Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Οἱ Ἅγιοι στήν θλίψη ἐδοκιμάσθηκαν - Εφραίμ Κατουνακιώτης


Ὅλοι οἱ Ἅγιοι στήν θλίψη ἐδοκιμάσθηκαν καί ὄχι στήν χαρά.

Καί ὁ Χριστός στούς μακαρισμούς, τήν θλίψη ἐμακάρισε καί ὄχι τήν χαρά.

Νά εὐχόμεθα ὁ Θεός νά μᾶς δίδει ὑπομονή καί ὄχι νά μᾶς πάρει τά βάσανα, γιατί αὐτά μᾶς πηγαίνουν στόν παράδεισο».



Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

[XAPA]

Περιφρουρείτε τη χαρά !


" Να φροντίζετε να περιφρουρείτε τη χαρά στην καρδιά σας

και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει μέσα της πίκρα.

Να γρηγορείτε και να προσεύχεστε, για να μην πέσετε σε πειρασμό.

Μην απελπίζεστε επειδή πέφτετε σε παλιά παραπτώματα.

Πολλά από αυτά από τη φύση τους και τη δική σας αδυναμία είναι ισχυρά,

αλλά καθώς θα περνάει ο χρόνος με την επιμέλειά σας θα νικηθούν. "



Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

odevontas

[XAPA]

«Θέλω να με φωνάζετε». «Θέλω να με επικαλείσθε. Και ’γω ακούω και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζετε. »



Έχουμε μια προσωπική μαρτυρία, της αείμνηστης γερόντισσας Μακρίνας, μοναχής, από την

Πορταριά του Βόλου, που την διηγείτο τακτικά.

Την άκουσα και γω, προσωπικά, παρουσία και άλλων χριστιανών.


Μια νεαρά σχετικώς κυρία, είχε υποστεί κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο με αποτέλεσμα να παραλύσει

τελείως από τη μέση και κάτω, έμεινε παράλυτη από τη μέση και κάτω, και ελαφρά από τη δεξιά της πλευρά.

Το μυαλό της, όμως, και η ομιλία της δεν πειράχτηκαν καθόλου…


Από τη γερόντισσα Μακρίνα, αυτή η συγκεκριμένη κυρία είχε μάθει, πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια, την

ευχή και επικαλείτο συνεχώς, όχι μόνο το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αλλά και της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Έτσι, κατάκοιτη και ακίνητη, όπως ήταν, με το ελεύθερο αριστερό της χέρι, έκαμε συνέχεια κομποσχοίνι στο

όνομα της Παναγίας, λέγοντας και φωνάζοντας με πόνο και θέρμη


«Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι».

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με».

«Παναγία μου, σώσε με, είμαι αμαρτωλή».


Ύστερα από αρκετές ημέρες συνεχών επικλήσεων, ω του θαύματος θα ανακράζαμε όλοι μαζί, παρουσιάστηκε

ένα βράδυ την ώρα που ήτο ξυπνητή, και απευθυνόταν προς την Παναγία με το κομποσχοινάκι της,

παρουσιάστηκε Εκείνη ολόλαμπρη μπροστά της. Φωτεινή σαν τον ήλιο.


Και είχε τέτοια ομορφιά που θαμπώθηκε, όχι μόνον από την θεϊκή ακτινοβολία της, αλλά και

από την απερίγραπτη ωραιότητά της.

Το ανάστημά της ήτο μεγαλοπρεπέστατο, ουράνιο και ακατάληπτο.

Ενώ πίσω της εφαίνοντο πολύ καθαρά ένα πλήθος από τάγματα αγγέλων και αρχαγγέλων.

Ταυτόχρονα είχε την ορατή αίσθηση ότι με τη θεία της παρουσία η Παναγία σκέπαζε ολόκληρο τον κόσμο.

Και μέσα στο ιερό δέος της, τον θαυμασμό και την κατάπληξή της, άκουσε την ουράνια φωνή Της να την ρωτάει.


- Τι θέλεις να σου κάνω, Μαρία, παιδί μου; – Μαρία την λέγανε.

Και η άρρωστη αλλά η ευλαβής εκείνη χριστιανή, χωρίς δισταγμό, Της απάντησε:


Θέλω να γυρίζω από το ένα πλευρό στο άλλο, γιατί είμαι παράλυτη απ’ τη μέση και κάτω, και δεν μπορώ.

Κουράστηκε η πλάτη μου απ’ την ακινησία.

Ιδιαιτέρως, όμως, θέλω να σωθώ. Τη σωτηρία μου ποθώ, γι’ αυτό και Σε φωνάζω.

Και η Υπεραγία Θεοτόκος, η γλυκυτάτη Παναγία μας, που συμπονάει με τους πόνους μας και τα βάσανά μας, της απάντησε:


- Αυτά θα σου τα δώσω. Και, γι’ αυτό ήλθα, επειδή με φωνάζεις κάθε μέρα, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ.

Γιατί θέλω να με φωνάζετε! Να με φωνάζετε συνεχώς. Και γω ακούω και έρχομαι.


Θέλω να με φωνάζεις, της είπε. Θέλω να με φωνάζετε όλοι σας, όλοι οι χριστιανοί, αυτό εννοούσε τώρα.

Πλημμύρισε, όχι μόνον το δωμάτιο από την υπέρλαμπρη φωτοχυσία της, και το ουράνιο άρωμά της,

αλλά και ολόκληρο το σπίτι της.


Όλα τα μέλη της οικογένειάς της, κατά την μαρτυρία της αείμνηστης γερόντισσας, έζησαν αυτό το ολοζώντανο θαύμα.

Η δε ουράνια αυτή ευωδία παρέμεινε διάχυτη για μέρες μέσα στο σπίτι, και ιδιαίτερα στο δωμάτιο της άρρωστης.

Το πρόσωπο της Μαρίας έλαμπε από την πολλή χάρη που έλαβε.

Και όχι μόνον άρχιζε να κινεί το σώμα της, και να γυρίζει πλευρό με ευκολία, αλλά σε λίγες μέρες

έγινε τελείως καλά και σηκώθηκε υγιεστάτη.


Εγώ όμως δεν θα μείνω στο καταπληκτικό αυτό θαύμα της θείας παρουσίας της Υπεραγίας Θεοτόκου,

ούτε στο θαύμα της θεραπείας της άρρωστης.

Αλλά θα παραμείνω σ’ αυτά που είπε η Παναγία μας, η Μητέρα όλων μας.

Τι είπε;

«Θέλω να με φωνάζετε». «Θέλω να με επικαλείσθε. Και ’γω ακούω και έρχομαι.

Θέλω να με φωνάζετε.»




tokandylaki

[XAPA]

Είπε ο Θεός σε έναν Άγγελό του...



Είπε ο Θεός:

- Πήγαινε κάτω στη Γη. Στο τάδε μέρος στο τάδε σπίτι, εκεί θα βρεις έναν ετοιμοθάνατο. Βρες τον και φέρε μου την ψυχή του!

Ξεκίνησε ο Άγγελος και πήγε στο μέρος που του είπε ο Θεός.

Ήταν ένα φτωχικό λιτό δωμάτιο, χωρίς πολλά έπιπλα, υγρό, κρύο και μουντό.

Εκεί βρισκόταν ο ετοιμοθάνατος, ένας άντρας στο κρεβάτι και δίπλα του ήταν ένα παιδί που έκλαιγε με λυγμούς

κρατώντας το χέρι του άντρα.

Προφανώς ήταν ο γιος του ετοιμοθάνατου. Το θέαμα τραγικό. Δεν άντεξε ο Άγγελος και γύρισε στον Θεό με άδεια χέρια.

- Που είναι η ψυχή που σου ζήτησα; Τον ρώτησε ο Θεός;

- Δεν άντεξα να πάρω την ψυχή αυτού του ανθρώπου, απάντησε ο Άγγελος.

Αυτός ο ετοιμοθάνατος, έχει έναν γιο και είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχει δίπλα του.

Αν του πάρω τον πατέρα, τότε τί θα απογίνει ο μικρός; Ποιός θα τον φροντίζει;

- Πολύ καλά λοιπόν. Πήγαινε στον ωκεανό, στο πιο βαθύ σημείο του.

Εκεί θα δεις μία πέτρα. Σήκωσέ την και από κάτω θα βρεις ένα μικρό σκουλήκι. Πάρτο και φέρτο μου.

Ξεκινάει ο Άγγελος και πηγαίνει στον βυθό του ωκεανού.

Βρίσκει την πέτρα, βρίσκει το μικρό σκουλήκι, το παίρνει και το πηγαίνει στον Θεό.

Το παίρνει ο Θεός και του λέει δείχνοντάς του το.

- Ποιός νομίζεις ότι φροντίζει γι αυτή την μικρή ύπαρξη στο βυθό του ωκεανού;!

Πήγαινε τώρα να μου φέρεις την ψυχή που σου ζήτησα.



yiorgosthalassis

[XAPA]

Το Θαβώριο φως έλουσε, Ελληνοαμερικάνο οικογενειάρχη και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης



Ο γέροντας μου διηγήθηκε την εξής ιστορία: «Μία φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός.

Ορθόδοξος ήταν, αλλά δεν είχε πολλά με τη θρησκεία… Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε…

ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία.

“Έζησε μία εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει.

“Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός».

“Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του.

Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!

Θαύμασα! Γιατί ένοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού». Ήταν πραγματικό… Είδε το «άκτιστο φως»(*).

Τι έκανε στη ζωή του; Πώς ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;


Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει η γυναίκα του:

«Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμιά βόλτα».

Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω.

Μετά από λίγο διάστημα, του λέει: «θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου».

Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, «θέλω να πάω μόνη μου διακοπές…»

Τι να κάνει; της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.

Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζει μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί.

Της μιλούσε, τη συμβούλευε, «βρε τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;» Τίποτα αυτή.

Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν!

Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά!


Στενοχωρήθηκε! Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάει να τη βρει. Τι να της πει όμως;…

Γονάτισε να προσευχηθεί: «Θεέ μου… φώτισε με, τι να πω… τι να κάνω… για να σωθεί αυτή η ψυχή…».

Βλέπεις την πονούσε. Ήθελε «να σωθεί αυτή η ψυχή».

Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση… πονούσε για την κατάντια της. Ποθούσε τη σωτηρία της.

Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό… τον έλουσε με το φως Του.

Βλέπεις;… Βλέπεις;… Αυτός στην Αμερική… σε τι περιβάλλον ζούσε;…

Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στη χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε!

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!»


Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε”, του Αθ. Ρακοβαλή, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 27-29

(*) «άκτιστο φώς»: Λέγεται άκτιστο, δηλαδή αδημιούργητο, χωρίς αρχή, δηλαδή θεϊκή ενέργεια, Θεός. Υψηλότατοι πνευματικοί ασκητές το ζουν. Ποθητός στόχος της ασκητικής ζωής. Θεωρείται εμπειρία θέωσης. Μετέχει η ανθρώπινη στη Θεία ενέργεια, «…θείας φύσεως κοινωνοί…».

iconandlight

[XAPA]

Επειδή περνάει ο καιρός και δεν έχεις διάθεση να αλλάξεις, επιτρέπει ο Θεός να δημιουργούνται κάποια προβλήματα


Επειδή περνάει ο καιρός και δεν έχεις διάθεση να αλλάξεις, επιτρέπει ο Θεός να δημιουργούνται κάποια προβλήματα.

Καταρχήν τα δημιουργείς μόνος σου.

Εφόσον δεν πορεύεσαι με τον Χριστό, αλλά είσαι έξω από το όχημα του Χριστού,

δημιουργείς μόνος σου χίλια-δυο μη καλά πράγματα που σε τυραννούν, σε παιδεύουν και παιδεύουν και άλλους.

Αυτά όμως τα επιτρέπει ο Θεός, επειδή αλλιώς δεν καταλαβαίνεις και, μήπως, αν ταρακουνηθείς,

αν κινδυνεύσεις, ναι, μήπως τελικά ξυπνήσεις.

Διότι αμέσως θα ξυπνήσει κανείς, όταν θα πει: «Πώς γίνεται αυτό; Ο Θεός, ο Κύριος υπάρχει, δεν μπορώ να το αρνηθώ.

Η Εκκλησία του υπάρχει, τα μυστήρια του υπάρχουν.

Πώς γίνεται; Είναι αδύναμος ο Θεός και δεν μπορεί να με αναγεννήσει; Αποκλείεται!».

Και είναι ενδεχόμενο, λοιπόν, να ξυπνήσεις και να πεις:

«Όλα αυτά γίνονται, γιατί εγώ ψευτοπιστεύω, ουδέποτε σκέφτηκα να διερωτηθώ

πώς πρέπει να ζω ως άνθρωπος που βαπτίσθηκα».

Και βάζεις αρχή!


π. Συμεών Κραγιόπουλος


proskynitis

[XAPA]

Για όταν θα έρθει η πείνα...


[…] Μου είχε διηγηθή ο Γερο-Σάββας, ο Φιλοθεΐτης, ότι με την μεγάλη πείνα του 1917 οι Ιβηρίτες,

βλέποντας τις αποθήκες της Μονής να αδειάζουν, είχαν ελαττώσει την φιλοξενία.

Μάλιστα, ένας Προϊστάμενος τσιγκούνης επέμενε, και την έκοψαν τελείως.

Επόμενο ήταν και ο Χριστός να σταματήση κάθε ευλογία Του.

Τότε άρχισαν να πεινάνε οι Πατέρες και να παραπονιούνται στον Χριστό και στην Παναγία, που δεν φρόντιζαν

την Μονή τους. Δυστυχώς, δεν είχαν καταλάβει το σφάλμα τους.


Μια μέρα, λοιπόν, παρουσιάσθηκε ο Χριστός στον Πορτάρη της Μονής, σαν φτωχός, και του ζήτησε λίγο ψωμί.

Ο Πορτάρης λυπημένος του λέει:

– Δεν έχουμε, αδελφέ μου, γι’ αυτό και κόψαμε την φιλοξενία.

Περίμενε όμως λίγο να σου φέρω αυτό το κομματάκι που έχω στο κελλί μου για τον εαυτό μου.

Έτρεξε, πήγε στο κελλί του και του έφερε το ψωμί που είχε για τον εαυτό του και του το έδωσε.

Έβλεπε όμως το πρόσωπο του Φτωχού να λάμπη.


Αφού λοιπόν πήρε ο Φτωχός εκείνος το ψωμί, λέει στον Πορτάρη:

– Ξέρετε γιατί ήρθε αυτή η δυστυχία στην Μονή;

Επειδή διώξατε από το Μοναστήρι δύο: τον «δότε» και τον «δοθήσεται».

Μετά από αυτά τα λόγια έγινε άφαντος, σκορπίζοντας μια λάμψη που θάμπωσε τον Πορτάρη.

Τάχασε τότε ο Πορτάρης και φοβισμένος έτρεξε στους Προϊσταμένους της Μονής και διηγήθηκε το γεγονός.

Οι Πατέρες στην αρχή βασάνιζαν το μυαλό τους να θυμηθούν ποιους ανθρώπους έδιωξαν.

Μετά όμως κατάλαβαν ότι εκείνος ο φτωχός ήταν ο Χριστός και εννόησαν και τα Ευαγγελικά Του λόγια:

δότε και δοθήσεται υμίν.

Μετανόησαν αμέσως για το σφάλμα τους, και, μόλις άρχισαν να δίνουν από το υστέρημα τους στους φτωχούς,

κατέφθασαν και οι πλούσιες ευλογίες του Θεού.


Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»


saintpanteleimonchania

[XAPA]

Μερικές φορές όταν υποχωρείς νικάς περισσότερο!

(από το Γεροντικό)



Έλεγαν για τον Αββά Παφνούτιο, ότι δεν έπινε εύκολα κρασί.

Οδεύοντας λοιπόν κάποτε, συνάντησε συμμορία ληστών και τους βρήκε την ώρα που έπιναν κρασί.

Τον γνώριζε δε ο αρχιληστής και ήξερε ότι δεν πίνει κρασί.

Και βλέποντάς τον κατακουρασμένο, γέμισε ποτήρι με κρασί,

πήρε στο σπαθί στο χέρι και λέει στον γέροντα:

«Αν δεν πιεις σε σκοτώνω».

Καταλαβαίνοντας τότε ο γέρων ότι εντολή Θεού θα έκανε, αποσκοπώντας να τον κερδίσει, πήρε και ήπιε.

Ο δε αρχιληστής, μεταμελημένος, είπε:

«Συγχώρεσέ με, Αββά, που σε στενοχώρησα».

Και λέει ο γέρων:

«Έχω εμπιστοσύνη στο Θεό, ότι, χάρη στο ποτήρι αυτό,

θα σε ελεήσει και σε αυτόν και στον άλλο κόσμο».

Λέει ο αρχιληστής:

«Με τη χάρη του Θεού, είμαι βέβαιος ότι από τώρα δεν θα κάνω κακό σε κανέναν».

Και κέρδισε ο γέρων όλη τη συμμορία, αφήνοντας το δικό του θέλημα για χάρη του Κυρίου»



(Είπε γέρων. Εκδ. Αστήρ. Αββα Παφνουτίου α, σελ. 232)



sostis.gr

[XAPA]

Όπως νικήθηκε αυτός, έτσι κι εγώ

Ευεργετινός



Κάποιος γέροντας είπε:

«Αν δεις με τα μάτια σου κάποιον να πέφτει σε αμαρτία, αμέσως πες: «Ανάθεμα σ’ εσένα σατανά. Αυτός δεν φταίει».

Και φρούρησε την καρδιά σου να μην κρίνεις τον αδελφό σου, γιατί θα φύγει από σένα το Άγιο Πνεύμα.

Επίσης να λες στον εαυτό σου: «Όπως νικήθηκε αυτός, έτσι κι εγώ», και να κλαις και να ζητάς τη βοήθεια του Θεού.

Και να συμπάσχεις με αυτόν που έπαθε χωρίς να θέλει.

Γιατί κανείς δεν θέλει να αμαρτήσει στον Θεό, αλλά όλοι ξεγελιόμαστε».



oikohouse.wordpress.com

[XAPA]

Η Παναγία καταλαγιάζει τον θυμό του Κυρίου μας και Σώζει τους μοναχούς

(Παναγία Παραμυθία)



Πόσες φορές η Παναγία μας δεν επεμβαίνει με τις φιλάνθρωπές της δεήσεις να κατευνάσει και αυτόν τον θυμό του Κυρίου μας, όταν τα πολλά και μεγάλα μας λάθη Τον παροργίζουν υπερβολικά!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το παρακάτω θαύμα, στο οποίο σώζει τους αμελείς μοναχούς

ενός μοναστηριού στο Άγιον Όρος από τους πειρατές.

* * *

Το 807 μ.Χ. ο τρομερός Αλγερινός ληστοπειρατής Βαρδουχάν, έχοντας ως βάση εξορμήσεως των 17 πειρατικών

πλοίων του τη νήσο Μήλο, λυμαίνεται με τα δεκαεπτά πειρατικά του πλοία τα νησιά του Αιγαίου,

τα παράλια της Θράκης και της Μ. Ασίας.

Τον μήνα αυτό αποφασίζει να στραφεί εναντίον του Αγίου Όρους.

Ετοιμάζει δέκα πλοία, παίρνει μαζί του διακόσιους πειρατές και ξεκινά για τη Μονή Βατοπεδίου.


Με το χάραμα της 21ης Ιανουαρίου προσορμίστηκαν στο λιμανάκι του μοναστηριού,

βγήκαν στη σειρά και περίμεναν κρυμμένοι το πρωινό άνοιγμα της πύλης για να εισορμήσουν.

Οι μοναχοί μόλις είχαν τελειώσει την ορθρινή ακολουθία, και αποσύρονταν στα κελλιά τους για να ησυχάσουν.

Στην εκκλησία έμεινε μόνο ο ηγούμενος και συνέχισε την προσευχή του.

Ξαφνικά, ακούει μια φωνή από την εικόνα της Παναγίας:

- Να μην ανοίξετε σήμερα τις πύλες. Ανεβείτε στα τείχη και διώξτε τους πειρατές.

Γυρίζει απορημένος από το παράδοξο άκουσμα και κοιτάζει τη Θεοτόκο.

Βλέπει τότε άλλο θαύμα εκπληκτικότερο: Τα πρόσωπα της Παναγίας και του θείου Βρέφους είχαν ζωντανέψει!

Ο μικρός Ιησούς απλώνει το χέρι, σκεπάζει το στόμα της Παναγίας Μητέρας Του και,

στρέφοντας το πρόσωπό Του προς Αυτήν, της λέει:

- Όχι, μητέρα, μην το λες! Άφησε τους να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει!

Η Παναγία όμως, πιάνει το χέρι του Υιού της, στρέφει λίγο δεξιά το πρόσωπό της και ξαναλέει:

-Να μην ανοίξετε σήμερα τις πύλες της Μονής!

Ο ηγούμενος συγκλονισμένος σύναξε τους μοναχούς και τους διηγήθηκε όσα θαυμαστά είδε και άκουσε.

Κι εκείνοι διαπίστωσαν με δέος ότι τα ιερά πρόσωπα στην εικόνα της Θεομήτορος, είχαν αλλάξει στάση και έκφραση.

Ύστερα, αφού ευχαρίστησαν την Παναγία για τη σωτήρια πρόνοιά της, ανέβηκαν στα τείχη.


Ήταν καιρός. Οι πειρατές με σκάλα και τσεκούρια ετοιμάζονταν για την αναρρίχηση.

Ο ηγούμενος, όρθιος στις επάλξεις, τους άφησε πρώτα να πλησιάσουν.

Ύστερα υψώνοντας τον Τίμιο Σταυρό, έδωσε το σύνθημα για την απόκρουση.

Δέκα πειρατές αμέσως έπεσαν νεκροί, άλλοι τραυματίστηκαν, και οι υπόλοιποι μπήκαν στα πλοία κι έφυγαν.

Οι μοναχοί κατέβηκαν συγκινημένοι στο ναό και ευχαρίστησαν για μία ακόμα φορά τη Θεοτόκο.


* * *


Από τότε η εικόνα αυτή της Παναγίας μας, που βρίσκεται δίπλα από την είσοδο του Καθολικού κεντρικού ναού

της Μονής Βατοπεδίου, πήρε την προσωνυμία «Παραμυθία», δηλαδή παρηγορία,

και παραμένει μέχρι σήμερα αλλαγμένη, για να θυμίζει το θαυμαστό εκείνο γεγονός.



agioritikovima