Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Ακούτε αδελφοί μου τους λόγους για τους οποίους πρέπει συχνά να μεταλαμβάνουμε »


Ο΄Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έλεγε:

όταν καλώς και αξίως μεταλαμβάνουν το ιερό και πανάγιο Σώμα του Κυρίου μας,

αυτό γίνεται όπλο για όσους πολεμούνται και επαναστροφή για όσους έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό.

Ενδυναμώνει τους ασθενείς, ευφραίνει τους υγιείς, θεραπεύει τις ασθένειες, διαφυλάσσει την υγεία.


Με τη Θεία Μετάληψη διορθωνόμαστε ευκολότερα και γινόμαστε περισσότερο μακρόθυμοι

και υπομονετικοί στους πόνους και στις θλίψεις.

Μας καθιστά περισσότερο θερμούς στην αγάπη, λεπτούς στη γνώση, πρόθυμους στην υπακοή,

οξείς και γρήγορους στηνενέργεια των χαρισμάτων.


Σε όσους δε δεν μεταλαμβάνουν συχνά συμβαίνουν τα αντίθετα, αφού δεν είναι σφραγισμένοι με το Τίμιο Αίμα του Κυρίου μας.

Σφάζεται τότε το Πρόβατο και με το Τίμιο Αίμα Του σφραγίζονται η πράξη και η θεωρία,

δηλαδή η έξη και η ενέργεια, οι παραστάδες των δικών μου θυρών, των κινήσεων του νοός.

Αυτά ανοίγονται καλώς στη θεωρία και κλείνονται πάλι σαν θύρες από τη θεωρία των υψηλότερων και ακατάληπτων νοημάτων.


Ο θείος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέει ότι με τη θεία Μετάληψη οι νοητοί κλέφτες,

οι δαίμονες, δεν βρίσκουν την ψυχή μας άδεια, ώστε να μπουν σε αυτή μέσω των αισθήσεων.

Πρέπει να εννοήσεις σαν θύρα της οικίας τις αισθήσεις.

Μέσω αυτών εισέρχονται στην καρδιά οι εικόνες όλων των πραγμάτων και χύνεται σε αυτήν το άμετρο πλήθος των επιθυμιών.

Ο προφήτης Ιωήλ ονομάζει αυτές τις αισθήσεις παράθυρα λέγοντας ότι από αυτά θα μπουν οι κλέφτες,

επειδή δεν ήταν χτισμένα με το Τίμιο Αίμα του Χριστού.


Ο ΄Αγιος Κύριλλος λέει ακόμη πως με τη θεία Κοινωνία καθαριζόμαστε από κάθε ψυχική ακαθαρσία

και λαμβάνουμε προθυμία και ζέση για τις αρετές.

Το Τίμιο Αίμα του Χριστού όχι μόνο μας ελευθερώνειαπό κάθε φθορά, αλλά μας καθαρίζει

και από κάθε ακαθαρσία που κρύβεται μέσα στην ψυχή μας.

Δεν μας αφήνει να ψυχρανθούμε από την αμέλεια, αλλά μας κάνει ζέοντες και θερμούς στο ΄Αγιο Πνεύμα....



(Πηγή: Περί της ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων, Εκδόσεις Μυριόβιβλος, 2004)

sfa-cryptochristian.blogspot

[XAPA]

Όλοι σκέφτονται τι δώρα θα κάνουν αυτές τις μέρες...

Βρες μια καρδιά στην μοναξιά και νιώσε την...


π.Λίβυος

[XAPA]

Προσωπικές Σκέψεις πριν τα Χριστούγεννα ...


Μερικά ακόμα βήματα πριν από Το Σπήλαιο , για να συναντήσουμε Τον Αχώρητο , που μπόρεσε και

χώρεσε μέσα σε μια σπηλιά , για να χωρέσει όλους εμάς στην δική Του Αγκαλιά ...


Καθώς πλησιάζουμε απομένει άραγε κάτι που έπρεπε , και δεν κάναμε ; ...

Τακτοποιήσαμε άραγε και την πιο μικρή ακαταστασία στο σπήλαιο της δικής μας σπηλιάς , της

φάτνης της δικής μας καρδιάς ; ...


Και μια και απομένουν ελάχιστες μόνο μέρες , σταματώ λιγάκι κι' αναλογίζομαι την κάθε μέρα που πέρασε ...

Αφήνω για λίγο όλες τις μέριμνες , όλα τα τρεχάματα , δίνω το χρόνο στον εαυτό μου να ξεκουραστεί από

όλα αυτά , και να σκεφτεί τι έχει , πολύ σημαντικό απομείνει , που δεν έγινε ...


Κάνοντας μια αναδρομή με το μυαλό μου , βλέπω πως πολλά πράγματα βρίσκονται ακόμα σε ακαταστασία , και

σκέφτομαι τον κάθε άνθρωπο που έχω συναντήσει στην πορεία της ζωής μου , από το κοντινό μου περιβάλλον ,

μέχρι και το πιο απόμακρο ...


Αν έχω , έστω και άθελα μου , πικράνει κάποιους συνανθρώπους μου , στεναχωρήσει , πληγώσει , απογοητεύσει ,

σκύβω το κεφάλι και ζητώ ταπεινά συγνώμη , από τον καθένα ξεχωριστά .


Ζητώ πρώτα συγνώμη από Τον Πλάστη και Τον Δημιουργό μου για κάθε σκέψη , πράξη , λόγο , που Τον πόνεσαν.

Που Του ξανακάρφωσαν τα καρφιά στις παλάμες , που Του ξαναλόγχισαν Την πλευρά , που Του ξαναπότισαν το

ξύδι και τη χολή , που Του ξαναμάτωσαν Την Καρδιά .


Συγνώμη !


Στην συνέχεια ζητώ συγνώμη από σένα . Εσένα τον σύζυγο , τον σύντροφο , τον φίλο , τον αδελφό , την αδελφή ,

το παιδί , τον πατέρα , την μητέρα , τον συνάδελφο , τον προϊστάμενο , τον κάθε διπλανό , μα και μακρινό

συνοδοιπόρο , στην πορεία της ζωής , που πίκρανα , που στεναχώρεσα , που πόνεσα , που λύπησα , που

απογοήτευσα , είτε θεληματικά, είτε άθελά μου .


Συγνώμη σε όλους εσάς !


Το κάθε φταίξιμο είναι δικό μου , που πηγάζει μέσα απ΄ τον ανελέητο εγωισμό μου , που καλλιεργώ , με τα

πάθη και τα θέλω μες την ψυχή μου , και μου στερεί τη χαρά και την αγάπη απ΄ τη ζωή .


Με την συναίσθηση της ευθύνης , απέναντι Στον Θεό , και στον αδελφό μου , με αυτές τις σκέψεις , και αυτές

τις δύο μεγάλες " Συγνώμες " , πλησιάζω κι΄ εγώ δειλά δειλά , με όλους εσάς , τους συνοδοιπόρους της ζωής ,

στης Βηθλεέμ Το Σπήλαιο για να συναντήσω και να προσκυνήσω , μαζί με τους ποιμένες , Το Νεογέννητο Θείο Βρέφος ...


Καλά Χριστούγεννα σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής .

Εύχομαι Το Θείο Φως Του Ουρανού να πλημμυρίσει ολονών τις καρδιές .



odevontas

[XAPA]

Δε σε "αντέχουμε" Χριστέ μου…

π. Λίβυος


Κύριε, εκείνο το παγερό βράδυ δεν βρέθηκε κατάλυμα να σε φιλοξενήσει. Ένας χώρος να στεγάσει την αγάπη σου.

Μία γωνιά να ζεστάνει την νεαρή μητέρα σου.

Μικρό παιδί μες στην αθωότητα μου, απορούσα, «μα γιατί δεν βρέθηκε κανείς να σε φιλοξενήσει;

Βρέφος, μωρό παιδί, μιας ξένης κοπέλας χαμένης μέσα στην νύχτα με την αγωνία στα μάτια».


Τώρα που μεγάλωσα και η αθωότητα έδωσε την θέση της στην εμπειρία του κακού, έμαθα το «γιατί».

Γιατί αυτός ο κόσμος δεν αντέχει Χριστέ μου, την ομορφιά της αγνότητας σου.


Κόσμος ψεύδους και υποκρισίας, μίσους και αδικίας, δεν έχει χώρο για σένα.

Είμαι πλέον βέβαιος, ότι όσες φορές κι αν ξανάρθεις σε αυτή την γη, πάλι σε φάτνη θα γεννηθείς,

γιατί δεν σε αντέχουν.


Δεν μπορούν την αγάπη και την ελευθερία σου. Τους παιδεύεις Χριστέ μου, τους μπερδεύεις.

Αυτοί διψάνε για εξουσία και δύναμη και εσύ έρχεσαι ταπεινός και αδύναμος.

Αυτοί διψάνε για απειλές και τιμωρίες και εσύ συγχωρείς και ανέχεσαι.

Αυτοί θέλουν «νόμους» και «δικαιοσύνη» και εσύ τους δίνεις αγκαλιές και φιλιά,

την κόλαση ποθούν και τους χαρίζεις τον παράδεισο.


Γι αυτό σου λέω, και σήμερα πάλι να ερχόσουν σε σκοτεινό και παγερό δρόμο θα σε πετούσαν.

Πρόσφυγα θα σε έκαναν, ζητιάνο και ρακένδυτο, τρελό θα σε ονόμαζαν, ως ασεβή και αιρετικό θα σε καταδίκαζαν,

έξω από τις θρησκείες τους θα σε πετούσαν ως επικίνδυνο.


Είναι αλήθεια Χριστέ μου, ότι ποτέ δεν σε κατάλαβαν οι ισχυροί και «δίκαιοι»,

οι «ικανοί» και επιτυχημένοι, οι καθώς πρέπει και «τέλειοι».


Μονάχα εκείνοι οι ταπεινοί και τσαλακωμένοι της ζωής, οι απογοητευμένοι και πονεμένοι, οι αμαρτωλοί,

οι πόρνες και τελώνες της ιστορίας, όλοι εκείνοι που ποτέ δεν θεώρησαν ότι αξίζουν την Βασιλεία σου,

μονάχα εκείνοι Κύριε, σε αναγνώρισαν και σε δέχθηκαν, γιατί πρώτα είχαν αποδεχθεί την αποτυχία και την αδυναμία τους,

το πυκνό σκοτάδι της δικής τους παγερής νύχτας.


Είναι Χριστέ μου που αιώνες τώρα επιμένεις να αγαπάς τους κολασμένους που μυρίζουν παράδεισο.

Είναι Κύριε που αγαπάς εκείνους που δεν αγάπησε κανείς…



π. Λίβυος

plibyos

[XAPA]

Το θαύμα που κατέγραψε ένας πρωθυπουργός...


Ήταν παραμονή του Αγίου Στεφάνου και στον πολιούχο της πόλεως του Μεσολογγίου, του Αγίου Σπυρίδωνα,

μια οικογένεια παρακαλεί τον ιερέα να ξενυχτήσει το παράλυτο παιδί τους μέσα στην εκκλησία.

Με ικεσίες, παρακλήσεις και πολύ πίστη για ένα θαύμα.





Η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του, εκεί που δεν το χωράει ο νούς του να βλέπει το παιδί του,

το ίδιο του το σπλάχνο να μην μπορεί να περπατήσει και ειδικά εκείνες τις παλεές εποχές

αυτό γινόταν πιο δύσκολο μιας και δεν μπορούσε να έχει ειδικές φροντίδες αυτό το παιδί

από κανέναν πέραν αυτής, των γονιών του.

Και τι θα απογίνονταν αν οι γονείς έφευγαν από την ζωή;

Ποιος θα διακονούσε με τόση αγάπη και υπομονή το παράλυτο παιδάκι τους; Ποιος;


Ο Ιερέας δέχεται και τους επιτρέπει να ''ξενυχτήσουν'' το παιδί μέσα στον ναό.

Τους αποχαιρετά ευχόμενος να πιάσουν οι παρακλήσεις τους.

Όλη την νύχτα ξάγρυπνοι οι γονείς, γονατιστοί, με ικεσίες προς τον Πανάγαθο Θεό

μπροστά στην εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος, του προστάτου της πόλεως τους,

αυτουνού που άκουγε κάθε μέρα τα παρακάλια τους.

Του ζήταγαν για ακόμη μια φορά να μεσιτεύσει στον Θεό να κάνει καλά το παιδί τους.


Και ω του θαύματος !!!!! εκεί κάπου στα ξημερώματα το παιδί ξαπλωμένο και ανήμπορο όπως ήταν να σταθεί στα πόδια του,

μπροστά στην εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα, βλέπει τον Άγιο Σπυρίδωνα να βγαίνει από την εικόνα του

να του απλώνει το χέρι δίνοντάς του κάτι, σαν ένα μικρό κομμάτι αντίδωρου έμοιαζε, και να του λέει σήκω.

«Σήκω και περπάτα, μπορείς, είσαι καλά τώρα»

Το παιδί σηκώνεται και ξαφνικά το βλέπουν οι γονείς του να περπατά, άρχισαν τα κλάματα.

Αυτήν την φορά δάκρυα χαράς κύλισαν στα ξάγρυπνα πρόσωπά τους.

Δεν πίστευαν στα μάτια τους και όταν ρώτησαν το παιδί τους τι έγινε αυτό τους είπε τι είχε δεί.

Γονατιστοί ευχαριστούσαν τον Θεό μα και τον Άγιο που πραγματοποίησε την μεγαλύτερη ευχή τους,

να γιάνει το παιδί που τόσο αγαπούσαν.


Το θαύμα αυτό έγινε ξημερώνοντας του Αγίου Στεφάνου, δυστυχώς ο χρόνος μα και τα λοιπά στοιχεία δεν διεσώθησαν.

Διασώθηκε όμως η καταγραφή αυτού του θαύματος από τον έναν πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τον Σπυρίδωνα Τρικούπη.

Όχι μόνο κατέγραψε το θαύμα αλλά συνέταξε και ειδική ακολουθία για το γεγονός αυτό προς τιμήν του Αγίου Σπυρίδωνος

και του Αγίου Στεφάνου ανήμερα της μνήμης του οποίο έγινε το θαύμα.


Από τότε και κάθε χρόνο ψάλετε ανήμερα του Αγίου Στεφάνου αυτή η ακολουθία που συνέταξε ένας πρωθυπουργός

και εκείνη την ημέρα σαν σήμερα δηλαδή στο Μεσολόγγι έχουν την λεγόμενη Μονοεκκλησία.

Τελείται δηλαδή (εκτός αν πέσει ημέρα Κυριακή) Θεία Λειτουργία μόνο στον μητροπολιτικό ναό της πόλης,

αυτόν του Αγίου Σπυρίδωνος παρευρισκόμενων όλων των ιερέων της πόλεως και σύσσωμου του πληρώματος της εκκλησίας.

Ενώ περίλαμπρο προσκυνητάρι με την εικόνα του μαρτυρίου του πρωτομάρτυρα και Αρχιδιακόνου Στεφάνου κοσμεί τον ναό.

Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε εν τοις Αγίοις σου.


Του Σπύρου Συμεών για την romfea

proskynitis

[XAPA]

Αγιος Πορφύριος - Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.



Η θεία χάρις μας διδάσκει το δικό μας χρέος.

Για να την προσελκύσουμε, θέλει αγάπη, λαχτάρα. Η χάρις του Θεού θέλει θείο έρωτα.

Η αγάπη αρκεί, για να μας φέρει σε κατάλληλη «φόρμα» για προσευχή.

Μόνος Του θα έλθει ο Χριστός και θα εγκύψει στην ψυχή μας, αρκεί να βρει ορισμένα πραγματάκια που να Τον ευχαριστούν.

αγαθή προαίρεση, ταπείνωση και αγάπη.


Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να πούμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»

Ο παραμικρός γογγυσμός κατά του πλησίον επηρεάζει την ψυχή σας και δεν μπορείτε να προσευχηθείτε.

Το Πνεύμα το Άγιον, όταν βρίσκει έτσι την ψυχή, δεν τολμάει να πλησιάσει.

Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού. αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.

Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια.

Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.

Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει το λόγο Του.

Έχει κι ο Θεός τα «μυστικά» Του.



Αγιος Πορφύριος

pentapostagma

[XAPA]

Το Θαύμα που συνέβη στην Ρουμανία με τον Αγιασμό των Ορθοδόξων και των Καθολικών!


«Αγιασμό» κάνουν και οι ιερείς των Καθολικών χριστιανών.

Όμως το νεράκι, που αγιάζουν οι ιερείς τους, δε διαφέρει από το κοινό νερό. Φθείρεται και αλλοιώνεται.

~ Κατά τον 18ο περίπου αιώνα, συνέβη στη Ρουμανία ένα γεγονός, που τάραξε τους εκεί χριστιανούς.

Οι Καθολικοί έλεγαν στους Ορθοδόξους: «εμείς έχουμε την αλήθεια, εσείς την πλάνη».

Το ίδιο έλεγαν και οι Ορθόδοξοι στους Καθολικούς.

Ξέσπασαν μεγάλες έριδες.

Συναντήθηκαν οι δυο αρχηγοί των ‘Εκκλησιών (ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος και ο Καρδινάλιος) και είπαν:

«Κάτι πρέπει να κάνουμε για να ηρεμήσουν τα πνεύματα».

Αποφάσισαν και οι μεν και οι δε, να κάνουν την ακολουθία του Αγιασμού.

Έκαναν (ο καθένας ξεχωριστά) την ακολουθία. Σφράγισαν τις δυο κολυμβήθρες με τους «Αγιασμούς».

Ο Ορθόδοξος είπε στον Καθολικό:

Αν χαλάσει ο δικός μας Αγιασμός και δε χαλάσει ο δικός σας,

τότε εμείς είμαστε σε πλάνη και εσείς στην Αλήθεια.

Αν όμως χαλάσει ο δικός σας, τότε εσείς είσθε σε πλάνη».

Ο Καθολικός το δέχθηκε.

Συμφώνησαν ν’ ανοίξουν τις «κολυμβήθρες» μετά από σαράντα ημέρες.

Δεν πέρασαν δέκα ημέρες και φανερώνεται η Παναγία στον Ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο, και του λέει:

«Τρέξε! Πάρε και τον Καρδινάλιο, πηγαίνετε στην εκκλησία να ελέγξετε τον Αγιασμό».

Πήγαν. Και τι είδαν; Ο Αγιασμός των Καθολικών μύριζε ανυπόφορα.

Των Ορθοδόξων ήταν πεντακάθαρος.

Το μεγάλο αυτό γεγονός παριστάνεται σε τοιχογραφία στο Πατριαρχείο Ρουμανίας, στο Βουκουρέστι.



πηγή: users.sch.gr

[XAPA]

Ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθά!

Μαρτυρία του κ. Ταμιωλάκη Ελευθερίου από την Κρήτη :


«Βρέθηκα κάποτε σε δύσκολη θέση εξ αιτίας των πολλών μου υποχρεώσεων,

και πήγα να δω τον Γέροντα για να με στηρίξη.

Μέσα στα χιόνια με πολύ άσχημο καιρό έφθασα και χτύπησα την πόρτα.

Μου άνοιξε ο Γέροντας και με έβαλε μέσα γρήγορα .

« Σε περίμενα » , μου είπε .


Εγώ φυσικά δεν τον είχα ενημερώσει.

Με έβαλε να καθήσω κοντά στην σόμπα και άρχισε με υπομονή να μου φτιάχνη τσάι .

Εβαλε νερό στο μπρίκι και έκανε το σταυρό του λέγοντας, « δόξα σοι ο Θεός! »

Έβαλε το τσάι στο μπρίκι , ξανάκανε το σταυρό του και ξαναείπε, « δόξα σοι ο Θεός! »

Έβαλε τέλος το μπρίκι στη φωτιά και ξανά πάλι το σταυρό του και ξανά, «δόξα σοι ο Θεός! »


Μέχρι τότε δεν μου είχε πει λέξη εκτός από το « σε περίμενα » .


Εγώ τον παρακολουθούσα και άρχισα να νευριάζω με την απάθειά του , γιατί εμένα με καίγανε τα δικά μου.

Όταν έβρασε το τσάι , μου έδωσε το κύπελλο , με κοίταξε με εκείνο το αθώο

και συμπονετικό βλέμμα του και με ρώτησε ήρεμα τι είχα και γιατί φαινόμουν ανήσυχος.

Εγώ νευριασμένος άρχισα να του ξεφουρνίζω τα προβλήματά μου με έμφαση ,

τονίζοντας ότι ο κόσμος έξω έχει πολλές σκοτούρες.

Εκείνος μισοχαμογέλασε , ήπιε μια γουλιά από το δικό του τσάι και μου είπε απαθέστατα:

« Ε, και τι ανησυχείς; Θα βοηθήσει ο Θεός » .

Εγώ νευρίασα ακόμη περισσότερο και με το θάρρος που του είχα, γιατί τον αγαπούσα πολύ, του είπα:

« Ε, καλά τώρα, Γέροντα, ο Θεός βοηθάει μια, βοηθάει δυο. Υποχρεωμένος είναι να βοηθάει συνέχεια; » .


Τότε με κοίταξε σοβαρά και μου είπε κάτι που με κεραυνοβόλησε κυριολεκτικά:

« Ναι » , μου είπε, « υποχρεωμένος είναι » .

Ήταν τόσο μεγάλη η σιγουριά του και τόσο φανερό ότι αυτό το ήξερε από πρώτο χέρι

που ξαφνικά μου ήλθαν τα πάνω κάτω.

Μου έφυγαν τα νεύρα, ηρέμησα, ένιωσα μια απέραντη γαλήνη και είχα μόνο μία απορία που του την είπα :

« Καλά, και γιατί είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μας βοηθά; »

Την απάντηση που μου έδωσε , μόνο ένας άνθρωπος που νιώθει πραγματικά σαν παιδί του Θεού

και έχει παρρησία στον πατέρα του μπορούσε να μου δώση.

Μου είπε : « Όπως εσύ που έκανες παιδιά ,νιώθεις τώρα την υποχρέωση να τα βοηθήσης

και ξεκινάς από την Θεσσαλονίκη και έρχεσαι εδώ με τέτοιον καιρό γιατί ανησυχείς,

έτσι και ο Θεός που μας έφτιαξε και μας έχει παιδιά Του ενδιαφέρεται και Αυτός για μας,

και νιώθει την ανάγκη να μας βοηθήση.

Ναι, υποχρεωμένος είναι! »


Η αμεσότητα αυτής της απάντησης ήταν τέτοια που ξαφνικά μου έφυγε ένα βάρος

και έπαψα από τότε οριστικά να ανησυχώ για το μέλλον » .



Από το βιβλίο « Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου»
Ιερομόναχου Ισαάκ
Άγιον Όρος 2004


yiorgosthalassis

[XAPA]

Ρώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική:

Τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα;


Αγία Συγκλητική – Εορτάζει στις 5 Ιανουαρίου



Ερώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική· τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα;

Και η μακαρία Συγκλητική αποκρίθηκε:

Το παιδί ενόσω βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του, ζει πολύ στενοχωρημένο,

όντας ανακατωμένο μέσα στη λάσπη της μήτρας, ωσάν τυφλό.

Όταν όμως έλθει η ώρα του και γεννηθεί, λευτερώνεται από την στενοχώριαν εκείνη, όπου ήτανε κλειδωμένο,

και χωρίς να το καταλάβει έρχεται σε ένα καινούριο κόσμο γεμάτον φως, ευρυχωρία και απόλαυση.


Ένα τέτοιο πράμα γίνεται και με την ψυχή του ανθρώπου.

Στενοχωριέται μέσα στην κοιλιά τούτου του ψεύτικου κόσμου,

έως ότου έβγει απ’ αυτόν και πάει στην άλλη ζωή την αιώνιο,

όπου, αντί ήλιος βλέπει ν’ αστράφτει η όψη του Χριστού,

αντί αέρα αναπνέει το Άγιο Πνεύμα

και αντί τροφή γεύεται την Δόξα του Θεού.

Η πρώτη γέννα μας έχει και πείνα.

Η δεύτερη γέννα είναι Ανάστασις και Χόρτασις.

«Χορτασθήσομαι εν τω οφθήναι μοι την δόξαν Σου».


Ρόδος, Αρχιμ. Χρυσόστομος Μουστάκας

Περιοδικό Κιβωτός
Απρίλιος 1953 – ΑΦ 16

πηγή: saint.gr

[XAPA]

Ο ευλαβής ιερέας, ο έμπορος και ο Μέγας Βασίλειος



Κάποιος ευλαβής Ιερεύς, σύγχρονος του Μ. Βασιλείου, λόγω κάποιων περιστάσεων μπήκε σε χρέη

και τα χρέη αυτά συν τω χρόνο αυξήθηκαν και οι πιστωτές τον ενοχλούν για τον χρέος του.

Αυτό τον ανάγκασε να στραφεί και να ζητήσει βοήθεια σε κάποιον κοντινό και γνωστό του έμπορο,

ο οποίος, εισακούοντας το αίτημά του, του έδωσε 500 χρυσά νομίσματα με τα οποία ο ιερεύς ξεπλήρωσε τον χρέος του.

Προς ικανοποίηση του έμπορου ο ιερεύς του υποσχέθηκε να μνημονεύει το όνομά του

και τα ονόματα των συγγενών του υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως στην Προσκομιδή για όλη του τη ζωή.


Ό έμπορος υπολόγιζε ότι ο ιερεύς θα ζούσε πολλά χρόνια και θα προσευχόταν γι' αυτόν

και τους συγγενείς του σε κάθε Λειτουργία και μ' αυτό θα τον ικανοποιούσε για τα χρήματα πού του είχε δώσει.

Ό ιερεύς κατάφερε να τελέσει μόνο μία Λειτουργία στην οποία μνημόνευσε τον ευεργέτη του και τους συγγενείς του.

Σύντομα μετά απ' αυτό αρρώστησε και ύστερα από μια μακρά ασθένεια πέθανε.

Ό έμπορος, μαθαίνοντας τον τέλος του Ιερέως, παρά πολύ λυπήθηκε και θλιβόταν για την απώλεια των χρημάτων του,

αφού μόνο μια λειτουργία τελέσθηκε από τον ιερέα, πράγμα πού δεν το περίμενε.

Εκείνος υπολόγιζε στην μακροχρόνια ζωή του ιερέως και γι' αυτό του έδωσε τα 500 νομίσματα.


Άρχισε λοιπόν να ενοχλεί την πρεσβυτέρα του κοιμιθέντος, για να του επιστρέψει τα χρήματα,

κρατώντας τα χρήματα μόνο για μία Λειτουργία.

Ή πρεσβυτέρα του απάντησε ότι χρήματα δεν έχει, κι αν υπήρχαν κάποια, τα ξόδεψε

κατά τη διάρκεια της αρρώστιας του ιερέως και τώρα τίποτε δεν είχε απομείνει.

Ό έμπορος, χωρίς να δίνει προσοχή στα λόγια της πρεσβυτέρας, απαιτούσε επίμονα τα χρήματά του,

απειλώντας με δικαστήρια.


Τότε εκείνη απευθύνθηκε στον Μ. Βασίλειο και του διηγήθηκε τί της είχε συμβεί.

Αφού την άκουσε ο άγιος, της είπε:

«Εγώ αύριο θα τελέσω τη Θ. Λειτουργία. Ελάτε σε μένα μαζί με τον έμπορο και μια ζυγαριά.

Θα ζυγίσουμε μία μερίδα πού θα βγάλω από το πρόσφορο υπέρ υγείας και σωτηρίας των συγγενών του.

Όσο θα ζυγίζεται η μερίδα στην ζυγαριά, τόσο χρυσάφι θα προσθέτει ο έμπορος στον άλλο δίσκο της ζυγαριάς

και μ' αυτό τον χρυσάφι θα σε πληρώσει για τη μία Λειτουργία πού τέλεσε ο κοιμηθείς Ιερεύς».


Ή πρεσβυτέρα πήγε στον έμπορο και του μετέφερε τα λόγια του άγιου Βασιλείου.

Ό έμπορος χάρηκε και το πρωί πήγε στον ναό, παίρνοντας μαζί του τη ζυγαριά και κάμποσο χρυσάφι.

Ό άγιος Βασίλειος, τελώντας την προσκομιδή, έβγαλε μία μερίδα υπέρ υγείας και σωτηρίας

των δούλων του Θεού και την απόθεσε στην ζυγαριά.

Και πρόσταξε τον έμπορο να βάλει χρυσάφι στον άλλο δίσκο της.

Μα όσο χρυσάφι κι αν έβαζε ο έμπορος, η μερίδα όλο και βάραινε

και όσο περισσότερο χρυσάφι έβαζε, τόσο χαμηλότερα και χαμηλότερα έπεφτε ο δίσκος

στον όποιο είχε αποτεθεί η μερίδα πού είχε βγάλει ο Μέγας Βασίλειος κατά την προσκομιδή.

Ό έμπορος βλέποντας το μεγάλο θαύμα της Θείας Χάριτος ένιωσε φόβο και κατάνυξη.

Αμέσως ζήτησε συγγνώμη από τον άγιο Βασίλειο και από την πρεσβυτέρα του κοιμιθέντος ιερέως

και δεν απαίτησε πλέον χρήματα.




inpantanassis