Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

[XAPA]

Βοήθεια στις αρχές του πνευματικού αγώνα


- Γέροντα, ο Θεός βοηθάει τον άνθρωπο πιο πολύ στις αρχές του πνευματικού του αγώνα;

- Ναι, στα πρώτα βήματα της πνευματικής ζωής ο Θεός βοηθάει πολύ τον άνθρωπο, όπως οι γονείς

προστατεύουν τα παιδιά πιο πολύ, όταν είναι μικρά.

Όσο μεγαλώνουν, δεν τα προστατεύουν τόσο, γιατί τα παιδιά αρχίζουν να χρησιμοποιούν το μυαλό τους.


Ο άνθρωπος στην αρχή του αγώνα του νιώθει έντονα την Χάρη του Θεού.

Ύστερα ο Θεός τον αφήνει λίγο, για να αγωνισθή και να ανδρωθή.

Εγώ φύτεψα λίγες ντοματιές. Στην αρχή τις πότιζα κάθε μέρα•

μετά τις άφησα. Όταν έφθασαν να κιτρινίζουν τα φύλλα τους, τότε τις πότισα.


Όσο έμεναν απότιστες, ζορίστηκαν και αναγκάσθηκαν να ρίξουν βαθιά τις ρίζες τους,

για να βρουν υγρασία, και έδεσαν και καρπό.

Αν τις πότιζα συνέχεια, μόνο θα ψήλωναν και οι ρίζες τους θα έμεναν στην επιφάνεια.



- Είπατε, Γέροντα, ότι ο άνθρωπος στην αρχή του αγώνα του αισθάνεται την Χάρη του Θεού

και ύστερα τον εγκαταλείπει λίγο η θεία Χάρις.

- Ναι, παίρνει την Χάρη Του ο Θεός, για να ταπεινωθή ο άνθρωπος και για να καταλάβη την βοήθεια του Θεού.



- Αυτή η αλλαγή δεν είναι λίγο οδυνηρή;

- Όχι, γιατί δεν τον εγκαταλείπει τελείως ο Θεός. Όταν αρχίζη ο άνθρωπος να δουλεύη πνευματικά,

του δίνει ο Θεός π.χ. καμμιά... σοκολάτα.

Αρχίζει έτσι σιγά- σιγά και μαθαίνει να δουλεύη τρώγοντας και καμμιά... σοκολάτα.


Αλλά, όταν δεν του δίνη ο Θεός σοκολάτα και αυτός σταματάη να δουλεύη και λέη «πρώτα έτρωγα σοκολάτες,

τώρα δεν τρώω καμμία, ωχ τι έπαθα!», δεν κάνει προκοπή.

Πρέπει δηλαδή να το χαίρεται αυτό ο άνθρωπος. Να μη θέλουμε εύκολα να μας βοηθάη ο Χριστός•

να μη ζητάμε οικονομίες, γιατί τότε θα είμαστε αδόκιμοι, ανεκπαίδευτοι.


Και στον στρατό, όσοι εκπαιδεύονται καλά, αυτοί δεν σκοτώνονται.

Όταν ο άνθρωπος βοηθιέται συνέχεια, τελικά δεν βοηθιέται.

Εμένα με συγκινεί που δεν βοηθάει συνέχεια ο Χριστός.

Νιώθω σαν να είμαι μαθητής και οι καθηγητές έχουν από τους μαθητές απαιτήσεις.


Και για να περάση κανείς στις πνευματικές εξετάσεις, είναι δύσκολο•

χρειάζεται συνεχή παρακολούθηση του εαυτού του και βία, άλλα έτσι προοδεύει πνευματικά.

Μήπως είναι δύσκολο στον Θεό να βοηθάη συνέχεια τον κάθε άνθρωπο;

Αλλά δεν βοηθιέται με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος.


Ένα παιδί κακομαθημένο, που του δίνουν οι γονείς του συνέχεια σοκολάτες και θέλει όλο να του δίνουν,

θα γίνη τεμπέλικο, κακορρίζικο, κακομοίρικο.

Το ίδιο και ο άνθρωπος, αν δέχεται συνέχεια την βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοπιάζη ο ιδιος,

δεν θα ωρίμαση ποτέ πνευματικά.


Γι’ αυτό, ενώ στην αρχή της πνευματικής ζωής ο Θεός βοηθάει τον άνθρωπο,

μετά σιγά-σιγά τραβιέται, για να καταλάβη ο άνθρωπος ότι πρέπει και ο ίδιος να κάνη ο,τι μπορεί.

Να, το μικρό παιδάκι δεν το κρατούν συνέχεια οι γονείς από το χεράκι, για να περπατήση• το αφήνουν

και λίγο να περπατηση μόνο του και, μόλις πάη να πέση, τακ, το πιάνουν.


Μετά καταλαβαίνει το παιδί ότι οι δικές του δυνάμεις αρκούν μόνο για να περπατάη πιασμένο από την κουπαστή!

Αν το παιδάκι περπατάη, μόνον όταν το κρατάνε από το χέρι, και, όταν το αφήνουν, δεν πιάνεται από την κουπαστή,

για να περπατηση και σιγά- σιγά να δυναμώση, αλλά κάθεται κάτω, τότε δεν θα μάθη ποτέ να περπατάη,

γιατί δεν έκανε αυτό που μπορούσε.



- Αισθάνεται ο άνθρωπος ότι πρώτα είχε την θεία βοήθεια και υστέρα δεν την έχει;

- Αν δεν παρακολουθή ο άνθρωπος τον εαυτό του, τίποτε δεν αισθάνεται.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ B’
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Η βοήθεια του Θεού δεν εμποδίζεται ούτε από ανθρώπους ούτε από δαίμονες.
Δεν είναι τίποτε δύσκολο για τον Θεό ούτε για έναν Άγιο.
Το εμπόδιο σ' εμάς τους ανθρώπους είναι η ολιγοπιστία,
με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες θείες δυνάμεις να μας πλησιάσουν.


Οι θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες


- Γέροντα, πολλοί ανησυχούν τι θα γίνη με το ένα θέμα, τι θα γίνη με το άλλο.

- Κοίταξε να δής• τώρα ο Θεός, και να ήθελε να μας αφήση, δεν μπορεί.


- Τί εννοείτε, Γέροντα;

- Να, οι γονείς όταν φέρνουν ένα παιδάκι στον κόσμο, όσο αγωνίζονται να το μεγαλώσουν,

τόσο περισσότερο το αγαπούν και το πονούν.

Έτσι και ο Θεός, μας έφερε στον κόσμο, αγωνίσθηκε κατά κάποιον τρόπο,

μας μεγάλωσε, κουράσθηκε να μας κάνη ό,τι μας έκανε.


Τώρα, και να θέλη να μας αφήση, δεν μπορεί, γιατί μας πονάει,

αρκεί εμείς να έχουμε λίγο φιλότιμο.

Αν έχουμε λίγο φιλότιμο, δεν θα χάσουμε τον Παράδεισο.


- Γέροντα, είπατε ότι ο Καλός Θεός δεν θα μας αφήση...

- Ναι, ο Θεός ποτέ δεν μας αφήνει• εμείς Τον αφήνουμε.

Όταν ο άνθρωπος δεν ζη πνευματικά, δεν δικαιούται την θεία βοήθεια.

Όταν όμως ζη πνευματικά και είναι κοντά στον Θεό, την δικαιούται.


Τότε, αν συμβή κάτι και πεθάνη, είναι έτοιμος για την άλλη ζωή,

οπότε είναι κερδισμένος και σ' αυτήν την ζωή και στην άλλη.

Η βοήθεια του Θεού δεν εμποδίζεται ούτε από ανθρώπους ούτε από δαίμονες.

Δεν είναι τίποτε δύσκολο για τον Θεό ούτε για έναν Άγιο.


Το εμπόδιο σ' εμάς τους ανθρώπους είναι η ολιγοπιστία,

με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες θείες δυνάμεις να μας πλησιάσουν.

Και ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη δίπλα μας, εμείς,

επειδή υπάρχει μέσα μας σε μεγάλο βαθμό το ανθρώπινο στοιχείο,

δεν μπορούμε να καταλάβουμε το θείο, που ξεπερνάει όλου του κόσμου

τις ανθρώπινες δυνάμεις, γιατί οι θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες.


Καθόμαστε πολλές φορές άδικα, ώρες ολόκληρες,

για να βρούμε μόνοι μας λύση σε ένα θέμα,

χρησιμοποιώντας όλη την απειρία μας.

Το κεφάλι μας γίνεται κουδούνι, τα μάτια μας τσούζουν, ο ύπνος δεν μας πιάνει,

γιατί μας έχει πιάσει το ταγκαλάκι με επίμονες σκέψεις.


Τελικά βρίσκουμε μία λύση, αλλά μετά ο Θεός μας βρίσκει άλλη,

καλύτερη λύση, που δεν την είχαμε σκεφθή εμείς,

και μας μένουν ο πονοκέφαλος και τα ξενύχτια.

Όσο και αν είναι σωστή η δική μας σκέψη,

όταν δεν είναι ο Θεός μπροστά,

το κεφάλι κουράζεται και έρχεται πονοκέφαλος,

ενώ η προσευχή με την εμπιστοσύνη στον Θεό ξεκουράζει.


Γι' αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως

και να μη στηριζώμαστε στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες,

και Εκείνος θα κάνη ο,τι είναι καλύτερο.


Και πάντα για καθετί που σκέφτεσθε να κάνετε, να λέτε «αν θέλη ο Θεός»,

μην πάθετε και εσείς ο,τι έπαθε κάποιος μιά φορά.

Είχε αποφασίσει να πάη στο αμπέλι του για δουλειά.

«Αύριο πρωί-πρωί, λέει στην γυναίκα του, θα πάω στο αμπέλι».


«Αν θέλη ο Θεός, θα πας», του λέει εκείνη.

«Θέλει - δεν θέλει ο Θεός, λέει εκείνος, εγώ θα πάω».

Την άλλη μέρα ξεκίνησε νύχτα.

Στον δρόμο εν τω μεταξύ πιάνει τέτοιος κατακλυσμός,

που αναγκάσθηκε να γυρίση πίσω.


Δεν είχε φέξει ακόμη. Χτυπάει την πόρτα.

«Ποιος είναι;», ρωτάει η γυναίκα του.

«Αν θέλη ο Θεός, λέει εκείνος, ο άνδρας σου είμαι»!...



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ B’

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Αγαθή διάθεση



- Γέροντα, τί θα γίνουν οι άνθρωποι που έχουν καλωσύνη, αλλά δεν πιστεύουν;

-Νομίζεις ότι δεν πιστεύουν ; αλλά ας πούμε ότι δεν πιστεύουν.

Όταν ήταν μικροί, η μάνα τους δεν τους κοινωνούσε;

Αλλά και να μην τους κοινωνούσε, δεν βαφτίσθηκαν, δεν μυρώθηκαν;

Δεν είναι γεννημένοι από ορθόδοξες και βαφτισμένες μάνες;


Έ, αυτούς τους ανθρώπους που έχουν καλωσύνη, θα δης, ο Καλός Θεός θα τους βολέψη με κάποιο τρόπο,

είτε με δοκιμασίες είτε με μιά αρρώστια είτε με ταλαιπωρίες είτε με έναν σεισμό είτε με έναν κεραυνό είτε

με έναν κατακλυσμό είτε με έναν λόγο κ.λπ., και τελικά θα τους πάη στον Παράδεισο.


Πολλές φορές ίσως παρουσιασθή και ένας Άγιος ή ένας Άγγελος σε έναν τέτοιο άνθρωπο,

παρόλο που δεν δικαιούται αυτήν την μεγάλη ευλογία.

Μπορεί όμως να το κάνη και αυτό ο Χριστός, αφού πρώτα χρησιμοποίηση όλα τα άλλα.

Άλλα συχνά τι παθαίνουν οι άνθρωποι αυτοί;


Πηγαίνει ο διάβολος και τους ξεγελάει και πολλοί, οι καημένοι, πλανιούνται, γιατί αρχίζει ο διάβολος

να τους λέη: «Ά, εσένα ο Θεός σου έδειξε τέτοιο μεγάλο θαύμα, γιατί μπορείς να σώσης τον κόσμο».

Και ο ταλαίπωρος δεν λέει: «Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω; εγώ δεν ήμουν άξιος γα τέτοια χάρη».

Αντί δηλαδή να νιώση συντριβή, δέχεται τους λογισμούς που του φέρνει ο διάβολος και υπερηφανεύεται.


Μετά ξαναπηγαίνει ο διάβολος και του στήνει «τηλεόραση», του δείχνει Αγγέλους, Άγιους, και του λέει:

«Εσύ θα σώσης την οικουμένη».

Άν αυτός ο άνθρωπος συνέλθη, πάλι ο Καλός ο Θεός θα τον βοηθήση.

Πάντως να μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε κληρονομιά από τον Θεό,

γι' αυτό σε όλους τους ανθρώπους στο βάθος υπάρχει καλωσύνη.


Ό διάβολος όμως όλα τα μολύνει.

Μερικοί τώρα έχουν διατηρήσει αυτήν την κληρονομιά, την καλωσύνη,

έστω και αν δεν ζουν κοντά στην Εκκλησία.

Έ, αυτούς θα τους βολέψη ο Θεός.


Γι' αυτό, όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη παρασυρθή και να έχη αμαρτωλή ζωή,

αλλά να είναι πονόψυχος - βλέπει λ.χ. έναν άρρωστο και ραγίζει η καρδιά του,

έναν φτωχό και τον βοηθάει - από 'κει να καταλάβετε ότι αυτόν δεν θα τον αφήση ο Θεός, θα τον βοηθήση.


Και όταν βλέπετε έναν άνθρωπο απομακρυσμένο από τον Θεό να είναι σκληρός, ασπλαγχνος κ.λπ.,

τότε πρέπει να κάνετε μέρα-νύχτα προσευχή, να κάνη «αποβίβαση» ο Θεός στην καρδιά του, για να πάρη στροφή.


Τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος.

Ένα πράγμα ξέρω: όσοι ζουν κοσμική ζωή, γιατί δεν βοηθήθηκαν,

αλλά παρασύρθηκαν ή και σπρώχθηκαν στο κακό, ενώ είχαν καλή διάθεση,

αυτοί συγκινούν τον Θεό και ο Θεός θα τους βοηθήση.


Θα χρησιμοποίηση διάφορους τρόπους, να βρουν τον δρόμο τους• δεν θα τους άφήση.

Ακόμη και την ώρα του θανάτου θα τους οικονομήση να βρίσκωνται σε καλή κατάσταση.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ B’

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΠΛΑ

«Όταν πονάη κάνεις για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο».


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Η προσευχή, όπλο ισχυρό

Χρειάζεται πολλή προσευχή


Παλιά, για να κάνη κάτι κανείς, αν ήταν κοσμικός άνθρωπος, θα σκεφτόταν.

Αν ήταν πνευματικός άνθρωπος, θα σκεφτόταν και θα προσευχόταν.

Στην εποχή μας ακόμη και «πνευματικοί» άνθρωποι όχι μόνο δεν προσεύχονται, αλλά ούτε σκέφτονται.

Και μάλιστα, συχνά πρόκειται για σοβαρά θέματα, και αυτοί κάνουν πρόβες με τον κόσμο.


Σε όλες τις περιπτώσεις, πριν ενεργήσουμε, να λέμε: «Σκέφθηκα γι’ αυτό; Προσευχήθηκα γι' αυτό;».

Όταν κανείς ενεργή, χωρίς να σκεφθή και χωρίς να προσευχηθή, ενεργεί σατανικά.

Και βλέπεις, συχνά πολλοί Χριστιανοί με τον τρόπο που ενεργούν, δεν αφήνουν τον θεό να επέμβη.

Νομίζουν ότι αυτοί θα τα καταφέρουν όλα μόνοι τους.


Ενώ ακόμη και ο άπιστος λέει «έχει ο Θεός», αυτοί δεν το λένε.

Τα βάζει λ.χ. κάποιος με τον καρνάβαλο,

ενώ μπορεί να κάνη προσευχή και να ρίξη ο Θεός τέτοιο χαλάζι,

που να σκορπίσουν όλοι και να ματαιωθή κάθε εκδήλωση.

Ή, ας υποθέσουμε, μερικοί κατηγορούν έναν δεσπότη

και οι άλλοι καταφεύγουν στο Συμβούλιο Επικρατείας.


Αλλά ούτε εκεί σταματούν. Διαδηλώσεις, φασαρίες, άρθρα στις εφημερίδες...

Συνέχεια ανθρώπινες προσπάθειες και δεν αφήνουν τον Θεό να ενεργήση.

Δεν καταφεύγουν στην προσευχή, ώστε να απάντηση ο Θεός δια της προσευχής.

Με την ταπείνωση και την προσευχή διορθώνονται όλα τα αδιόρθωτα.


Σήμερα ζούμε σε χρόνια Αποκαλύψεως.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Προφήτης για να το καταλάβη.

Τα πράγματα προχωρούν τακ-τάκ.

Τί μας περιμένει δεν ξέρουμε. Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί, το δείχνει.

Γι' αυτό, για έναν λόγο παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή

και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή.


Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του

- αν και δεν είμαστε για να μας λυπηθή.

Δεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς:

«Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο• και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια».

Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε,

τί θα ωφελήση η προσευχή;».


Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή,

για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση.

Γι' αυτό λέει και στο Ευαγγέλιο ότι για τους εκλεκτούς θα κολοβωθούν οι ημέρες (1).

Σε έναν πόλεμο λ.χ. με την δύναμη της προσευχής γίνεται ένα θαύμα, σώζονται περισσότεροι,

υπάρχουν λιγότερα θύματα, οπότε βοηθιούνται πνευματικά οι άνθρωποι,

πιστεύουν και αλλοιώνονται με την καλή έννοια.


Τα πράγματα είναι σοβαρά. Και μέχρι τώρα που δεν τινάχθηκε ο κόσμος στον αέρα, θαύμα είναι.

Ο Θεός να βάλη το χέρι Του, γιατί όλος ο κόσμος εξαρτάται από τρία-τέσσερα άτομα.

Κρέμεται η τύχη τού κόσμου στα χέρια μερικών παλαβών.

Λέει μιά παροιμία: «Τα άλογα κλωτσούν και τα κοτόπουλα ψοφούν». Έτσι είναι.


Τα μεγάλα κράτη όταν πιάνωνται, τα μικρά τα καημένα αδικούνται.

Κλωτσιούνται τα μεγάλα και καταστρέφονται τα μικρά.


Χρειάζεται πολλή προσευχή, πολλή προσευχή, για να φωτίση ο Θεός τους μεγάλους,

γιατί, αν θέλουν, μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο.

Ξέρει ο Θεός πολύ εύκολα και σ' αυτούς να δώση λίγη φώτιση.

Αν ο Θεός φωτίση, βγάζει ένας μιά διαταγή και αλλάζουν όλα.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002



(1) Βλ. Ματθ. 24,22 καί Μάρκ. 13,20.

[XAPA]

Αιτήματα στην προσευχή


- Γέροντα, αν είναι ευλογημένο, να μας λέγατε μερικά θέματα, για τα όποια ιδιαίτερα πρέπει να προσευχώμαστε.

- Να παρακαλούμε κατ' αρχάς η προσευχή μας να έχη ως αποτέλεσμα να έρθουν σε θεοσέβεια όσοι

ζουν και όσοι θα ζήσουν.

Εγώ στην προσευχή μου λέω «Παράτεινον το έλεος Σου τοις γινώσκουσί Σε» και προσθέτω

«και τοις μη γινώσκονσί Σε».

Ακόμη λέω «Κύριε, σώσον τους ασεβείς».


(Βέβαια η Εκκλησία καλά κανόνισε να λέη «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς...», γιατί μπορεί να βρίζουν οι ασεβείς,

επειδή προσεύχονται γι' αυτούς).

Όταν πάλι ο ιερεύς λέη «Υπέρ των εντειλαμένων ημίν τοις αναξίοις εύχεσθαι υπέρ αυτών», προσθέτω και

«υπέρ των μη εντειλαμένων».


Γιατί πρέπει να προσευχώμαστε και γι' αυτούς που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε, αλλά και γι' αυτούς που

δεν μας ζήτησαν, και για τους γνωστούς και για τους άγνωστους.

Τόσες χιλιάδες άνθρωποι υπάρχουν που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και σοβαρώτερα προβλήματα από αυτούς

που μας ζήτησαν να προσευχηθούμε.


Να κάνουμε προσευχή και για όσους έχουν αδικηθή, να φανή το δίκαιο• να δοθή χάρη στους φυλακισμένους,

να πιάση τόπο η ταλαιπωρία που πέρασαν και να βοηθηθούν.

Οταν βάζω ξύλα στην φωτιά, δοξολογώ τον Θεό και λέω: «Ζέστανε, Θεέ μου, όσους δεν έχουν ζεστασιά».

Οταν πάλι καίω τα γράμματα που μου στέλνουν - τα διαβάζω και μετά τα καίω, γιατί έχουν και θέματα

απόρρητα και εξομολογήσεις -, λέω: «Να τους κάψη ο Θεός όλα τα κουσούρια.

Να τους βοηθάη να ζουν πνευματικά και να τους αγιάζη».


Ακόμη συνηθίζω να ζητώ από τους Αγίους να προστατεύουν τους ανθρώπους που φέρουν το όνομα

τους και από τους Αγίους Πάντες να προστατεύουν αυτούς που δεν έχουν προστάτη Άγιο.



- Γέροντα, τί είναι καλύτερα, να ζητώ το έλεος του Θεού γενικά ή να αναφέρω και συγκεκριμένα αιτήματα σύμφωνα με το «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν» (1);

- Να προσεύχεσαι γενικά και να λες

«Κύριε Ίησοϋ Χριστέ, έλέησον τους πάσχοντας σωματικά και ψυχικά».

Σ' αυτήν την ευχή περιλαμβάνονται και οι κεκοιμημένοι.


Αν σου έρχεται στον νου ένα συγγενικό σου πρόσωπο, πες και μιά ευχή γι' αυτό, «... ελέησον τον

δούλον Σου τάδε», και πέρασε αμέσως στην γενική ευχή για ολον τον κόσμο, «... ελέησον τον κόσμον Σου άπαντα».

Μπορείς να φέρνης στον νου σου έναν συγκεκριμένο άνθρωπο που έχει ανάγκη, να προσεύχεσαι λίγο γι' αυτόν

και μετά να λες


«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς» και να πονάς για όλους, για να μη φεύγη η... αμαξοστοιχία με έναν επιβάτη.

Να μη σκαλώνουμε σε ένα πρόσωπο και μετά δεν μπορούμε να βοηθήσουμε με την προσευχή ούτε τον εαυτό μας

ούτε τους άλλους.

Οταν προσεύχεσαι λ.χ. για έναν καρκινοπαθή, να προσεύχεσαι για όλους τους καρκινοπαθείς και να

λές και μια ευχή για τους κεκοιμημένους.


Ή βλέπεις έναν δυστυχισμένο• να πηγαίνη αμέσως ο νους σου σε όλους τους δυστυχισμένους και να

προσεύχεσαι γι' αυτούς.

Να, θυμάμαι, μικρός είχα δει έναν ζητιάνο που πέθανε έξω από ένα τούρκικο σπίτι, δέκα μέτρα μακριά από

το δικό μας. Πέτρο τον έλεγαν.


Τον βρήκε το πρωί η Τουρκάλα πεσμένον έξω από το σπίτι της και τον σκουντούσε να σηκωθή• τότε κατάλαβε

ότι είχε πεθάνει. Ακόμη τον μνημονεύω.

Πόσοι τέτοιοι «Πέτροι» υπάρχουν στον κόσμο!

Οταν πηγαίνη κανείς σε ειδικά θέματα και σκέφτεται ότι υποφέρουν οι συνάνθρωποι μας, βοηθιέται, γιατί

κεντιέται η καρδιά.


Έτσι, με πονεμένη καρδιά από τα ειδικά θέματα πηγαίνει και στα γενικά, και βοηθάει περισσότερο με την

καρδιακή προσευχή.

Καλά είναι ο μοναχός να μοιράζη την προσευχή του σε τρία μέρη: για τον εαυτό του, για όλο τον κόσμο και

για τους κεκοιμημένους.


Αν και με αυτόν τον τρόπο, παρόλο που φαίνεται δίκαιη η μοιρασιά, πάλι για τον εαυτό του φροντίζει περισσότερο,

γιατί ο εαυτός του είναι ένας, ενώ οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι είναι δισεκατομμύρια.



- Γέροντα, στο διακόνημα εύχομαι συνήθως μόνο γιά τόν εαυτό μου.

- Δεν είναι σωστό αυτό. Οταν στό κελλί εύχεσαι για τον εαυτό σου και έξω από το κελλί πάλι για τον εαυτό σου,

τότε πως θα κεντηθή η καρδιά;


Οταν μπή η αγάπη, ο πόνος, η θυσία, μπαίνει ένα ανώτερο ενδιαφέρον καί η καρδιά γλυκαίνεται.

Έτσι δεν ξεχνάει κανείς την ευχή την ώρα της εργασίας. Βοηθιέται τότε και ο κόσμος θετικά, βοηθιέται και

ο ίδιος που προσεύχεται και νιώθει πνευματική χαρά.


Να κάνης το διακόνημα σου και να λές «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς», για να βοηθιούνται όλοι οι

άνθρωποι.Στο «ελέησον ημάς» συμπεριλαμβάνονται όλοι. Ακόμη και οι πέντε-έξι μεγάλοι - πόσοι είναι αυτοί

- από τους οποίους κρέμεται η τύχη όλου του κόσμου.

Να δουλεύης και να εύχεσαι γι' αυτούς που δουλεύουν. Αυτή η ευχή πιάνει και αυτούς που εργάζονται

σωματικά και αυτούς που εργάζονται πνευματικά.


Γιατί είναι πολλοί αυτοί που δουλεύουν, και μάλιστα δουλεύουν πολύ.

Άλλοι εργάζονται για το καλό της Εκκλησίας και της Πολιτείας. Άλλοι εργάζονται για το κακό• ξενυχτούν

μελετώντας πως να καταστρέψουν τον κόσμο.

Άλλοι κάνουν συνέδρια και προσπαθούν να βρουν τρόπο να εμποδίσουν τους προηγούμενους να κάνουν κακό.

Άλλοι πάλι δουλεύουν μερόνυχτα, ξενυχτούν, για να βρουν λύσεις στα γενικά προβλήματα.


Να εύχεσαι ο Θεός να φωτίση και τους κακούς να κάνουν λιγώτερο κακό ή να αποτρέψη τελείως το κακό.

Να φωτίση και τους καλούς, για να βοηθούν τον κόσμο.

Να εύχεσαι και για εκείνους που θέλουν να δουλέψουν και δεν μπορούν να δουλέψουν, γιατί είναι

άρρωστοι. Και για τους υγιείς που δεν βρίσκουν δουλειά, ενώ έχουν ανάγκη.


Να σκέφτεσαι διάφορες περιπτώσεις και να προσεύχεσαι γι' αυτές.

Όταν ο νους πάη σε όλους αυτούς, κεντιέται η καρδιά από τον πόνο και η ευχή γίνεται καρδιακή.

Τόσοι άνθρωποι έχουν ανάγκη στην διάρκεια όλης της ημέρας! Να μη γίνεται σπατάλη στον χρόνο.

Από εκείνον που δεν έχει μεγάλη ανάγκη για προσευχή - άσχετα αν αυτός νομίζη ότι έχει

- προχωρεί κανείς και σκέφτεται όλους εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

Τότε βοηθιέται και αυτός που νόμιζε ότι έχει ανάγκη, γιατί έγινε αφορμή να προσευχηθή ο άλλος για πολλούς.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002



(1) Ματθ. 7, 7.

[XAPA]

Βοήθεια με την προσευχή



- Γέροντα, ο Άγιος Ιάκωβος λέει: «Πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργούμενη» (1). Πώς εννοείται το «ενεργούμενη»;


- Να θέλη και αυτός που ζητά την προσευχή να βοηθηθή, να σωθή, και να αγωνίζεται.

Για να βοηθηθή δηλαδή κανείς από την προσευχή «δικαίου» ανθρώπου, χρειάζεται να εχη καλή διάθεση.

Η ευχή που γίνεται με την καρδιά εισακούεται• πρέπει όμως και ο άλλος να είναι δεκτικός.


Αλλιώς, εκείνος που προσεύχεται πρέπει να εχη την αγιότητα του Μεγάλου Παϊσίου,

για να μπόρεση να τον βγάλη από την κόλαση(2).

Γι' αυτό κάνετε προσευχή πρώτα γι' αυτούς που έχουν διάθεση να σωθούν.

Εγώ, όταν παρακαλώ τον Θεό γιά διάφορες περιπτώσεις, λέω:


«Θεέ μου, να είναι αισθητή η βοήθεια Σου, για να βοηθηθούν οι άνθρωποι και πνευματικά•

αν δεν είναι αισθητή, μη μας βοηθάς».

Πολλοί ούτε καν καταλαβαίνουν από τι μπόρες μας γλυτώνει ο Θεός

και ούτε καν το σκέφτονται, για να δοξολογήσουν τον Θεό.


Γι' αυτό να ζητάμε να βοηθάνε ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι τον κόσμο,

αλλά να είναι και αισθητή η βοήθεια Τους, για να ωφελούνται οι άνθρωποι.

Ας υποθέσουμε ότι κινδυνεύει κάποιος να πέση από την σκαλωσιά και οικονομάει ο Θεός

να σκαλώση κάπου, που δεν ήταν να σκαλώση, και γλυτώνει.


Ή πέφτει κάπου και δεν σακατεύεται. Ή τρακάρει και γλυτώνει.

Να ευχηθούμε να καταλάβη ότι ο Θεός τον βοήθησε και σώθηκε, για να βοηθηθή πνευματικά.

Κάποιος έπεσε από ένα γεφύρι κάτω και σώθηκε.

«Κατέβηκες να μέτρησης το βάθος;», του λέω.

Στα χέρια, μας κρατούν οι Άγιοι.


Ένα παιδί που του είχα δώσει ένα σταυρουδάκι, καθώς έτρεχε με το μοτοσακό, πέρασε πάνω από

ένα ταξί, έκανε μιά τούμπα και συνέχισε να τρέχη στον δρόμο, χωρίς να πάθη τίποτε.

Πολλοί γλυτώνουν, άλλα λίγοι καταλαβαίνουν και διορθώνονται.



- Αν κάνω προσευχή για κάποιον, αλλά εκείνος δεν ζητά βοήθεια, θα βοηθηθή;


- Θα έξαρτηθή από πολλά. Κατ’ αρχάς, αν εκείνος είχε καλή διάθεση, άλλα δεν βοηθήθηκε, δικαιούται

την θεία βοήθεια. Και να μην προσευχηθούν οι άλλοι, θα οικονομήση ο Θεός αργότερα να βοηθηθή.

Αλλά, αν ο ίδιος ζήτηση εξ αρχής βοήθεια, θα επέμβη ο Θεός νωρίτερα και θα βοηθηθή νωρίτερα•

αλλιώς θα βοηθηθή αργότερα.


Με την προσευχή δίνουμε δικαίωμα στον Θεό να έπέμβη.

Κανονικά, ένας άνθρωπος, αν ζητάη βοήθεια με την καρδιά του και λέη ταπεινά

«εύχου, Πάτερ, και για μένα», σου ραγίζει την καρδιά και δεν μπορείς να τον ξεχάσης.

Ενώ, αν λέη τελείως επιπόλαια «εύχου, εύχου, τράβα κανέναν κόμπο», σαν να λέη «γεια χαρά!»,

πώς να τον θυμηθής;


Οταν γίνεται προσευχή καρδιακή, με πόνο, για τα προβλήματα του κόσμου, όσοι άνθρωποι ζητούν

εκείνη την ώρα βοήθεια από τον Θεό, λαμβάνουν αμέσως βοήθεια.

Έχω πολλά χειροπιαστά παραδείγματα. Πριν από χρόνια, ένας άνθρωπος βαθιά απελπισμένος πέρασε

μέσα στην σκοτοδίνη του τα σύνορα και βρέθηκε στο Παραπέτασμα.


Εκεί τον πέρασαν για κατάσκοπο, τον συνέλαβαν, τον ταλαιπώρησαν και τον φυλάκισαν.

Μέσα στην φυλακή προσευχόταν.

Ένας γνωστός μου μοναχός έμαθε για το κατάντημα του και προσευχήθηκε.

«Θεέ μου, είπε, Σε παρακαλώ, ελευθέρωσε τον. Για Σένα είναι εύκολο αυτό να το κάνης».


Μετά την φυλάκιση του τον κάλεσαν σε απολογία.

Μετά την απολογία ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε σε ελληνικό έδαφος.

Οταν οι Έλληνες του έκαναν ανακρίσεις, είπε: «Με έδειραν, με φυλάκισαν, μου ζήτησαν απολογία.

Από 'κεί και πέρα δεν θυμάμαι τίποτε.


Δεν ξέρω, ούτε κατάλαβα πως βρέθηκα στο ελληνικό φυλάκιο».

Αυτή είναι η δύναμη της προσευχής.

Η προσευχή κάμπτει τον Θεό. Καλά είναι ο... ασύρματος μας να δουλεύη συνέχεια,

για να προλαβαίνη όλους τους ανθρώπους που ζητούν βοήθεια.


Στον στρατό, στις Διαβιβάσεις, παρακολουθούσαμε τους ξένους σταθμούς, αλλά και βοηθούσαμε τους δικούς μας.

Κάναμε τον ενδιάμεσο στους δικούς μας σταθμούς που ήταν μακριά από το κέντρο και δεν ακούγονταν

παίρναμε τα σήματα τους και τα διαβιβάζαμε.


Ήμασταν πάντοτε δύο άτομα και κάναμε δύο βάρδιες. Γιατί, αν ήταν μόνον ένας, θα διέκοπτε και δεν θα

μπορούσε να βοηθηθή ο άλλος που ζητούσε βοήθεια, και τα σήματα του δεν θα έφθαναν στον προορισμό τους.

Ένας τέτοιος σταθμός, όταν δουλεύη συνέχεια, μπορεί να βοηθάη αυτούς που τα σήματα τους δεν φθάνουν

στην μονάδα τους.


Έτσι και αυτός που έχει παρρησία στον θεό και προσεύχεται για τον άλλον

κάνει τον ενδιάμεσο στον άνθρωπο που ζητά βοήθεια και στον Θεό.

Αν ο ένας όμως ζητά βοήθεια, και ο άλλος έχη κλειστό τον σταθμό του, δεν προσεύχεται, τί γίνεται ;



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Ίακ. 5, 16.

(2) Στον βίο του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου αναφέρεται το έξης γεγονός:

Ένας αμελής υποτακτικός έπεσε από παρακοή σε κάποια αμαρτία και πέθανε, χωρίς να μετανοήση.
Ο Θεός αποκάλυψε στον Γέροντα του μετά από τις επίμονες δεήσεις του ότι η ψυχή του υποτακτικού του θα βασανίζεται στον Αδη μέχρι την ημέρα της Κρίσεως, οπότε θα λάβη την πρέπουσα ανταπόδοση.

Ο Γέροντας τότε κατέφυγε στον Όσιο Πάΐσιο και τον παρακάλεσε να δεηθή και εκείνος στον θεό για την σωτηρία του υποτακτικού του.Μετά από την θερμή προσευχή του Οσίου, ο Χριστός ελευθέρωσε την ψυχή του αμετανόητου υποτακτικού από τον Αδη.

[XAPA]

Η ποιότητα της προσευχής μετράει



- Γέροντα, όταν έχουμε ένα αίτημα για κάποιο σοβαρό θέμα, μήπως πρέπει η προσευχή να συνοδεύεται με νηστεία;

- Αυτό δεν χρειάζεται συζήτηση· είναι κάτι το όποιο επιβάλλεται.

Η νηστεία, η άσκηση, είναι προυποθέσεις.

Αλλά για να γίνη σωστή προσευχή, πρέπει να πονάη κανείς για τους άλλους.

Γιατί είναι και τυπικό πολλών Χριστιανών της εποχής μας να μη θέλουν να στενοχωρηθούν.


Και συνταξιούχοι ακόμη που όλη μέρα κάθονται,

δεν πάνε να πλησιάσουν ένα παιδί εγκαταλελειμμένο, γιατί αυτό έχει φασαρία.

Θα φάνε, θα πιουν τον καφέ τους και θα κάνουν έναν περίπατο, θα πάνε σε ένα νοσοκομείο

που έχει νοσοκόμους, σε κάτι οργανωμένο, για να δουν έναν άρρωστο, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο.


Πάλι δηλαδή για να ευχαριστηθούν, οπότε αναπαύουν και τον λογισμό τους ότι έκαναν τό καθήκον τους.

Πόσους έχω στριμώξει να βοηθήσουν κάτι παιδάκια εγκαταλελειμμένα!

Αυτοί τίποτε.

Στο Αγιον Όρος έκαναν κάπου Λιτανεία για την ανομβρία και, αντί να βρέξη, έπιασε πυρκαγιά!

Δεν γίνεται η Λιτανεία σαν να κάνουμε περίπατο. Θέλει να πονέσουμε.


Μπορεί να παραμείνη πειρασμός ή μιά δύσκολη κατάσταση, αν κάνουν καρδιακή προσευχή οι καλόγεροι;

Παρ’ όλα τα δύσκολα χρόνια βλέπω στα μοναστήρια να επικρατή ένα πνεύμα...

Να είμαστε χαρούμενοι!

Εδώ καίγεται ό κόσμος!

Μας ζητούν να κάνουμε μιά αγρυπνία, ας υποθέσουμε, για έναν άρρωστο,

και ψάλλουμε «Ανοίξαντός Σου την χείρα» και χαιρόμαστε.

Εμείς περνάμε ευχάριστα την ώρα μας και ο άλλος εν τω μεταξύ πεθαίνει.


«Κάνουμε, λέει, αγρυπνία για τον άρρωστο». Τί αγρυπνία; Εσείς κάνετε διασκέδαση.

Αυτό είναι πνευματική διασκέδαση.

Μερικές φορές, ούτε όταν ο ιερέας λέη «Υπέρ των εν ασθενείαις κατακειμένων»,

προσευχόμαστε για τον άρρωστο.

Θα βοηθούσαμε πιο θετικά, αν κάναμε και λίγη ευχή με κομποσχοίνι.


Δεν λέω να καταργήσουμε τις πανηγυρικές αγρυπνίες που προβλέπει το τυπικό,

αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις να διαθέτουμε και λίγη ώρα, για να κάνουμε τουλάχιστον

ένα-δύο κομποσχοίνια λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον δουλόν σον».

Όλη η βάση είναι η ποιότητα της προσευχής.


Η προσευχή πρέπει να είναι καρδιακή, να γίνεται από πόνο.

Για τον Θεό δεν μετράει τόσο ή ποσότητα της προσευχής όσο ή ποιότητα.

Η προσευχή που γίνεται στα μοναστήρια έχει ποσότητα, αλλά δεν φθάνει αυτό· πρέπει να έχη και ποιότητα.

Τόσες ώρες προσευχή που γίνεται από τόσα άτομα, αν ήταν καρδιακή, θα είχε αλλάξει ο κόσμος.

Γι' αυτό σκοπός είναι οι Ακολουθίες να γίνωνται από την καρδιά.


Η καρδιακή προσευχή βοηθάει όχι μόνον τους άλλους αλλά και τον ίδιο τον εαυτό μας,

γιατί βοηθάει να έρθη η εσωτερική καλωσύνη.

Οταν ερχώμαστε στην θέση του άλλου, έρχεται φυσιολογικά η αγάπη,

ο πόνος, η ταπείνωση, η ευγνωμοσύνη μας στον Θεό με την συνεχή δοξολογία,

και τότε η προσευχή για τον συνάνθρωπο μας γίνεται ευπρόσδεκτη από τον Θεό και τον βοηθάει.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002