Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το αδέσποτο μουλάρι! Ένα ακόμη θαύμα της Παναγίας μας!

Σίμωνος μοναχού του Αγιορείτου



Κατά την διάρκεια του πολέμου του 1940, ένας λόχος πήρε διαταγή να καταλάβη ένα προχωρημένο ύψωμα για προγεφύρωμα.

Οι άνδρες έστησαν ταμπούρι μέσα στα βράχια, αλλά μόλις τακτοποιήθηκαν, άρχισε να πέφτη πυκνό το χιόνι.

Δύο μερόνυχτα αδιάκοπα χιόνιζε και το ύψος του χιονιού έφτασε σε πολλά μέρη τα δύο μέτρα.

Ο λόχος αποκλείστηκε από την επιμελητεία.

Καθένας από τους άνδρες είχε στο σακκίδιό του τροφές για μία ημέρα, από την πείνα και το κρύο όμως

δεν σκέφθηκαν το «αύριο» και τις κατεβρόχθησαν.

Από κεί και πέρα άρχισε το μαρτύριο. Έσβησαν την δίψα τους με χιόνι, αλλά η πείνα τους θέριζε.

Πέρασαν έτσι πέντε ημέρες. Προσπαθούσαν να διατηρήσουν ακμαίο το ηθικό τους, αλλά η φύση έχει και τα όριά της.

Μερικοί υπέκυψαν. Το ίδιο τέλος περίμεναν ότι θα έχουν και οι άλλοι.

Κάποια στιγμή ο λοχαγός έβγαλε από τον κόρφο του μία χάρτινη εικόνα της Παναγίας,

την έστησε στο ψήλωμα και κάλεσε τους άνδρες γύρω του.

-Παλληκάρια μου, είπε. Στην κρίσιμη αυτή περίστασι μόνο ένα θαύμα μπορεί να μας σώση.

Γονατίστε να παρακαλέσωμε την Παναγία μας, την μητέρα του Θεού, να μας βοηθήση.

Έπεσαν όλοι οι στρατιώτες στα γόνατα, ύψωσαν τα χέρια προς τον ουρανό και παρεκάλεσαν θερμά την Θεοτόκο.

Δεν πρόλαβαν να σηκωθούν και άκουσαν κουδούνια. Θορυβημένοι έπιασαν τα όπλα τους και πήραν θέσι «επί σκοπόν». [/b]

Λίγα λεπτά αργότερα, αντίκρυσαν ένα πελώριο μουλάρι να πλησιάζη φορτωμένο.

«Παράξενο», σκέφθηκαν. «Ζώο χωρίς οδηγό να περνά το βουνό, μ΄ ένα μέτρο χιόνι – το λιγότερο – είναι εντελώς αφύσικο».

Κατάλαβαν όλοι, ότι το μουλάρι είχε φθάσει εκεί ωδηγημένο από την Παναγία.

Την ευχαρίστησαν όλοι μαζί ψάλλοντας σιγανά, μα με όλη τους την καρδιά, το «Τη Υπερμάχω».

Το μουλάρι κουβαλούσε επάνω του μία ολόκληρη επιμελητεία: κουραμάνες, τυριά, κονσέρβες, κονιάκ και άλλα τρόφιμα.



ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Από το βιβλίο: Η Ζωοφιλία των Αγίων και η Αγιοφιλία των ζώων.
Επιμέλεια, Σίμωνος μοναχού.
Εκδόσεις «Ο Αγιος Στέφανος»
ΑΘΗΝΑΙ 2006

orp.gr

[XAPA]

Ο Θεός «εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου… και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…»


"Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό"



Ζούσε κάποτε, σ’ ένα χωριό μία χήρα πολύ φτωχιά με το μοναχογιό της.

Για να μεγαλώσει το παιδί της ξενοδούλευε κι επειδή έβαλε σ’ αυτό όλο το μεράκι της,

άπ’ τον καημό της αποφάσισε να το σπουδάσει.

Πήγε λοιπόν κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία κι έλεγε:

«Παναγία μου αξίωσέ με εμένα την αμαρτωλή να σπουδάσω το μοναχογιό μου».


Έτσι με χίλιες στερήσεις και προσευχές κατάφερε η φτωχή χήρα να σπουδάσει το γιό της γιατρό.

Κάποια μέρα, με το δίπλωμα στην τσάντα ξεκίνησε ο γιατρός να επισκεφτεί τη μάνα του,

που είχε πιά γεράσει, για να την ευχαριστήσει.

Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία,

που την αξίωσε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.



Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει και ξυπνάει το γιό της και του λέει:

«Σήκω, γιέ μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου.

Ο γιατρός όμως της αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε, όπως είπε,

στα λόγια της και τα θεωρεί ξεπερασμένα.


Η μάνα φαρμακώθηκε, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά

στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστία αλλά και πόνο.

Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιός της, ο γιατρός, τη ρώτησε:

«Ε μάνα, τι κατάλαβες απ’ τα λόγια της εκκλησίας, εσύ, αγράμματη γυναίκα;»


Η χήρα δεν απάντησε, μόνο έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του λέει:

«Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες να ‘ρθείς μαζί μου στην εκκλησία. Συγχωρεμένος να είσαι.

Τώρα όμως θέλω να μου κάνεις μία άλλη χάρη και μη μου την αρνηθείς.

Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό.


«Μα με το καλάθι να σου φέρω νερό, μάνα; Τόσο τα χεις χαμένα»; Λέει εκείνος.

«Πήγαινε εσύ για το χατίρι μου, του απαντάει εκείνη, κι ο,τι θέλει ας γίνει».

Παραξενεμένος ο γιατρός, πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι,

το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο.


«Να, μάνα το καλάθι σου, όπως μου το ‘δωσες. Σου την έκανα την χάρη.

Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα;», λέει ο γιατρός.

«Ευχαριστώ, γιέ μου, που μ’ άκουσες.

Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι όπως σου το’δωσα»; Απαντάει η μάνα.


«Έ ναί, μόνο που είναι βρεγμένο». «Βλέπεις λοιπόν, γιέ μου, ότι δεν είναι το ίδιο, όπως σου το ‘δωσα;

Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το ‘φερες μουσκεμένο.

Έτσι κι εγώ πηγαίνω αγράμματη στην εκκλησία, δεν φέρνω τη σοφία της,

αλλά είμαι δροσισμένη άπ’ τη χάρη της και αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια

και κατάφερα με τη χάρη Της να σε σπουδάσω.


Τότε κατάλαβε ο γιατρός, ότι ο Θεός «εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου…

και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…» κι έβαλε μετάνοια στη μάνα του

και πήγαν ύστερα μαζί στην εκκλησία κι ευχαρίστησαν την Παναγία.



μακαριστού Οικονόμου π. Ευέλθωντος Χαραλάμπους

tostavroudaki

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος: «Από την κατάθλιψη στη χαρά! Πως;»



«ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΘΛΙΨΗ, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ,

ΝΩΘΡΟΤΗΤΑ, ΤΕΜΠΕΛΙΑ, ΑΚΗΔΙΑ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΣΑΤΑΝΙΚΑ.


Να είναι θλιμμένος, να κλαίει, να μελαγχολεί, να μη δίνει σημασία στην οικογένεια του, να ξοδεύει ένα σωρό

χρήματα στους ψυχαναλυτές για να πάρει φάρμακα. Αυτά οι άνθρωποι τα λένε «ανασφάλεια».

Η θρησκεία μας πιστεύει ότι αυτά είναι πειρασμικά πράγματα.

Ο πόνος είναι μία ψυχική δύναμη που ο Θεός την έβαλε μέσα μας, με προορισμό να κάνει το καλό, την αγάπη,

τη χαρά, την προσευχή. Αντ’ αυτού ο διάβολος καταφέρνει και παίρνει την ψυχική αυτή δύναμη από την μπαταρία

της ψυχής μας και τη μεταχειρίζεται για κακό, την κάνει κατάθλιψη και φέρνει την ψυχή στην νωθρότητα

και στην ακηδία. Βασανίζει τον άνθρωπο, τον κάνει αιχμάλωτο του, τον αρρωσταίνει ψυχικά.


Υπάρχει ένα μυστικό να μεταβάλετε τη σατανική ενέργεια σε καλή.

Είναι δύσκολο και χρειάζεται και κάποια προετοιμασία.

Προετοιμασία είναι η ταπείνωση.

Με την ταπείνωση αποσπάτε τη χάρη του Θεού. Δίνεστε στην αγάπη του Θεού, τη λατρεία Του, στην προσευχή.

Αλλά και όλα αν τα κάνετε, τίποτε δεν έχετε καταφέρει, αν δεν έχετε αποκτήσει ταπείνωση.


Όλα τα κακά αισθήματα, η ανασφάλεια, η απελπισία, η απογοήτευση, που πάνε να κυριεύσουν την ψυχή,

φεύγουν με την ταπείνωση. Αυτός που δεν έχει ταπείνωση, ο εγωιστής, δεν θέλει να του κόψεις το θέλημα,

να τον θίξεις, να του κάνεις υποδείξεις. Στενοχωριέται, νευριάζει, αντιδρά, τον κυριεύει η κατάθλιψη.

Η κατάστασις αυτή θεραπεύεται με την χάρη. Πρέπει η ψυχή να στραφεί στην αγάπη του Θεού.

Η θεραπεία θα γίνει με το ν’ αγαπήσει τον Θεό με λαχτάρα. Πολλοί άγιοί μας μετέτρεψαν την κατάθλιψη σε χαρά

με την αγάπη προς τον Χριστό. Και όταν ενωθείς με τον Θεό και δοθείς σ’ Εκείνον, πάνε όλα τ’ άλλα.

Τα ξεχνάς και σώζεσαι.

Η μεγάλη τέχνη, λοιπόν, το μεγάλο μυστικό, για ν’ απαλλαγείς απ’ την κατάθλιψη και όλα τ’ αρνητικά,

είναι να δοθείς στην αγάπη του Θεού.

Μέσα στην Εκκλησία μας υπάρχει θεραπεία με την αγάπη προς τον Θεό και την προσευχή,

αλλά που θα γίνεται με λαχτάρα και πόθο.

Αυτό είναι το μυστικό της θεραπείας.

Αυτά δέχεται η Εκκλησία μας.»



πηγή: vimaorthodoxias

[XAPA]

«ΚΑΘΩΣ ΚΑΡΦΩΘΗΚΕ ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ»


ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ π. ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ


Η Χάρις των Αγίων μας, ακόμη και πάνω στα ξύλα των αγίων εικόνων υπάρχει.

Είχαμε, λέει, στην πατρίδα μας την Μικρά Ασία τούρκο κτηνοτρόφο που όταν άρμεγε τα πρόβατά του

σκέπαζε το δοχείο με το γάλα, μ΄ ένα μεγάλο και βαρύ πελεκημένο ξύλο από κάποια εικόνα της Παναγίας μας.

Τα χρώματα είχαν φύγει από τα χρόνια και την κακομεταχείριση και φαινόταν σαν απλό ξύλο.


Συνέβαινε λοιπόν το εξής θαύμα.

Όταν ο τούρκος πήγαινε το πρωί στο μαντρί του έβρισκε το γάλα χυμένο και το σκεύος,

το καρδάρι, ανάποδα και την εικόνα όρθια ακουμπισμένη σ΄ ένα δένδρο.

Κατ΄ αρχάς δεν μπορούσε να ερμηνεύσει το γεγονός, επειδή όμως συνεχώς χυνόταν το γάλα είπε θυμωμένος :

- Μήπως αυτό το ξύλο μου το χύνει, γιατί ήξερε ότι ήταν παλιά εικόνα των χριστιανών.


Άρπαξε λοιπόν το τσεκούρι να σχίσει την εικόνα για να την κάψει.

Με την πρώτη όμως τσεκουριά, καθώς καρφώθηκε το τσεκούρι άρχισε να αιμορραγεί η εικόνα.

Το αίμα ανάβλυζε από την πληγή και έτρεχε.

Ο τούρκος φοβήθηκε και τρέμοντας προσπάθησε να βγάλει το τσεκούρι αλλ΄ ήταν αδύνατον, γιατί είχε καρφωθεί βαθιά.

Έτσι λοιπόν φορτώθηκε το τσεκούρι με την εικόνα στον ώμο του και τρέχοντας έφτασε στο χωριό,

όπου οι χριστιανοί βλέποντας το θαύμα, που το διαλαλούσε ο τούρκος τρομαγμένος,

πήραν την εικόνα και τίμησαν την Κυρία Θεοτόκο, όπως έπρεπε.



ΠΗΓΗ : ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ, ΟΠΤΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 51-52, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1993, σ. 101 κ.ε.

[XAPA]

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΤΑ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΜΑΣ;


Μήπως είμαστε Εγωιστές και δεν το ξέρουμε ή ίσως δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε;

διάβασε παρακάτω τις 7 μορφές του Εγωισμού, μήπως κάτι από αυτά ή όλα μας χαρακτηρίζουν..;

ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ !!!


ΕΠΤΑ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΜΑΣ


1. ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΟΤΗΤΑ, (το πνεύμα της επίδειξης).

2. ΠΕΡΙΑΥΤΟΛΟΓΙΑ, (ο άμεσος έπαινος του εαυτού μου).

3. ΕΠΑΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, (έμμεσος έπαινος του εαυτού μου).

4. ΕΥΘΥΞΙΑ, (να θίγομαι με το παραμικρό).

5. ΠΑΡΑΠΟΝΟ, (καθώς με πονηρό τρόπο επιδιώκω τη συμπόνια των άλλων, ώστε να γίνομαι συνεχώς το

επίκεντρο της προσοχής τους).

6. ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ...

7. ΠΡΟΠΕΤΕΙΑ, (να διακόπτω τους άλλους, να απαντώ χωρίς να με ρωτούν και γενικότερα να απορρίπτω

χωρίς προσεκτική εξέταση).



agiotopia.gr

[XAPA]

Ο Άγγελος, ο Αναχωρητής και τα κρυφά Χαρίσματα


Αναφέρεται στον Ευεργετινό, χωρίς βιογραφικά στοιχεία, η περίπτωση κάποιου αναχωρητή,

που ασκήτευε για τριάντα χρόνια στη βαθειά έρημο.

Έκανε αυστηρή άσκηση και σπάνια έβλεπε άνθρωπο.

Μοναδική του τροφή ήταν ο καρπός ενός φυτού, που ονομάζεται μαλωάς.

Ύστερα από τόσα χρόνια αγώνα, άρχισε να σκέφτεται:

«Άσκοπα έχασα εδώ τόσον καιρό. Παρ’ όλη τη σκληρή ζωή που έκανα, τίποτα δεν κατόρθωσα.

Ούτε οπτασία είδα ούτε θαύμα έκανα, όπως οι παλαιοί πατέρες.

Θα εγκαταλείψω αυτό τον τόπο και θα γυρίσω στον κόσμο».

Ενώ αυτά συλλογιζόταν κι ετοιμαζόταν να φύγει, παρουσιάζεται άγγελος Κυρίου και του λέει:

- Τι σκέφτεσαι;

Ο ασκητής είπε με ειλικρίνεια το λογισμό του, οπότε ο άγγελος τον ρωτάει:

- Τι θαύμα θέλεις να κάνεις;

Υπάρχει πιο συγκλονιστικό θαύμα απ’ την υπομονή και την ανδρεία, που σου χάρισε ο Θεός;

Να έχεις τόσα χρόνια σ’ αυτό τον άγριο τόπο και ν’ αγωνίζεσαι τόσο αυστηρά;

Για σκέψου! Ποιός σου έδωσε τη δύναμη να υπομένεις αγόγγυστα και να τρέφεσαι μόνο με μαλωά;

Κάθισε λοιπόν στον τόπο σου, έχε υπομονή και ζήτησε από το Θεό να σου δώσει ταπείνωση.

Ο ασκητής ειρήνευσε με τα λόγια του αγγέλου κι έζησε την υπόλοιπη ζωή του καρτερικά στον τόπο εκείνο.



perivolipanagias.blogspot.gr

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος: Μάθετε τα παιδιά μας να ζητούν τη βοήθεια του Θεού



Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση.

Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια. Ο Θεός είναι το παν.

Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό.

Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση.

Τίποτα δεν θα κάνομε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση.

Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά.


Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε:

«Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!...».

Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί.

Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή.

Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε.

Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις,

για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις. Να σου δώσει ο Θεός την Χάρη Του».

Τούτο δω είναι το τέλειο. Σ' όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητάνε τη βοήθεια του Θεού.


Στα παιδιά ο έπαινος κάνει κακό.

Τι λέει ο λόγος του Θεού;

«Λαός μου, οι μακαρίζοντες υμάς πλανώσιν υμάς και την τρίβον των ποδών υμών ταράσσουσιν».

Όποιος μας επαινεί, μας πλανάει και μας χαλάει τους δρόμους της ζωής μας.

Πόσο σοφά είναι τα λόγια του Θεού!

Ο έπαινος δεν προετοιμάζει τα παιδιά για καμιά δυσκολία στη ζωή και

βγαίνουν απροσάρμοστα και τα χάνουν και τελικά αποτυγχάνουν.


Τώρα ο κόσμος χάλασε. Στο μικρό παιδάκι λένε όλο επαινετικά λόγια.

Μην το μαλώσομε, μην του εναντιωθούμε, μην το πιέσομε το παιδί.

Μαθαίνει, όμως έτσι και δεν μπορεί ν' αντιδράσει σωστά και στην πιο μικρή δυσκολία.

Μόλις κάποιος του εναντιωθεί, τσακίζεται, δεν έχει σθένος.

Οι γονείς ευθύνονται πρώτοι για την αποτυχία των παιδιών στη ζωή και οι δάσκαλοι και καθηγητές μετά.

Τα επαινούν διαρκώς. Τους λένε εγωιστικά λόγια.

Δεν τα φέρνουν στο Πνεύμα του Θεού, τ' αποξενώνουν απ' την Εκκλησία.

Όταν μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά και πάνε στο σχολείο μ' αυτό τον εγωισμό,

φεύγουν απ' τη θρησκεία και την περιφρονούν, χάνουν το σεβασμό προς τον Θεό, προς τους γονείς, προς όλους.

Γίνονται ατίθασα και σκληρά και άπονα, χωρίς να σέβονται ούτε τη θρησκεία ούτε τον Θεό.

Βγάλαμε στη ζωή εγωιστές και όχι Χριστιανούς.



hellas-orthodoxy

[XAPA]

ΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΤΟ ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ


Ένας μικρούλης έριξε στην άκρη του γιαλού το όμορφο καραβάκι του.

Δεν πρόσεξε όμως, κι έτσι το καραβάκι απομακρύνθηκε, χωρίς να προλάβει να το πιάσει.

Τότε ο πατέρας του πήρε πέτρες και τις πετούσε μπροστά από το καραβάκι.

Ο μικρός στην αρχή δεν κατάλαβε κι απόρησε γι’ αυτό το πετροβόλημα.

Αλλά δεν άργησε να εννοήσει.

Οι πέτρες έπεφταν πέρα από το καραβάκι, χωρίς να το χτυπούν. Και με τα κυματάκια που προκαλούσαν,

το έφερναν σιγά- σιγά πίσω στην ακρογιαλιά.

Κι έτσι ο μικρός με μεγάλη χαρά το πήρε πάλι στη αγκαλιά του.

Πολλές από τις θλίψεις που μας βρίσκουν μοιάζουν μ’ αυτό το πετροβόλημα.

Είναι οι πέτρες που ρίχνει ο Θεός, σαν απομακρυνθούμε από κοντά Του, για να γυρίσουμε σ’ Αυτόν.



mazi-xeri-xeri

[XAPA]

Νουθεσίες Αγίων !


Γιά ὅλα νά λέτε: «Δόξα σοι, Κύριε!»,μας λέγει ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Τα βάσανα σας είναι πολλά.

Τα χτυπήματα πέφτουν επάνω σας αδυσώπητα απ’ όλες τις μεριές. ...

Αλλά μην απελπίζεστε.

Δοκιμασίες είναι, που σας βρίσκουν με παραχώρηση του φιλάνθρωπου Θεού, για να καθαριστείτε από τα πάθη και τις αδυναμίες σας.


Παραδώστε, λοιπόν, τον εαυτό σας στα χέρια Του με εμπιστοσύνη, ευψυχία, χαρά και ευγνωμοσύνη.

Μη θυμώνετε, μη δυσφορείτε, μην τα βάζετε με κανέναν άνθρωπο.

Αφήστε τους ελεύθερους να επιτελούν επάνω σας και μέσα σας το έργο της πρόνοιας του Κυρίου, που,

αποβλέποντας στη σωτηρία σας, πασχίζει να βγάλει από την καρδιά σας κάθε ακαθαρσία...

Όπως η πλύστρα τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει τα ρούχα μέσα στη σκάφη,

για να τα λευκάνει, έτσι και ο Θεός τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει εσάς,

για να λευκάνει την ψυχή σας και να την ετοιμάσει για την ουράνια βασιλεία Του, όπου κανένας ακάθαρτος δεν θα μπει.


Αυτή είναι η αλήθεια. Προσευχηθείτε να σας φωτίσει το νου ο Κύριος, για να την αντιληφθείτε.

Τότε με χαρά θα δέχεστε καθετί το δυσάρεστο σαν φάρμακο που σας δίνει ο επουράνιος Γιατρός.

Τότε θα θεωρείτε όσους σας βλάπτουν σαν ευεργετικά όργανα Εκείνου.

Και πίσω τους θα βλέπετε πάντα το χέρι του μεγάλου Ευεργέτη σας.

Για όλα να λέτε: «Δόξα σοι, Κύριε!».

Να το λέτε, αλλά και να το αισθάνεστε.

Σας συμβουλεύω να εφαρμόσετε τους παρακάτω κανόνες:


1). Κάθε στιγμή να περιμένετε κάποια δοκιμασία.

Και όταν έρχεται, να την υποδέχεστε σαν ευπρόσδεκτο επισκέπτη.


2). Όταν συμβαίνει κάτι αντίθετο στο θέλημα σας, κάτι που σας προκαλεί πίκρα και ταραχή,

να συγκεντρώνετε γρήγορα την προσοχή σας στην καρδιά και ν’ αγωνίζεστε μ’ όλη σας τη δύναμη,

με βία και προσευχή, ώστε να μη γεννηθεί οποιοδήποτε δυσάρεστο και εμπαθές αίσθημα μέσα σας.

Αν δεν επιτρέψετε τη γέννηση τέτοιου αισθήματος, τότε όλα τελειώνουν καλά.

Γιατί κάθε κακή αντίδραση ή ενέργεια, με λόγια ή με έργα, είναι συνέπεια και επακόλουθο αυτού του αισθήματος.

Αν, πάλι, γεννηθεί στην καρδιά σας ενα ασθενικό εμπαθές αίσθημα, τότε τουλάχιστον ας αποφασίσετε σταθερά

να μην πείτε και να μην κάνετε τίποτα, ώσπου να φύγει αυτό το αίσθημα.

Άν, τέλος, είναι αδύνατο να μη μιλήσετε ή να μην ενεργήσετε με κάποιον τρόπο,

τότε υπακούστε όχι στα αισθήματα σας, αλλά στον θείο νόμο. Φερθείτε με πραότητα, ηρεμία και φόβο Θεού.


3). Μην περιμένετε και μην επιδιώκετε να σταματήσουν οι δοκιμασίες.

Απεναντίας, προετοιμάστε τον εαυτό σας να τις σηκώνει ως το θάνατο.

Μην το ξεχνάτε αυτό! Είναι πολύ σημαντικό.

Αν δεν τοποθετηθείτε έτσι απέναντι στις δοκιμασίες, η υπομονή δεν θα στερεωθεί στην καρδιά σας.


4). Εκείνους που σας χτυπούν, να τους «εκδικείστε» με την αγάπη σας και την αμνησικακία σας.

Με τα λόγια σας, με τη συμπεριφορά σας, ακόμα και με το βλέμμα σας να τους δείχνετε ότι,

παρ’ όλα όσα σας κάνουν, εξακολουθείτε να τους αγαπάτε.

Και βέβαια, ποτέ μην τους θυμίσετε πόσο σας αδίκησαν.



ayioi-pantes

[XAPA]

Λουλούδια για την Παναγία μας


Ο Άγιος Παΐσιος, όταν ήθελε να πάει να προσευχηθεί στην Παναγία, έκοβε λίγα αγριολούλουδα έξω από

την καλύβη του και τα πήγαινε στην Εικόνα Της.

«Πώς να πάω με άδεια χέρια να Την παρακαλέσω;», έλεγε.


Ήθελε, ο άγιος Γέροντας, να πηγαίνουμε αφιερώματα στην Παναγία, ό,τι έχει ο καθένας.

Έλεγε μάλιστα για κάποιον που πήγε στην Μονή των Ιβήρων, για να προσκυνήσει την Παναγία την Πορταΐτισσα.


Η Εικόνα αυτή είναι γεμάτη με φλουριά.

Σκανδαλίσθηκε κάπως ο προσκυνητής και είπε, όταν έφευγε:

«Παναγία μου, εγώ ήθελα να σε δω απλή και όχι με φλουριά».


Στο δρόμο όμως τον έπιασε ένας πόνος δυνατός και έμεινε εκεί, στην μέση του δρόμου,

ζητώντας βοήθεια από την Παναγία.

«Παναγία μου, έλεγε, κάνε με καλά και θα Σου φέρω δυο φλουριά».

Τότε του παρουσιάσθηκε η Παναγία, τον έκανε καλά και του είπε:

«Έτσι μου τα φέραν τα φλουριά, δεν τα ζήτησα εγώ»!


Ο Άγιος γέροντας Παΐσιος ήθελε να «συγγενεύουμε» με την Παναγία.

Και συγγενεύουμε με την Παναγία – έλεγε –, με την ταπείνωση, γιατί η Παναγία ήταν ταπεινή.


Ας σκεφθούμε:

Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ Της είπε ότι θα γεννήσει τον Υιόν του Θεού, τον Μεσσία,

Αυτή ονόμασε τον Εαυτό Της «δούλη Κυρίου».

«Ιδού η δούλη Κυρίου – είπε στον αρχάγγελο –, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»!

Και η Ίδια πάλι εμεγάλυνε τον Κύριο λέγοντας, «ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού».

Για την ταπείνωσή Της η Παναγία κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος.....


Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο.

Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία.

Και να δεις η Παναγία μετά!...Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»!


«Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή.

«Το βράδυ ή το πρωί;».

«Καλύτερα τις πρωινές ώρες – της απήντησε ο Γέροντας –, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου

όλη την ημέρα.


Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».

Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής

Κουτλουμουσίου, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν

διάβαζε το Θεοτοκάριο!



o-nekros.blogspot