by Antonis22 » Fri Jul 27, 2012 11:09 am
Εισαγωγικά
Η Καθαρότητα της ψυχής είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Διότι ο Θεός έτσι εξ αρχής εδημιουργήσε , όπως αναφέρει και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: <<Εποίησεν ουν ο Θεός τον άνθρωπο άκακον, ευθύν,ενάρετον,άλυπον,αμέριμνον,πάση αρετή κατηγλαισμένον, πάσιν αγαθοίς κομώντα>>
(Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο άκακον, ευθύν,ενάρετον,άλυπον,αμέριμνον,στολισμένον με την λαμπρότητα κάθε αρετής,προικισμένον με όλα τα αγαθά)
Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού. Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, εις τα Έργα, Δογματικά Α'. εκδ.Πατερικαί Εκδόσεις <<Γρηγόριος Παλαμάς>>, Θεσσαλονική 1976, Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ) 19,τομ. 1, σελ.210
Με την παρακοή των Πρωτόπλαστων αρχίζει διαρκώς να φθείρεται και να αμαυρώνεται αυτή η θεία εικόνα και τη θέση των αρετών , που κοσμούσαν την ανθρώπινη ψυχή, κατέλαβαν οι παντοειδείς κακίες, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερο ο άνθρωπος να χάνει το πρωτόκτιστο κάλλος και να περιπίπτη στην παρά φύσιν κατάσταση που είναι η αμαρτία και τα πάθη.Έτσι αμβλύνεται διαρκώς η συνείδηση - ο έμφυτος ηθικός νόμος μέσα στον άνθρωπο-και επέρχεδται βαθμηδόν η λησμοσύνη του Θεού και η δαιμονική κυριαρχία.
Όμως η αγάπη του Θεού και σε αυτή την τραγική κατάσταση δεν εγκαταλείπει το δημιούργημα Του.
{...}
Ο Νόμος του Θεού, έτσι όπως εκφράζεται στην Αγία Γραφή - την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη - σκοπό έχει να επαναφέρει τον άνθρωπο από την παρά φύσιν κατάσταση της αμαρτίας στην κατά φύσιν κατάσταση της αρετής και να τον θεώση με την χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Η θεραπεία των παθών και η απόκτηση των αντιστοίχων αρετών επιτυγχάνεται με την τήρηση των θείων επιταγών. Κατά των Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό:
<< Η Ψυχή διαρείται σε τρία μέρη, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Του λογιστικού αμαρτήματα είναι αυτά: απιστία, αίρεση, αφροσύνη, βλασφημία,αχαριστία και οι συγκαταθέσεις των αμαρτημάτων, οι οποίες γίνονται από το παθητικό μέρος. Η ίαση και η θεραπεία αυτών των κακών είναι η αδίστακτή πίστη στο Θεό και τα αληθινά και χωρίς πλάνη ορθόδοξα δόγματα της ευσεβείας, η αδιάκοπη μελέτη των λόγων του Πνεύματος, η καθαρή και αδιάλειπτη προσευχή, και η ευχαριστία προς το Θεό.
Τα αμαρτήματα του θυμικού είναι τα εξής: η ασπλαχνία, το μίσος, η ασυμπάθεια, η μνησικακία, ο φθόνος, ο φόνος και η συνεχής αυτών και των παρομίων μελέτη. Η ίαση και η θεραπεία τους είναι η φιλανθρωπία, η αγάπη,η πραότητα,η φιλαδελφία,η συμπάθεια, η ανεξικακία και η καλωσύνη.
Του επιθυμητικού τα αμαρτήματα είναι τα εξής : η γαστριμαγία, η λαιμαργία, η οινοποσία, η πορνεία, η μοιχεία, η ακαθαρσία,η ασέλγεια, η φιλοχρηματία, η επιθυμία της κενής δόξας και η επιθυμία χρυσού και πλούτου και σαρκικών ηδονών. Η ίαση και η θεραπεία αυτών ,είναι η νηστεία, η εγκράτεια,η κακοπάθεια, η ακτημοσύνη, το σκόρπισμα των χρημάτων στους φτωχούς,η επιθυμία, των μελλόντων εκείνων αθάνατων αγαθών, ο πόθος της βασιλείας του Θεού και η επιθυμία της θείας υιοθεσίας>>
(Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, μτφρ.Αντ.Γ.Γαλίτη, εκδ<<Το περιβόλι της Παναγίας>>,Θεσαλλονίκη 1991, τομ. Β', σελ.303-304)
{...}
Εκείνος που θέλει να επανέλθη στο κατά φύσιν-την προπτωτική, δηλαδή,κατάσταση-και να επιτύχη την θέωση θα πρέπει να αναλάβη εναντίον όλων των παθών.
Η Αγιότητα αποκτάται με την κάθαρση από όλα τα πάθη και με την επιτέλεση του αγαθού, συνεργούσης πάντοτε της θείας Χάριτος, η οποία δίδεται κατά το μέτρο της προαιρέσεως του ανθρώπου.
Στην Ορθόδοξη εξομολογιτική πρακτική, ο πιστός εξομολογείται πάντοτε ενώπιον του Πνευματικού, ως εν προσώπω του Χριστού. Έτσι, ο μεν Πνευματικός αναλαμβάνει τον εξομολογούμενο, τον υιοθετεί πενυματικά και τον αναγεννά με την χάρη του Αγίου Πνεύματος, στην ψυχή δε του εξομολογουμένου γίνεται η διεργασία της ταπεινώσεως. Γιαυτό και ο εξομολογών Ιερευς καλείται Πνευματικός Πατέρας, ο οποίος με φόβο Θεού <<ως λόγον αποδώσων>>...{...}(επειδή θα δώσει λόγο στο Θεό, (Εβρ,ιγ',17))
Ακόμη, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι ο Ιησούς Χριστός, με την πατρική Του αγάπη, αφαίρεσε από τους μετανοούντας και εξομολογουμένους πιστούς Του κάθε άγχος ή αμφιβολία για την άφεση των αμαρτιών τους. Εφ όσον συγχωρήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα δια του Πνευματικού στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως είναι συγχωρημένες στον αιώνα. Γιαυτό το λόγο στο τέλος της συγχωρητικής ευχής ο Εξομολόγος, αφού διαβεβαιώση για την εκ Θεού άφεση, κατηγορηματικός επιλέγει:
<<...ο Θεός συγχώρησαι σοι δι εμ ου του αμαρτωλού πάντα, και εν των νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι και ακατάκριτόν σε παραστήσαι εν το φοβερώ αυτού Βήματι, περί δεν των εξαγορευθέντων εγκλημάτων μηδε μίαν φροντίδα έχων, πορεύου εις την ειρήνην>>(Μέγα ευχολόγιον, εκδ ΑΣτήρ, σελ.221-223)
Ο Πνευματικός πατέρας ως έμπειρος θεραπευτής , όταν έχει ενώπιον του τον εξαγορευόμενο πιστό, δεν ακούει μόνον τα αμαρτήματα του, αλλά σφυγομετρεί συγχρόνως και τον βαθμό συντριβής του ,εα νδηλαδή με θλίψη, δάκρυα και πόνο ψυχής αναφέρει τα αμαρτήματα του ή αν απλώς και ανωδύνως τα απαριθμεί.
{...}
Συνεχίζεται.
