Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ο Θεός λυπάται όταν δεν Τον ενοχλούμε



Ξέρω ότι ο Ακίνητος κατεβαίνει· Ξέρω ότι ο Αόρατος εμφανίζεται·

Ξέρω ότι αυτός που είναι έξω απ' όλη τη δημιουργία. με παίρνει μέσα του και με κρύβει στην αγκαλιά του.

Και τότε βρίσκομαι έξω απ' όλο τον κόσμο.

Βλέπω τον Δημιουργό του κόσμου, ολόκληρο μέσα σε μένα τον ίδιο·

Και ξέρω ότι δεν θα πεθάνω, γιατί είμαι μέσα στη ζωή,

Έχω ολόκληρη τη Ζωή που ξεπηδάει από μέσα μου σαν πηγή.

Αυτός είναι στην καρδιά μου, είναι στον ουρανό:

Κι εκεί κι εδώ μου φανερώνεται με την ίδια δόξα.


Άγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος



«....Οι άνθρωποι, όταν τους ενοχλούμε συνέχεια για τις διάφορες υποθέσεις μας, μας συμπεριφέρονται εχθρικά∙

ο Θεός όμως κάνει το εντελώς αντίθετο∙ και όχι όταν Τον ενοχλούμε συνέχεια για τα προβλήματά μας,

αλλά και όταν δε το κάνουμε αυτό, τότε προ πάντων αγανακτεί»


Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου



Αν αυτός ο άνθρωπος, που αμάρτησε, κι εσύ τον κατέκρινες,

το βράδυ έκλαψε και μετάνιωσε για το σφάλμα του,

και ο Κύριος πει: «Εγώ, τον συγχώρεσα!»,

εσύ θα το δεις αυτό;

Τον άνθρωπο που είδες ότι αμάρτησε,

τον είδες όταν μετανόησε;

Ούτε αυτοί οι άγιοι άγγελοι δεν ξέρουν πώς θα κρίνει ο Θεός τον κάθε άνθρωπο...


Όσιος Γαβριήλ ο Δια Χριστόν Σαλός



proskynitis

[XAPA]

"Φύγε" του είπε ο Αη Γιώργης ...



Αυτή την ιστορία, την ακούμπησε ευγενικά στα χεράκια της μνήμης μου, σοβαρός, αξιόπιστος,

ευλαβής- ώριμης ηλικίας- πλοίαρχος, στην Πάτρα, και αφορά τον παππού του.

Ο παππούς, πριν γίνει παππούς- όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται- υπήρξε και παλικάρι εικοσιτριών

περίπου ετών, έγγαμο, ήδη, με τέσσερα τέκνα.


Στην Καταστροφή του 1922, οι Τούρκοι το παλικάρι το αιχμαλώτισαν και το έστειλαν μαζί με άλλους δέσμιους

Έλληνες, στα εξοντωτικά Τάγματα Εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού), στα ενδότερα της Ανατολίας, προκειμένου να τους

πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα, κάτω από δαιμονικές συνθήκες - απάνθρωπες .

Τον παππού, τον ονόμαζαν Γεώργιο.

Απλός άνθρωπος του λαού, και ευλαβείτο εξαιρετικά, τον ομώνυμο Άγιο Μεγαλομάρτυρα.

Τον είχε προστάτη του.


Ζούσε από μικρός με χριστιανική συνείδηση, αλλά – ιδιαίτερα- στην επώδυνη φάση της αιχμαλωσίας,

βύθισε παθιασμένα - μέχρι και τα νύχια των χεριών της καρδιάς- στης προσευχής το χοντρό παλαμάρι-

κρατώντας - με τη θεία βοήθεια της επίκλησης του Ονόματος του Ιησού - το κεφάλι του νού,

έξω απ’ τα νερά της μαύρης Αβύσσου που ζήταγε να τον πνίξει.


Απελπισία και κακουχία μέχρι θανάτου, σχεδόν, πλην,"μακάριοι οι ελπίζοντες επί Κύριον".

Και ο στρατιώτης - ο εν Μικρασία αιχμάλωτος- Γεώργιος, θερμώς ήλπιζε.

Και εκτενώς, μυστικά προσευχόταν.


Εκεί στον άρρητο ζόφο της οδύνης - της ψυχής και του σώματος- έξαφνα- μέρα, ή βράδυ,

δεν θυμούμαι, αν μου είπε ο καπετάνιος- είδε μπροστά του, με ορθάνοιχτα μάτια- ολοζώντανο- τον Αϊ Γιώργη,

καβαλάρη πάνω σε άλογο, αρματωμένο, όπως οι αγιογράφοι- με σέβας- τον ιστορούνε.


Μαρμάρωσε. Κοίταξε το Γιώργη, για ατέλειωτα δευτερόλεπτα - σοβαρός, φοβερός, μεγαλόπρεπος ο Άγιος -

μέσα στα μάτια.

Το βλέμμα Του- Φως, θεόσταλτη αστραπή- έλαμψε ελπιδοφόρα - στου πόνου, τη νύχτα.

Η φωνή του, με επιβλητικότητα κεραυνού, μια -μόνο- λέξη, εκτόξευσε:

- ΦΥΓΕ!

Κι εχάθη απ' εμπρός του.

Ο νεαρός αιχμάλωτος στρατιώτης, ο Γιώργης, συγκινημένος όσο δεν περιγράφεται, αποφασισμένος, πια-

για ζωή και για θάνατο - όρθωσε σαν αετός, της ψυχής τα φτερά, οπλισμένος με θάρρος και ελπίδα ουράνια .


Ψιθύρισε, συνωμοτικά, στους συγκρατούμενους, που βρίσκονταν παραδίπλα:

- Θα πάρω δρόμο!

- Θα λευτερωθώ!

Είδα τον Άϊ Γιώργη, ζωντανό, ολοζώντανο σας λέω- να φύγω- με πρόσταξε!

Θα τον ακούσω!

- Ποιος θά ‘ ρθει κοντά μου;

Μη φοβόσαστε!

Θα μας δώσει βοήθεια!

Θα μας σώσει!


Τον κοίταξαν τρομοκρατημένοι, ξεπνοημένοι, οι άλλοι.

Δυο τρεις, μόνο, τον πίστεψαν και πήραν το ρίσκο να πάνε μαζί του.

Ευθύς, σταυροκοπήθηκαν με δέος, επικαλούμενοι του Τροπαιοφόρου τη Χάρη, και ξεκίνησαν

προχωρώντας κατά την κεντρική πύλη, του - άγρυπνα φυλασσόμενου- τούρκικου στρατοπέδου.


Πέρασαν από κάμποσες ενδιάμεσες μικρότερες πόρτες.

Τις φύλαγαν βαριά οπλισμένοι, κτηνώδεις φρουροί.Και -ω του θαύματος- που αναφωνούν,

οι παλιές φυλλάδες- περνάγαν απαρατήρητοι – αόρατοι, απ' τον κάθε έλεγχο, ενώ ο άγριος φρουρός

έστεκε εκεί, όρθιος, μπροστά τους, με ορθάνοιχτα μάτια- πλην- να τους δεί δεν μπορούσε!


- Θεία δύναμη τους περιφρουρούσε, τους σκέπαζε!

Ούτε τους έβλεπαν, ούτε τους άκουγαν, ούτε τους ένιωθαν...

Η εμπειρία, με λόγια, δεν περιγράφεται.

Οι παρουσίες τους, για τους Τούρκους αόρατες!

- Το πιστεύεις;

- Εδώ που φτάσαμε πιά, με ΔΝΤ που μας έπεσε στο κεφάλι, ό λ α τα πιστεύω, μανδάμ

- μη ρωτάς - τι έγινε, λοιπόν, παρακάτω;


- Περπατούσαν, απλά, προς τη λυτρωτική έξοδο-ανεμπόδιστοι!

Απλώς, δραπετεύσαν, λες και πηγαίναν περίπατο, χωρίς να λυθεί, ούτε ρουθούνι!

Πεζοπορώντας, στη συνέχεια, μέρες και μέρες ατέλειωτες, με πείνα, με χτυποκάρδια, με κινδύνους

για κακό συναπάντημα, με προφυλάξεις , πάντα με αδιάλειπτη προσευχή - ως θώρακα ψυχικής προστασίας

- πάντα προσβλέποντες στη βοήθεια την άνωθεν, κατόρθωσαν κι έφτασαν σώοι, αβλαβείς και ευλαβέστατοι,

με Χαρά μέχρι θανάτου, στα πάτρια εδάφη...


Ο παππούς, Γιώργης, επί χρόνια μετά, ζωγράφιζε με λέξεις και, ξαναζωγράφιζε στα παιδιά,

και στα παιδιά των παιδιών του, τα υπερφυσικά γεγονότα.

Κοσμογυρισμένος καπετάνιος, κι ο Γιώργης ο εγγονός, που μου αφηγήθηκε με συγκίνηση,

του παππού του, τη συγκλονιστική ιστορία...
............................................................................

Γι αυτό σου λέω, λατρεμένο μου...

Μην απελπίζεσαι, όταν τα πράγματα, σού φαίνονται δύσκολα.

Εσύ, θα πράξεις ό,τι καλύτερο περνάει απ'το χέρι σου.

Η έκβαση των πραγμάτων δεν ανήκει σε σένα.

Αν Εκείνος, θέλει- αν κρίνει- μας δίνει τη λύτρωση από κάθε δοκιμασία με τις μεσιτείες των

μεγάλων αγίων,που Τον αγάπησαν μέχρι θυσίας του τιμίου τους αίματος...

Οι άγιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ζωντανοί!

Πιο ζωντανοί απο μένα που σου γράφω, κάθε τόσο, μηνύματα στο μπουκάλι.

Πιο ζωντανοί κι από σένα που τα αλιεύεις στο κυβερνο-πέλαγος...

Όταν φτάνουν τα δύσκολα, μικρό αετόπουλο, τότε ακόμα πιο έντονα, να ενεργείς,

με αδιάλειπτη προσευχή και με θεία ελπίδα!

Στο υπογράφω, αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς, εξ εμπειρίας, και λειτουργεί

με την αναπόδραστη δύναμη, που έχουν της Φύσης, οι νόμοι:

Η σωτηρία της ψυχής και του σώματος, για να ανατείλει,

πρέπει - εκ βάθους καρδίας- πρώτα να την πιστέψεις!

Δώσε έμφαση σ' αυτό, και το α ψ ε υ δ έ ς στόμα του Αναστημένου Θεάνθρωπου:


"Ει δύνασαι πιστεύσαι,

π ά ν τ α

δυνατά τω πιστεύοντι. "

(Μάρκου θ΄στ. 23)



Ευανθία η Σαλογραία

agiosgeorgios57.blogspot

[XAPA]

Η δύναμη του Σταυρού και της Νοεράς Προσευχής

(ἐκ τῶν Διδαχῶν τοῦ ῾Αγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ)



ΤΩΡΑ σᾶς λέγω νὰ κάμητε τοῦτο· νὰ πάρετε ὅλοι ἀπὸ ἕνα κομπολόγιον (κομβοσχοίνι) καὶ νὰ προσεύχεσθε·

νὰ λέγητε τὸ «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, διὰ τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων σου

τῶν ῾Αγίων ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον δοῦλον σου».


Μέσα εἰς τὸ «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστέ», ἀδελφοί μου, τί θεωρεῖ;

Θεωρεῖ ἡ ῾Αγία Τριάς, ὁ Θεός μας, ἡ ἔνσαρκος οἰκονομία τοῦ Χριστοῦ μας.


Καὶ πάντες οἱ ῞Αγιοι μὲ τὸν Σταυρὸν καὶ μὲ τὸ «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστὲ»ἐπῆγαν εἰς τὸν Παράδεισον.

Καὶ ὅποιος λέγει αὐτὸν τὸν λόγον καὶ κάμνει καὶ τὸν Σταυρόν του,

κἄν ἄνδρας, κἄν γυναῖκα, εὐλογεῖ τὸν οὐρανόν, τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν.


Μὲ τὸν Σταυρὸν καὶ μὲ τὸ «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστὲ» ἰατρεύονται κάθε ἀρρωστεῖες.


Μὲ τὸν Σταυρὸν καὶ μὲ τὸ «Κύριε ῾Ιησοῦ Χριστὲ» οἱ ᾿Απόστολοι ἀναστοῦσαν νεκροὺς καὶ ἰάτρευαν πᾶσαν ἀσθένειαν.


Μὲ τὸν Σταυρὸν καὶ μὲ τὸ «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστὲ» ἀποστομώνει ὁ ἄνθρωπος κάθε αἱρετικόν.


Μὲ τὸν Σταυρὸν καὶ μὲ τὸ «Κύριε ᾿Ιησοῦ Χριστὲ» ἁγιάζει ὁ ἄνθρωπος καὶ πηγαίνει εἰς τὸν Παράδεισον,

νὰ χαίρεται καὶ νὰ εὐφραίνεται ὡσὰν οἱ ῎Αγγελοι…



Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ ΦΥΛΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΕΤΟΣ ΜΒ´

- ΤΟΜΟΣ ΙΕ´- ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ – ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2009 – ΤΕΥΧΟΣ 348


oikohouse.wordpress.com

[XAPA]

Λέξεις που είναι πάρα πολύ δύσκολο να τις προφέρεις

[XAPA]

Εάν νηστεύετε, κοινωνείτε, διαβάζετε και αγάπη δεν έχετε, όλα είναι μηδέν,

διότι ο Θεός είναι αγάπη.


Γέροντας Χριστόδουλος Κατουνακιώτης


pemptousia

[XAPA]

Όταν του μοιάσουμε…



Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ.

Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα τον ρώτησα.

«Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή.


«Πώς είναι Γέροντα;»

«Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός».

«Και πότε συνέβη αυτό», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτηση μου.


«Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα πάτερ μου»,

ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη

πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του.


«Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό.

Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα.

Τότε έρχεται Εκείνος όταν του μοιάσεις».


Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε

στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου.


Ναι, η αγάπη. Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει.

Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό.

Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσει ο άλλος.

Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί.

Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισο μου

και δος μου την «κόλαση» σου….



plibyos

[XAPA]

Να μοιράζεσαι τη λύπη των ανθρώπων...

...πονώντας γι’ αυτούς στην προσευχή σου.



Σκέπασε τον αμαρτάνοντα, όταν δεν έχεις απ’ αυτό πνευματική ζημία.

Έτσι και αυτόν τον κάνεις να έχει θάρρος στον αγώνα του και εσένα σε στηρίζει το έλεος του Κυρίου σου.

Στήριζε με το λόγο σου τους ασθενείς και αυτούς πού έχουν λυπημένη καρδιά

και, όσο στο χέρι σου έχεις υλικά αγαθά, ελέησε τους και θα σε υποστηρίξει

η δύναμη του Θεού πού συντηρεί τα πάντα.

Να μοιράζεσαι τη λύπη των ανθρώπων πονώντας γι’ αυτούς στην προσευχή σου,

με όλη σου την καρδιά και θ’ ανοίξει μπροστά στις ικεσίες σου

η πηγή του ελέους του Θεού.




proskynitis

[XAPA]

Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς…..



Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα.

Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε,

και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα,

και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα.

Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ' απονήρευτα πράγματα,

και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο.


Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας.

Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε:

«Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά.

Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη• κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό.

'Ανθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν μπορεί να γίνει πράος και ησύχιος.

Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά, κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος.


Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται.

Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για το Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή.

Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού.

Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα,

γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω».


Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς και πεις πως ολοένα σου λέγω τα ίδια,

για το Χριστό, για την απλότητα, για την ταπείνωση.

Άμα μπορέσει να καταλάβει η καρδιά σου την γέψη τους, θα δεις πως θα μου δώσεις δίκιο.

Σου τα λέω και τα ξαναλέω από τον πόθο που έχω να σου μεταδώσω την μια και μόνη αληθινή χαρά,

που κ' εγώ άργησα να τη βρω, μα που τη βρήκα με τη βοήθεια του Θεού•

και η αγάπη σε σένα με κάνει να μην σου κρύψω αυτό το μονοπάτι που

μ' έβγαλε σ' ένα έμορφο περιβόλι που δεν το υποπτευόμουνα.



Τα Ρημοκκλήσια του Μαρουσιού (απόσπασμα) Φώτης Κόντογλου


iereasanatolikisekklisias

[XAPA]

[XAPA]

ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΤΟ ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ


Ένας μικρούλης έριξε στην άκρη του γιαλού το όμορφο καραβάκι του.

Δεν πρόσεξε όμως, κι έτσι το καραβάκι απομακρύνθηκε, χωρίς να προλάβει να το πιάσει.

Τότε ο πατέρας του πήρε πέτρες και τις πετούσε μπροστά από το καραβάκι.

Ο μικρός στην αρχή δεν κατάλαβε κι απόρησε γι’ αυτό το πετροβόλημα.

Αλλά δεν άργησε να εννοήσει.

Οι πέτρες έπεφταν πέρα από το καραβάκι, χωρίς να το χτυπούν.

Και με τα κυματάκια που προκαλούσαν, το έφερναν σιγά- σιγά πίσω στην ακρογιαλιά.

Κι έτσι ο μικρός με μεγάλη χαρά το πήρε πάλι στη αγκαλιά του.

Πολλές από τις θλίψεις που μας βρίσκουν μοιάζουν μ’ αυτό το πετροβόλημα.

Είναι οι πέτρες που ρίχνει ο Θεός, σαν απομακρυνθούμε από κοντά Του,

για να γυρίσουμε σ’ Αυτόν.



mazi-xeri-xeri