γερόντισσα υπεχώρησε στις παρακλήσεις μας.


«Τούτα τά πράγματα δεν βγαίνουν στην δημοπρασία.

είναι του καθενός μια παρηγοριά, ένα στήριγμα, μια επίσκεψη,

πού υπηρετεί την ψυχή και δυναμώνει τον πόθο.


Πάντα, μετά από κάθε δυνατό πειρασμό, ο καλός Θεός φρόντιζε να με παρηγορήσει,

γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ μόνη μου να βαστάξω τόσο σταυρό.[...]



Μια φορά, ενώ προσευχόμουν, κοίταζα μια μικρή εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό,

ξαφνικά είδα την μορφή του Χριστού, που βρισκόταν πάνω στην εικόνα, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει

και να παίρνει ανθρώπινες διαστάσεις. Τα έχασα!


Ένα φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο και η καρδία μου γέμισε από μια ανέκφραστη αγαλλίαση.

Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου!

Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου.


Έσκυψε το θείο Του πρόσωπο και το ακούμπησε στο δικό μου και με χάιδεψε πατρικά,

σαν ένα δείγμα Αγάπης και παρηγοριάς.

Όπως δηλαδή αγαπάς ένα πλάσμα και θέλεις να του δείξεις την Αγάπη σου; Έτσι!


Με έπιασε μια τρεμούλα και στενοχωρήθηκα συνάμα,

επειδή ήμουν τόσο ανάξια και δεν μπορούσα να αντέξω την Αγάπη Του.


Ένιωσα τόση πατρική Αγάπη, τόση δύναμη και τόση παρηγοριά..., αν και δεν μου είπε τίποτε.

Ή παρουσία Του όμως κατέλυσε κάθε λόγο.

Ήμουν ανάξια και αδύνατη, για να δεχθώ τον πλούτο της χρηστότητός Του.

Εγώ, το ανάξιο πλάσμα, να γίνω μέτοχος της θείας Του Αγάπης!


Βλέπετε, αδελφές, εχρειάζετο μια τέτοια παρηγοριά, γιατί ποιος άλλος θα με στήριζε;

Όλοι ήσαν ενάντιοι και έτσι έχρειάσθη ο μέγας Θεός να μου δείξει έμπρακτα δεν θα με αφήσει μόνη μου.

Αν ό Θεός δεν βοηθούσε, πώς θα μπορούσα εγώ να αντέξω τόση δοκιμασία εκείνους τούς καιρούς;


Έμνήσθην ημερών αρχαίων Επιλείψεί γάρ με ό χρόνος διηγούμενουν, αναφέρει και στον Απόστολο, αδελφές.

Μην τά σκέφτεστε αυτά πού είπαμε τώρα. Είναι προσωπικά βιώματα και εμπειρίες τού καθενός.

Εσείς πήρατε την απόφαση, να ξέρετε ότι πρέπει να ευαρεστήσετε τον Κύριο. Να τον νιώσετε μέσα σας, δικό σας.


Εγώ θέλω να είμαι σύμφωνη με την δική σας προσευχή και ελπίζω να βοηθήσω σύμφωνα με τις ευχές σας.

Έχω την εντύπωση ότι είσαστε νούσιμες, κόρη μου. Όταν είσαι νούσιμος, θα διάλεξης την αρετή.


Λέει και ή ακολουθία τού Σχήματος: Όντως καλόν έργον έξελέξω, άλλ ’ άν και τελείωσης.

Την απόφαση πού πήραμε, την πραγματοποιήσαμε, αλλά αυτό πού μακαρίζεται είναι το τέλος.


Τά λέω, αδελφές, και πιστεύω ότι ό καλός Θεός είναι μαζί μας,

στην καθεμιά βοηθός, στον καθένα πού ζητά πνευματική ζωή.

Για να πάρετε θάρρος, τόλμησα και τά είπα.

Τόσα χρόνια, ποτέ μου, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω τέτοιες ιστορίες,

όμως τώρα, ή Αγάπη για την προκοπή σας με παρεκίνησε».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ. 2015

PROSKINITIS

[XAPA]

Σχετικά με την ενάρετη ζωή


Από το Μέγα Γεροντικόν



1. Κάποια φορά την ώρα που ο άγιος Αντώνιος προσευχόταν στο κελί του, άκουσε μια φωνή που του έλεγε:

«Αντώνιε, δεν έφθασες ακόμη στο μέτρο του τάδε τσαγκάρη που ζει στην Αλεξάνδρεια».

Σηκώθηκε το πρωί, πήρε το βαϊτικο ραβδί του και πήγε να τον βρει.


Έφθασε σε κείνο το μέρος και μπήκε στο εργαστήριό του.

Εκείνος όταν τον είδε ταράχτηκε. Του λέει λοιπόν ο Γέροντας:

«Μίλησέ μου για τις πράξεις σου».


Ο τσαγκάρης είπε:

«Δεν ξέρω να έχω κάνει ποτέ κάτι καλό, παρά μόνο, μόλις σηκωθώ το πρωί να καθήσω στο εργόχειρό μου,

λέω ότι ολόκληρη η πόλη αυτή, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο, μπαίνουν στη Βασιλεία του Θεού

για τις ενάρετες πράξεις τους και ότι μόνο εγώ κληρονομώ την κόλαση για τις αμαρτίες μου.

Το βράδυ πάλι λέω τα ίδια λόγια, πρίν κοιμηθώ».


Τ΄άκουσε αυτά ο αββάς Αντώνιος και είπε:

«Αληθινά, σαν καλός χρυσοχόος, ενώ κάθεσαι στο σπίτι, αναπαυτικά κληρονόμησες τη Βασιλεία των Ουρανών.

Εγώ όλο μου τον χρόνο τον περνώ στην έρημο, όμως, καθώς δεν έχω διάκριση, δεν σε έφθασα».



* * *


2. Κάποτε την ώρα που προσευχόταν ο αββάς Μακάριος στο κελί του, άκουσε μια φωνή που έλεγε:

«Μακάριε, δεν έφθασες ακόμη στα μέτρα των τάδε γυναικών αυτής εδώ της πόλης».


Το πρωί ο Γέροντας σηκώθηκε, πήρε το βαϊτικο ραβδί του κι άρχισε να οδοιπορεί για την πόλη.

Όταν έφτασε στην πόλη και βρήκε το σπίτι, χτύπησε την πόρτα.

Βγήκε η μία και τον υποδέχτηκε στο σπίτι. Αφού κάθισε για λίγο, ήρθε και η άλλη.


Τις κάλεσε, κι εκείνες ήρθαν και κάθισαν μαζί του. Τις λέει ο Γέροντας:

«Για σας έκανα τόση πορεία και υπέμεινα τόσο κόπο, ώσπου να φτάσω από την έρημο.

Πέστε μου λοιπόν την εργασία σας, ποια είναι;»


«Πάτερ -του λένε- πίστεψέ μας, δεν είμαστε η καθεμιά μας έξω από την κλίνη του άνδρα της μέχρι σήμερα.

Ποια εργασία λοιπόν ζητάς από μας;»

Ο Γέροντας έβαλε μετάνοια και τις παρακαλούσε:

«Φανερώστε μου το έργο σας».


Τότε του λένε:

«Εμείς κατά κόσμον είμαστε ξένες μεταξύ μας. Έτυχε όμως να παντρευτούμε δύο αδελφούς κατά σάρκα.

Και να, εδώ και δεκαπέντε χρόνια ως σήμερα κατοικούμε σ΄αυτό το σπίτι και δεν ξέρουμε να φιλονικήσαμε

ποτέ ή να αναφερθήκαμε σε αισχρά πράγματα. Μάλιστα, ήρθε στο λογισμό μας να αφήσουμε τους άνδρες μας

και να μπούμε στο τάγμα των μοναχών.


Πολύ παρακαλέσαμε τους άνδρες μας να μας επιτρέψουν να φύγουμε, αλλά δεν τους πείσαμε.

Έτσι, αφού δεν πετύχαμε αυτόν τον σκοπό, κάναμε συμφωνία μεταξύ μας και με τον Θεό, μέχρι τον θάνατό μας

να μη βγει από το στόμα μας κανένας κοσμικός λόγος».


Όταν τ΄άκουσε αυτά ο αββάς Μακάριος, είπε:

«Αληθινά, δεν υπάρχει παρθένα ή παντρεμένη ή μοναχός ή κοσμικός,

ο Θεός την πρόθεση ζητάει και δίνει το Άγιο Πνεύμα σε όλους».



ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
ΤΟΜΟΣ Δ΄
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Κ΄

[XAPA]

O Θεός θα σου φανερωθεί


«Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ. Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις να φέρει ο,τι να’ ναι.

Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την. Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις.


Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου. Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου. Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.

Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να χαμογελάς. Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20 λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου. Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.


Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’ χουν. Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει. Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.

Να ντύνεσαι όμορφα. Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’ παν. Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση.


Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη.
Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς.

Έτσι τιμάς τον Θεό τον εαυτό σου και τους άλλους. Να προσφέρεις φιλανθρωπία από τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για τον Θεό και τον συνάνθρωπο το κάνεις. Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.


Να τρως δεκατιανό. Να προσέχεις τον εαυτό σου. Μια μπανάνα, ένα μήλο ή κάποιο άλλο φρούτο. Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα.
Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω.

Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά. Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου. Να βοηθάς τους αδύνατους και να τους δείχνεις τον δρόμο του Θεού. Να πίνεις μπόλικο νερό.


Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας. Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες.

Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ φτιάχνεις την ζωή σου με την βοήθεια του Θεού. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή. Να τη ζεις τη ζωή.


Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.

Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’ χεις κάτι πάντα ανοιχτό. Να προσεύχεσαι στον Θεό και θα σου δώσει λύση στα προβλήματά σου. Να Τον ευχαριστείς για όλα όσα σου χαρίζει.


Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία κι ο Θεός θα σου φανερωθεί. Η Βασιλεία του Θεού εντός σου είναι. Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.

Να βγαίνεις βόλτα. Να πηγαίνεις σε μέρη που θα ανεβαίνεις πνευματικά. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον Θεό , τον εαυτό σου και τους άλλους. Να έχεις πνευματικό που θα σε οδηγήσει με ασφάλεια στην αγκαλιά του Θεού.


Να κάνεις πάντα καλές πράξεις με αγάπη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Και να δοξάζεις για όλες τον Θεό. Το ότι περπατάς είναι μια από αυτές. Γράψτο. Μην το προσπερνάς. Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.


Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις. Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου. Να αγαπάς το διπλανό σου. Όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι.

Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου. Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. Μόνο αγάπη υπάρχει.

Γι’ αυτό είσαι εδώ. Για να σκορπίσεις την αγάπη που σου χαρίζει ο Θεός και πλούσιος από αυτήν να επιστρέψεις κοντά Του.



Πηγή: Πεπτουσία

[XAPA]

Διήγηση Πετρου Μοστάτου

Ὁ Γέρων τῆς Πάρου, π. Φιλόθεος Ζερβάκος γράφει μιά ὠφέλιμη διήγηση


Ὁ Μακαριστός Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Φιλόθεος Ζερβάκος, πνευματικό τέκνο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου,

ἔγραψε σέ εὐσεβεῖς Χριστιανούς, πρός ὠφέλειαν, τό ἀκόλουθο γεγονός:

" Ὅταν ἦλθα στήν Πάρο, ὡς Πνευματικός, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου κυροῦ Ἰεροθέου,

μετέβαινα σέ χωριά τῆς νήσου καί ἐξωμολογοῦσα τούς Χριστιανούς.

Ἕνας ἀπό αὐτούς, ὀνόματι Πέτρος Μοστάτος, μού διηγήθηκε τήν κατωτέρω κατανυκτική ὄραση

τήν ὁποία εἶδε μετά τόν θάνατο τῆς κόρης του.


Εἶχα μοῦ εἶπε, " δύο παιδιά. Μία κόρη καί ἕναν γυιό. Καί τά δύο ἦσαν καλά παιδιά, ἀλλά ἡ κόρη ὑπερεῖχε σέ εὐσέβεια,

καί καλωσύνη. Καί πρός ἐμένα, τόν πατέρα της, καί πρός τήν μητέρα της ἦταν πολύ στοργική καί μᾶς τιμοῦσε

μέ τήν ἁγνή ζωή της. Δέν πέρασε ὅμως πολύ καιρός καί ἀρρώστησε σοβαρά. Οἱ γιατρόι εἶπαν πῶς θά πεθάνει!

Ἡ λύπη ἡ δική μου ἀλλά καί τῆς γυναίκας μου ἦταν ἀπερίγραπτη.


Στήν ἀνάγκη αὐτή κατέφυγα στήν Εὐσπλαγχνικωτάτη Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τήν Παναγία μας.

Ἐκεῖ προσευχήθηκα μετά δακρύων καί Τῆς ζήτησα νά σώσει τήν κόρη μας ἐκ τοῦ θανάτου.

Ὅμως, φαίνεται ὅτι ἦταν θέλημα Θεοῦ νά τήν πάρει κοντά Του, καί ἔτσι παρ᾿ ὅλες τίς προσευχές ἡ κόρη μας πέθανε...

Ἀπαρηγόρητοι καί οἱ δυό, θρηνούσαμε καί κλειστήκαμε ἐπί 15 ἡμέρες μέσα στό σπίτι!

Φθάσαμε στήν ὑπερβολή καί στήν ὁλιγοπιστία, ἐγώ δέ καί στόν θυμό, γιατί δέν μ᾿ ἄκουσε ἡ Παναγία!





Μιά ἡμέρα, μόλις ξάπλωσα στό κρεβάτι μου, ἦλθαν δύο ἀστραπόμορφοι νέοι, μέ πῆραν καί περπατούσαμε σέ μιά πεδιάδα.

Φοβήθηκα καί τούς ρώτησα:

-- Πού μέ πηγαίνετε;

-- Σέ πηγαίνωμε νά ἰδεῖς τήν κόρη σου, μού ἀποκρίθηκαν.

-- Ἡ κόρη μου ἔχει πεθάνει ἐδῶ καί δεκαπέντε ἡμέρες, δέν ὑπάρχει!

Τότε μέ ὕφος αὐστηρό μού εἶπαν:

-- Ἀπιστε, ἀκόμη δέν πιστεύεις; Ἔλα νά δεῖς!


Προχωρήσαμε λίγο, καί φθάσαμε σ᾿ ἕναν παραδεισιακό κῆπο. Στό μέσον του ὑπῆρχε ἕνα μεγαλοπρεπέστατο ἀνάκτορο

χτισμένο ἀπό χρυσό πού ἔλαμπε. Ἐκεῖ μέσα σέ μιά αἴθουσα βασιλική ἀπέραντη, εἶδα μυριάδες Παρθένων

οἱ ὁποῖες καθόντουσαν σέ θρόνους χρυσούς καί δεξιά καί ἀριστερά τους ὑπῆρχαν ἀναμμένες λαμπάδες.

Τά πρόσωπα τῶν Παρθένων ἔλαμπαν πιό πολύ κι ἀπ᾿ τόν ἥλιο! Ἀνάμεσά τους βλέπω γιά μιά στιγμή καί τήν κόρη μου

στήν ἴδια ὑπερκόσμια δόξα, μόνον πού οἱ λαμπάδες της ἦσαν σβηστές!


Μόλις τήν εἶδα τρέχω μέ χαρά κοντά της. Ἐκείνη ὅμως μέ αὐστηρότητα μέ κοίταξε καί μού εἶπε:

-- Φύγε ἀπ᾿ ἐδῶ! Πῶς τόλμησες καί ἦρθες κι ἐδῶ νά μέ ἐνοχλήσεις;

Ἐγώ κάθισα παράμερα ἀπό τόν φόβο μου καί ἄρχισα νά κλαίω καί νά τῆς λέω:

-- Κόρη μου, γιατί δέν μέ δέχεσαι; Δέν γνωρίζεις πόσο σέ ἀγαπῶ;

-- Παῦσε, μού λέγει, νά λές πώς μ᾿ ἀγαπᾶς, διότι ἄν μ᾿ ἀγαποῦσες θά ἔπρεπε νά χαίρεσαι καί νά εὐχαριστεῖς τό Θεό

καί τήν Παναγία πού μέ ἀξίωσαν τέτοιας εὐτυχίας καί τιμῆς καί ὄχι νά γογγύζεις!


Τότε τόλμησα καί τήν ρώτησα:

-- Γιατί, κόρη μου, οἱ λαμπάδες σου εἶναι σβηστές ἐνῶ τῶν ἄλλων Παρθένων ἀναμμένες; Μοῦ ἀπάντησε:

-- Ἐσύ καί ἡ μητέρα μου μού τίς σβήσατε μέ τά δάκρυά σας!...

Ἐκείνη τή στιγμή συνῆλθα καί στοχαζόμενος ἐκεῖνα τά μεγαλεῖα πού εἶδα, καί τά ὅσα μοῦ εἶπε ἡ κόρη μου,

ἔκλαψα μετανιωμένος καί ζήτησα συγχώρεση ἀπό τό Θεό γιά τήν ἄπρεπη συμπεριφορά μου.

Μετά τό διηγήθηκα καί στήν γυναῖκα μου καί, παρηγορημένοι καί χαρούμενοι πλέον, δοξάζαμε τό Θεό

καί ὁμολογούσαμε τήν εὐτυχία μας γιά τήν μεγάλη τιμή καί δόξα πού ἔχει ἡ κόρη μας

στόν Οὐράνιο Νυμφῶνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!...



Ἀπό τό βιβλίο: "Μηνύματα ἀπό τόν Οὐρανό"

Ἔκδοσις: " Ἱ. Μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005

hristospanagia3

[XAPA]

O Αββάς Παμβώ, η παρθένος και η νηστεία.



Μια παρθένος πήγε στον Αββά Παμβώ και του λέγει:

«Αββά, εγώ νηστεύω πολύ και τρώω ανά επτά ημέρες.

Κάνω και διάφορες άλλες ασκήσεις.

Έχω αποστηθίσει τη Παλαιά και Καινή Διαθήκη.

Τί μου υπολείπεται ακόμη να πράξω, ώστε να φθάσω στην τελειότητα;»

Ο σοφός γέροντας της λέει:

Παιδί μου, όταν κανείς σε βρίσει, σε χλευάσει, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε επαινεί;

– Όχι..

– Όταν σε επαινεί κάποιος, σου φαίνεται μέσα σου σαν να σε βρίζει;

– Όχι Αββά…

– Άντε παιδάκι μου πήγαινε, λέει, και τίποτα δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα…



agiotopia

[XAPA]

Ο ένας νήστεψε 22 ημέρες, ό άλλος 2 κι όμως είχαν τον ίδιο μισθό!


~ Μια φορά, ο Μέγας Παΐσιος συμπλήρωνε 22 ημέρας συνεχούς νηστείας, του εμφανίστηκε ο Χριστός και του είπε:

– Πολύ κακοπαθείς για μένα, ιερέ Παϊσιε!

Κι αυτός του απάντησε:

– Μα είναι μεγάλο πράγμα, αγαθέ μου Κύριε, η δική μου μηδαμινή κακοπάθεια,

καθόσον μάλιστα η αγαθότητά σου μου παρέχει την δύναμή Σου;


Κι ο Σωτήρας μας του είπε:

– Κάθε καλό έργο είναι ευπρόσδεκτο από μένα, και οπωσδήποτε θα ανταποδώσω το μισθό τους σε εκείνους που το κάνουν,

μισθό ανάλογο με τις προσπάθειές τους! Σε αυτό όμως που με ρωτάς ακολούθησέ με.

Και ο ο Μέγας Παΐσιος Τον ακολούθησε, μέχρις ότου μεταφέρθησαν σε ένα σπήλαιο της ερήμου.


Τότε του λέγει ο Σωτήρας:

– Μπες στο σπήλαιο, για να αντικρίσεις έναν άνδρα που είναι πραγματικός αγωνιστής μου.

Κι αφού ο Παΐσιος μεταφέρθηκε μέσα στο σπήλαιο, είδε έναν άνθρωπο ο οποίος κυλιόταν στο χώμα,

τρίβοντας το στόμα και το πρόσωπό του στη Γη!


Επειδή λοιπόν ο Μέγας Παΐσιος απόρησε για αυτό τον υπερβολικό αγώνα του ανθρώπου, βγήκε έξω από το σπήλαιο,

παρακαλώντας τον Χριστό μας να του εξηγήσει τον λόγο αυτής της υπερβολικής ασκήσεως.

Και ο Κύριος του είπε:


– Είδες τον δικό μου αγωνιστή, πόσους μεγάλους κόπους υπομένει για χάρη μου;

– Τον είδα, Κύριε, Του λέει ο Παΐσιος, και έφριξα για τους πόνους των ασκήσεων του!

Μα παρακαλώ την Αγαθότητά Σου, Χριστέ μου, να μου φανερώσει την αιτία αυτού του μεγάλου αγώνος.

Τότε του λέγει ο Σωτήρας:

– Ο άνθρωπος αυτός έχει μόνον δύο ημέρες που νηστεύει.

Και να, βλέπεις πόσο ταλαιπωρείται από την πείνα και την δίψα;


Ακούγοντας αυτά ο Παΐσιος είπε:

– Τότε, γιατί εγώ, που νηστεύω 22 ημέρες πια, δεν έπαθα κάτι παρόμοιο;

– Διότι, εσύ, του είπε ο Σωτήρας, ενισχύεσαι απ’ την Χάρη μου, και νηστεύεις χωρίς κόπο.

Εκείνος όμως, σαν πραγματικός αθλητής, νηστεύει μόνο με την αγαθή του πρόθεση, με πολύ κόπο.

Φλέγεται δε από τον πολύ πόθο του για Εμένα, και γι’ αυτό πάσχει για την αγάπη μου, πάνω απ’ τη δύναμή του.


Τότε ο Παΐσιος ρώτησε τον Κύριο, ποια πληρωμή θα έχει ο αγωνιστής αυτός από την ευσπλαχνία του,

κι Εκείνος του αποκρίθηκε:

– Αυτός που νήστευσε δύο ημέρες, θα έχει την ίδια πληρωμή με εσένα που νήστευσες 22 ημέρες.

Και σ’ αυτόν και σ’ εσένα θα πω, «Εύγε πιστέ δούλε! Μπες στη χαρά του Κυρίου σου».

Κι εσύ που έλαβες τα 5 τάλαντα, και εκείνος που είχε μόνο 2 τάλαντα, θα αμειφτείτε,

διότι εξίσου φανήκατε πρόθυμοι, και πράξατε το καλό, με την καλή σας πρόθεση και τις ανάλογες δυνάμεις!

Κι αφού του είπε αυτά ο Σωτήρας μας, έγινε άφαντος!


Γι’ αυτό αγαπητοί, ας αγωνιστούμε χωρίς να σκεφτόμαστε ότι δεν καταφέρνουμε τίποτα.

Σε εκείνες τις στιγμές της απογοήτευσης μας. Σε εκείνο το σκοτάδι που μόνο εμείς γνωρίζουμε την κατάσταση του,

ας μην κάνουμε πίσω, ας έχουμε μια κρυφή ελπίδα μέσα μας ότι δεν θα μας αφήσει ο Χριστός.

Ας μην απογοητευόμαστε. Ας πάρουμε θάρρος ας πάρουμε ελπίδα.

Αυτό το λίγο, αυτό το ελάχιστο, μια μέρα νηστεία, μια μέρα εγκράτεια, μια μέρα αποχή από κάτι που το επιθυμούμε.

Ο Χριστός όλα τα βλέπει.

Να θυμηθούμε ότι κι εκείνος τις ώρες που πλησίαζαν για να σταυρωθεί για μας, δεν έκανε πίσω, δεν δείλιασε.

Ας πάρουμε λοιπόν δύναμη από το περιστατικό αυτό από τη ζωή Μεγάλου Παϊσίου.


Ο Μέγας Παΐσιος έζησε περί το 300 μ. Χ.



enromiosini

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΑ, ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΠΟΥ ΟΤΙ ΟΙ ΆΓΙΟΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΝ ΔΩΡΑ

ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ. ΈΤΣΙ ΕΊΝΑΙ;

Άγιος Παϊσιος



Γέροντα, διάβασα κάπου ότι οι Άγιοι την ημέρα της μνήμης τους δίνουν δώρα σε όσους τους επικαλούνται. Έτσι είναι;

Ναι, κερνούν πνευματικά κανταΐφια! Άμα γλυκαίνουμε τους Αγίους με την ζωή μας, μας κερνούν γλυκά πνευματικά.

Οι Άγιοι με την πολλή τους αγάπη μας προσφέρουν από τον ουράνιο άρτο και από το παραδεισένιο μέλι.


Μόνον ο Θεός είναι πανταχού παρών· οι Άγιοι πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο με τέτοια ταχύτητα,

που οι αποστάσεις καταργούνται· δεν υπάρχουν γι’ αυτούς κοντινές ή μακρινές αποστάσεις.


Όταν ήμουν στο Σανατόριο, ήταν ένας, ο καημένος, χρόνια άρρωστος, Χαράλαμπο τον έλεγαν.

Είχε αρραβωνιασθή και μια νοσοκόμα από το Σανατόριο. Τότε οι γιατροί δεν είχαν τα μέσα για την θεραπεία της φυματίωσης,

και κινδύνευε να πεθάνη.

Η μάνα του, πάνω στον πόνο της, πήγε σε ένα Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, για να προσευχηθή.


Εν τω μεταξύ αυτόν τον είχαν στην εντατική και δεν άφηναν ούτε την αρραβωνιαστικιά του να μπή μέσα.

Κάποια στιγμή την παίρνει τηλέφωνο η μάνα του και της λέει:

«Μη στενοχωριέσαι. Η Αγία Παρασκευή μου είπε ότι ο Χαράλαμπος θα γίνη καλά. Μου είπε ακόμη:

“Τώρα πάω και στο Σανατόριο της Λαμίας· κινδυνεύει κι εκεί κάποιος”».


Εκείνη την ώρα ο άρρωστος έγινε καλά. Τηλεφωνεί μετά η νοσοκόμα στο Σανατόριο της Λαμίας και ακριβώς εκείνη την ώρα

κάποιος που κινδύνευε εκεί έγινε καλά ως εκ θαύματος.

Με τί ταχύτητα πήγε η Αγία! Αν έτρεχε ένα αυτοκίνητο με τέτοια ταχύτητα, θα είχε διαλυθή.

Εκείνη ούτε βενζίνη σούπερ έκαψε, ούτε τα λάστιχα χάλασαν!


Αυτή είναι και η δουλειά όλων γενικά των Αγίων∙ να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους

από τους ορατούς και αοράτους πειρασμούς.

Δική μας δουλειά είναι, όσο μπορούμε, να ζούμε πνευματικά, να μη στεναχωρούμε τον Χριστό, να ανάβουμε το καντηλάκι

στους Αγίους και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν.


Σε αυτήν την ζωή έχουμε ανάγκη βοηθείας, για να μπορέσουμε να πάμε κοντά στον Χριστό.

Στην άλλη ζωή, εάν ο Θεός μας αξιώση και πάμε κοντά Του, ούτε και τους Αγίους θα «κουράζουμε»,

αλλά ούτε και θα υπάρχη λόγος να τους παρακαλούμε να μας βοηθήσουν.

Το θαύμα είναι μυστήριο· μόνο ζήται και δεν εξηγείται· το μυαλό δεν μπορεί να το ερμηνεύση.


ΠΗΓΗ

simeiakairwn

[XAPA]

[XAPA]

«Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο,

αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει»


Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης.

Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα,

αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.


Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν. Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται. Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται.

Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.


Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα.

Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις.

Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.



ΠΗΓΗ apantaortodoxias

[XAPA]

Αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο, ποιον θα βάλει;


Zω με τους μύθους μου. Θεωρώ ότι είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου.

Γιατί απ΄ όπου να το δεις δίκιο έχω.

Κακό ανθρώπου δεν θέλω. Και βέβαια δεν έχω πειράξει μυρμήγκι.


Τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Συχνά αναρωτιέμαι πως ανέχεται τόσους κακούς ο Θεός.

Και αν δεν με έχει βάλει ο Θεός στη θέση του κριτή του κόσμου,τι μ΄αυτό; Το κάνω μόνος μου.

Εγώ του λέω ποιοι θα σωθούν και ποιοι θα χαθούν.


Και πάλι ησυχάζω τη συνείδησή μου ότι ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι σαν εμένα που κάνουν τη διαφορά.

Στο κάτω κάτω αν δεν βάλει εμένα ο Θεός στον Παράδεισο ποιον θα βάλει;

Κάπως έτσι περνά η ζωή μου και τη σωτηρία την έχω εξασφαλίσει, χωρίς κόπο χωρίς προβλήματα μόνο επειδή

το είπα εγώ.


Πραγματικά ζω με τους μύθους μου. Διαβάζω για τα παλαίσματα αγίων και είναι φορές που βρίσκω τον εαυτό

μου. Και γω κάνω υπομονή ,και εγώ είμαι υπομονετικός και εύσπλαχνος και δίνω τόπο στη οργή.

Πόσο καλός Χριστιανός είμαι! μονολογώ.


Και ξαφνικά εκεί που κανένας δεν το περιμένει ξεσπά πειρασμός και σε πολεμάει σώμα με σώμα.

Σε χτυπά εκεί που πονάς. Σε πιέζει μέχρι να ματώσεις.

Και τότε ..Όλες σου οι φυλαγμένες υπομονές έχουν χαθεί με μιας . Τα ξέχασες όλα γρήγορα.

Δεν έχεις αντοχή για τίποτε. Και τότε σου βγαίνει ο λύκος από μέσα σου.


Ναι εσένα που νόμισες ότι μπορούσες να σηκώσεις τη αδικία.

Ακούς το θηρίο μέσα σου να βρυχάται και να θέλει να τους φάει όλους.

Είναι από τις φορές που επιτρέπει ο Θεός να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως είναι .


Ταπεινώσου. Σταμάτα να λες ότι έφτασες στον πνευματικό σου στόχο. Δεν έχεις πετύχει τίποτε.

Όσο ακόμα θα θαλασσοδέρνεσαι στο πέλαγος της ζωής, οι πτώσεις είναι μπροστά σου.

Μην υπερηφανεύεσαι για τις αρετές σου. Γιατί αν στέκεις, να γνωρίζεις από του Θεού τη χάρη στέκεις.


Ο πνευματικός δρόμος είναι μακρύς και κρύβει δυσκολίες και περιπέτειες.

Μα είναι και κάτι άλλο . Σταμάτα να εξουθενώνεις τους «λοιπούς» των ανθρώπων . Πως τάχα εκείνοι έχουν

δρόμο ακόμα για να σε φτάσουν .

Κύτταξε καλά μήπως χτυπώντας την πόρτα του παραδείσου για να

μπεις, σου ανοίξουν εκείνοι ...



π.Εφραίμ Παναούσης

proskynitis