ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ - ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΣΥΖΥΓΙΑ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ

[Voreios]

Πάρα πολύ ωραία Ματίνα !
Άσχετο : Το link δεν παραπέμπει κάπου συγκεκριμένα...

[Matina]

Άσχετο : Το link δεν παραπέμπει κάπου συγκεκριμένα...

Αδελφέ μου,αν πατήσεις επάνω στο site (με τους κύκνους,Ορθόδοξη Γυναίκα)και συγκεκριμένα στην εικόνα σε βγάζει στο κείμενο...για προσπάθησε...

[Voreios]

Έχεις δίκηο...
Απλώς έλεγα για το άλλο από πάνω :
http://www.atheataperasma
Δεν πειράζει.
Βρέθηκε η άκρη του νήματος...

[Matina]

Τιμοκατάλογος....αγάπης και προσφοράς




Προχθές ο μικρός Γιάννης μπήκε στη κουζίνα την ώρα που η μητέρα του ετοίμαζε το βραδυνό της οικογένειας. Την πλησίασε και της έδωσε μια σελίδα απο το τετράδιο του για να διαβάσει κάποια πράγματα που είχε γράψει. Η μητέρα του σκουπισε τα χέρια της, πήρε το χαρτί και ξεκίνησε να διαβάζει:

"Για το συμμαζεμα του δωματίου μου 2 Ευρώ

Για το πέταγμα των σκουπιδιών 2 Ευρώ

Για τους βαθμούς μου 5 Ευρώ

Για το κουβάλημα από το Σουπερ 5 Ευρώ

Σύνολο που μου χρωστάς: 14 Ευρώ.

Οταν εκείνη τελείωσε το διάβασμα, κοίταξε το γιο της που περίμενε με ανυπονησία και για λίγο ξέφυγε ο νους της στα περασμένα. Υστερα, πήρε ενα άλλο κομμάτι χαρτί, στυλό και έγραψε τα παρακάτω:

Για τους εννέα μήνες που σε κουβαλούσα στη κοιλιά μου Δωρεάν

Για τις ατέλειωτα βράδυα που ξενυχτούσα στο προσκεφάλι σου να σε προσέχω και να σε φροντίζω Δωρεάν

Για όλα τα δάκρυα και τη κούραση που μου προκάλεσες όλα αυτά τα χρόνια Δωρέαν

Για τα παιχνίδια, το φαγητό, το σχολείο, τα ρούχα Δωρεάν

Αν τα προσθέσεις αυτά το κόστος της αγάπης μου είναι Δωρεάν

Οταν ο μικρός τέλειωσε να διαβάζει όσα του είχε γράψει η μητέρα του, γέμισαν δάκρυα τα μάτια του. Την κοίταξε βαθιά στα μάτια και της είπε:
"Μαμά στα σίγουρα σ αγαπώ"

Μετά πήρε το στυλό και με μεγάλα γράμματα έγραψε στο δικό του χαρτί τα παρακάτω λόγια:
"Ξεπληρώθηκαν στο ακέραιο"

[Matina]

Συμβουλές σε νιόπαντρη γυναίκα (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος)



Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έστειλε σε μια πνευματική του θυγατέρα, (την Ολυμπιάδα), την κατωτέρω επιστολή σα «δώρο» για τον γάμο της, που μόλις τέλεσε. Η κατωτέρω επιστολή έχει βάθος Θεολογίας και ψυχολογίας. Και πάνω απ’ όλα δίνει στη σύζυγο πολύτιμες συμβουλές για έναν πετυχημένο γάμο. Γράφει (Μετάφραση υπό κ. Αθηνάς Α. Καραμπέτσου, φιλολόγου, βλ. "Ορθόδοξος Τύπος", φ. 31.3.2000, σελ. 3):

«Κόρη μου, στους γάμους σου εγώ ο πνευματικός σου πατέρας, ο Γρηγόριος, σου κάνω δώρο τούτο το ποίημα. Και είναι ό,τι καλλίτερο η συμβουλή του πατέρα.

Άκου λοιπόν Ολυμπιάδα μου:

1. Ξέρω ότι θέλεις να είσαι πραγματική χριστιανή. Και μια πραγματική χριστιανή πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται. Γι αυτό, σε παρακαλώ, να προσέξης την εξωτερική σου εμφάνιση. Να είσαι απλή. Το χρυσάφι, δεμένο σε πολύτιμες πέτρες, δεν στολίζει γυναίκες σαν και σένα. Πολύ περισσότερο το βάψιμο. Δεν ταιριάζει στο πρόσωπό σου, την εικόνα του Θεού, να την παραποιής και να την αλλάζης, μόνο και μόνο για να αρέσης. Ξέρε το ότι αυτό είναι φιλαρέσκεια και να μένης απλή στην εμφάνιση. Τα βαρύτιμα και πολυτελή φορέματα, ας τα φορούν εκείνες, που δεν επιθυμούν ανώτερη ζωή, που δεν ξέρουν τι θα πη πνευματική ακτινοβολία. Εσύ, όμως έβαλες μεγάλους και υψηλούς στόχους στη ζωή σου. Κι αυτοί οι στόχοι σου ζητούν όλη τη φροντίδα κι όλη την προσοχή. (...)

2. Με το γάμο, η στοργή και η αγάπη σου να είναι φλογερή και αμείωτη για κείνον, που σου δωσε ο Θεός. Για κείνον, πού ‘γινε το μάτι της ζωής σου και σου ευφραίνει την καρδιά. Κι αν καταλάβης πως ο άνδρας σου σε αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάς εσύ, μη κυττάξης να του πάρης τον αέρα, κράτα πάντα τη θέση που σου ορίζει το Ευαγγέλιο.

3. Εσύ να ξέρης ότι είσαι γυναίκα, έχεις μεγάλο προορισμό, αλλά διαφορετικό από τον άνδρα, που πρέπει να είναι η κεφαλή. Άσε την ανόητη ισότητα των δύο φύλων και προσπάθησε να καταλάβης τα καθήκοντα του γάμου. Στην εφαρμογή τους θα δης πόση αντοχή χρειάζεται για ν’ ανταποκριθής, όπως πρέπει, σ’ αυτά τα καθήκοντα, αλλά και πόση δύναμη κρύβεται στο ασθενές φύλο.

4. Θα ξέρης, πόσο εύκολα θυμώνουν οι άνδρες. Είναι ασυγκράτητοι και μοιάζουν με λιοντάρια. Σ’ αυτό το σημείο η γυναίκα πρέπει να είναι δυνατότερη και ανώτερη. Πρέπει να παίζη το ρόλο του θηριοδαμαστή. Τι κάνει ο θηριοδαμαστής όταν βρυχάται το θηρίο; Γίνεται περισσότερο ήρεμος και με την καλωσύνη καταπραΰνει την οργή. Του μιλάει γλυκά και μαλακά, το χαϊδεύει, το περιποιείται και πάλι το χαϊδεύει κι έτσι το καταπραΰνει (...)

5. Ποτέ μη κατηγορήσης και αποπάρης τον άνδρα σου για κάτι που έκανε στραβό. Ούτε πάλι για την αδράνειά του, έστω κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ήθελες εσύ. Γιατί ο διάβολος είναι αυτός, που μπαίνει εμπόδιο στην ομοψυχία των συζύγων (...)

6. Να έχετε κοινά τα πάντα και τις χαρές και τις λύπες. Γιατί ο γάμος όλα σας τα έκανε κοινά. Κοινές και οι φροντίδες, γιατί έτσι το σπίτι θα στεριώση. Να συμβάλλης εκφράζοντας τη γνώμη σου, ο άνδρας όμως ας αποφασίζη.

7. Όταν τον βλέπης λυπημένο, συμμερίσου τη λύπη του εκείνη την ώρα. Γιατί είναι μεγάλη ανακούφιση στη λύπη, η λύπη των φίλων. Όμως αμέσως να ξαστεριάζη η όψη σου και νά σαι ήρεμη χωρίς αγωνία. Η γυναίκα είναι το ακύμαντο λιμάνι για το θαλασσοδαρμένο σύζυγο.

8. Να ξέρης ότι η παρουσία σου στο σπίτι σου είναι αναντικατάστατη, γι’ αυτό πρέπει να το αγαπήσης μ’ όλες τις φροντίδες του νοικοκυριού. Να το βλέπης σαν βασίλειό σου,'και να μη συχνοβγαίνης από το κατώφλι σου. Άφησε τις έξω δουλειές για τον άνδρα.

9. Πρόσεχε τις συναναστροφές σου. Πρόσεξε τις συγκεντρώσεις, που πηγαίνεις. Μη πας σε άπρεπες συγκεντρώσεις, γιατί είναι μεγάλος κίνδυνος για την αγνότητά σου. Αυτές οι συναναστροφές αφαιρούν την ντροπή κι απ΄ τις ντροπαλές, σμίγουν μάτια με μάτια, κι όταν φύγη η ντροπή γεννιούνται όλα τα χειρότερα κακά («αιδώς οιχομένη, πάντων γενέτειρα κακίστων»). Τις σοβαρές όμως συγκεντρώσεις με συνετούς φίλους να τις επιζητής, για να εντυπώνεται στο νου σου ένας καλός λόγος, ή κάποιο ελάττωμα να κόψης ή να καλλιεργήσης τους δεσμούς σου με εκλεκτές ψυχές.
Μη εμφανίζεσαι ανεξέλεγκτα σε οποιονδήποτε, αλλά στους σώφρονες συγγενείς σου, στους ιερείς και σε σοβαρούς νεώτερους ή ηλικιωμένους.
Μη συναναστρέφεσαι φαντασμένες γυναίκες, που έχουν στο νου τους στο έξω, για επίδειξη. Ούτε ακόμα άνδρες ευσεβείς, που ο σύζυγός σου δεν θέλει στο σπίτι, αν και συ τόσο πολύ τους εκτιμάς. Υπάρχει για σένα πιο ακριβό πράγμα από τον καλό σου σύζυγο, που τόσο αγαπάς;

10. Επαινώ τις γυναίκες, που δεν τις ξέρουν οι πολλοί άνδρες. Μη τρέχης σε τραπέζια κοσμικά και ας είναι για γάμο ή για γενέθλια. Εκεί ανάβουν άνομοι πόθοι, με τους χορούς, τους πήδους και τα γέλια, την ψεύτικη ευχαρίστηση, που παραπλανεύουν ακόμη και τους αγνούς και σώφρονες. Και η αγνότητα είναι τόσο λεπτό πράγμα! Σαν το κερί στις ακτίνες του ήλιου! Απόφευγε ακόμα και στο σπίτι σου τα κοσμικά τραπέζια. Αν μπορούσαμε να περιορίσουμε τις ορέξεις της κοιλιάς, θα κυριαρχούσαμε στα πάθη μας.

11. Κράτα την μορφή σου γαλήνια και μη την αλλοιώνης ούτε με μορφασμούς, όταν είσαι θυμωμένη. Στολίδια τ' αυτιά νάχουν όχι μαργαριτάρια, αλλά ν΄ ακούν καλά λόγια και να βάζουν για τα άσχημα λουκέτο στο νου. Έτσι, είτε κλειστά είναι, είτε ανοιχτά, η ακοή θα μένη αγνή.

12. Όσο για τα μάτια, είναι κείνα, που δείχνουν όλο το εσωτερικό της ψυχής. Ας σταλάζη αγνό κοκκίνισμα η παρθενική ντροπή κάτω από τα βλέφαρά σου και ας προκαλή τη σεμνότητα και την αγνή ντροπή σε όσους σε βλέπουν και σ' αυτόν ακόμα το σύζυγό σου. Είναι πολλές φορές προτιμότερο, για πολλά πράγματα, να κρατάς κλειστά τα μάτια, χαμηλώνοντας το βλέμμα.

13. Και τώρα στη γλώσσα. Θάχης πάντα εχθρό τον άνδρα σου, αν έχης γλώσσα αχαλίνωτη, έστω κι αν έχης χίλια άλλα χαρίσματα. Γλώσσα ανόητη βάζει, πολλές φορές, σε κίνδυνο και τους αθώους. Προτίμα κι όταν ακόμα έχης δίκιο, τη σιωπή. Είναι προτιμότερη για να μη ριψοκινδυνεύσης να πης ένα άτοπο λόγο. Κι αν έχης την επιθυμία να λες πολλά, το καλλίτερο είναι να σωπαίνης.
Πρόσεχε ακόμα και το βάδισμά σου. Μετράει στη σωφροσύνη.

14. Και τούτο πρόσεξε και άκουσε: Μην έχης αδάμαστη σαρκική ορμή. Πείσε και τον άνδρα σου να σέβεται τις ιερές ημέρες. Γιατί οι νόμοι του Θεού είναι ανώτεροι από την εικόνα του Θεού. (...)

15. Αν από μένα τον γέροντα πήρες κάποιο λόγο πνευματικό, σου συνιστώ να τον φυλάξης στα βάθη της ψυχής σου. Έτσι με ότι πήρες από αυτά που άκουσες και με την ηθική σου ανωτερότητα, θα θεραπεύσης τον εξαίρετο σύζυγό σου και περίφημο πολιτικό άνδρα από την υπερηφάνεια.

16. Αυτό τώρα το παρόν δώρο, κειμήλιο σου προσφέρω. Αν θέλης πάλι να σου ευχηθώ και το καλλίτερο, σου εύχομαι να γίνης αμπέλι πολύκαρπο, με τέκνα τέκνων, για να δοξάζεται από περισσότερους ο Θεός, για τον οποίον γεννιόμαστε και προς τον Οποίον πρέπει απ' αυτή τη ζωή να οδεύουμε».

(Από το βιβλίο «ΓΑΜΟΣ - Πνευματικό Γυμναστήριο», Αρχ. Βασιλείου Π. Μπακογιάννη, Εκδόσεις: Νεκτ. Παναγόπουλος)

[Matina]

Γάμος και οικογένεια.(Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)





«Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών».

Στη συζυγία η αγάπη επιβάλλεται και για ένα ακόμη λόγο, ας πούμε καλύτερα από κάποια ιδιαιτερότητα. Αυτός είναι η φύση της γυναίκας, που αποδεικνύεται ότι είναι γέννημα και προϊόν αγάπης (δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ που ήταν κοντά στο μέρος της καρδιάς) και επομένως δεν ισορροπεί, όταν τη στερείται. Η ίδια πηγάζει αγάπη μέσω της μητρότητάς της και δίκαια απαιτεί να αγαπάται, αφού και η ίδια κατά φύση και θέση αγαπά.

Η ιστορία και τα πράγματα μαρτυρούν ότι αν οι σύζυγοι θέλουν να πετύχουν την αρμονία και την ομαλότητα μεταξύ τους, πρέπει να υπάρχει μόνιμα μεταξύ τους η αγάπη. Ειδικά όμως του άνδρα προς τη γυναίκα του. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Χριστός προς την Εκκλησία του. Παρέδωσε τον εαυτό του για να την καταστήσει ένδοξη.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αυτός ο μέγιστος ιεράρχης, προκαλεί τον άνδρα να μην κουράζεται να δείχνει στη σύζυγό του την αγάπη του και ότι όλη η θέληση και η προσπάθεια του είναι η ευτυχία της.

Αυτό, δυστυχώς, πολύ απουσιάζει σήμερα και τα αποτελέσματα είναι απελπιστικά. Η σημασία και η φύση της συζυγίας παραχαράχθηκε από την επίδραση του ευρωπαϊκού κυκεώνα, που τίποτε δε σεβάστηκε από την ανθρώπινη προσωπικότητα και τις πνευματικές και ηθικές αξίες, που οι προγονοί μας με αυτοθυσία κράτησαν.

Επειδή η αύξηση των ανθρώπων γίνεται με τη νόμιμη συζυγία με λύσσα ο αδίστακτος εχθρός του άνθρωπου, ο διάβολος, προσπαθεί να διαλύσει τα ήθη και να καταλύσει το δεσμό της αγάπης και της ενότητας. Το τόσο σοβαρό θέμα του γάμου δεν πρέπει να παραμεληθεί με τις παραχαράξεις του ένοχου και ανώμαλου βίου για να μην ακούσουμε και εμείς, όπως οι παλαιοί αποστάτες των ηθικών αξιών, που αποκήρυξε ο Θεός: «ου μη καταμείνει το πνεύμα μου εν τοις ανθρώποις τούτοις διά το είναι αυτούς σάρκας» (Γέν. 6,3). Και επέφερε τον κατακλυσμό για να τιμωρήσει την αποστασία.

Ο σύζυγος για να πετύχει εύκολα αυτό το ρόλο -ανάλογα με τις περιστάσεις-, θα πρέπει να φέρεται στη σύζυγό του άλλοτε σαν πατέρας, άλλοτε σαν αδελφός, άλλοτε σαν φίλος και πάντοτε σαν άνδρας της. Αν το κάνει αυτό θα πετύχει την ατάραχη και αρμονική διάθεση της συζύγου, που ενώ σε πολλά σημεία είναι περισσότερο φιλότιμη και έχει αυτοθυσία, σε μερικά μικρής σημασίας συμβάντα αποθαρρύνεται και μικροψυχεί.

Δεν είναι υπερβολή ούτε προσποίηση η εκδήλωση αγάπης του συζύγου προς τη γυναίκα του, αφού μόνο στη νόμιμη συζυγία μπορεί να εκδηλωθεί η γνήσια και πραγματική αγάπη, εφ’ όσον «έσονται οι δυο εις σάρκα μίαν». Καμιά άλλη εκδήλωση τρυφερότητας και συμπάθειας δεν μπορεί να παραλληλι­σθεί με το «έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν» της νόμιμης συζυγίας από την οποία προέρχεται η καταβολή της ανθρώπινης ζωής. Άλλωστε και η περιγραφή του γυναικείου φύλου, που είναι και το ασθενές μέρος, απαιτεί την πρακτική του συμπλήρωση από την ανδρική αγάπη και αυτός είναι ο λόγος της ζήλειας που πλεονάζει στη γυναίκα. Ο καλύτερος τρόπος δαμασμού της γυναικείας ζήλειας είναι πρακτικά η γνήσια και έμπρακτη εκδήλωση αγάπης του συζύγου προς τη γυναίκα του.

Στη γενική διαστροφή που επικράτησε λόγω της αποστασίας από το Θεό «ανένδεκτον του μη ελθείν τα σκάνδαλα» (Λουκ. 17,1). Χρειάζεται πολλή προσοχή στη συγκράτηση του δεσμού της συζυγίας. Να μη λαμβάνονται υπ’ όψιν τα σκάνδαλα, από τα οποία πηγάζουν οι παρεξηγήσεις. Συνιστούμε, ειδικά στον άνδρα, ως την κεφαλή, να μην προδίδει την αγάπη και το σύνδεσμο με τη σύζυγό του, γιατί ο διάβολος και τα όργανά του ουδέποτε θα παύσουν να πολεμούν για να πληγώσουν τη ρίζα της ζωής.

Ένα δείγμα πραγματικής παρηγοριάς και στηριγμού, που μας συμβούλευσαν οι γέροντες σύμβουλοί μας, και των δύο φύλων, για τις δύσκολες ώρες είναι: «Μην ξεχνάτε ποτέ την πρώτη εβδομάδα του γάμου σας». Είστε οι ίδιοι όπως και τότε. Τίποτε δε σας χωρίζει.

Υπενθυμίζουμε στους άνδρες το «συνοικούντες κατά γνώσιν, ως ασθενεστέρω σκεύει τω γυναικείω» (Α’ Πέτ. 3,7). Αυτό σημαίνει ότι η παρεκτροπή της συζύγου θεραπεύεται με την αγάπη και την τρυφερότητα, παρά με την επίπληξη και το θυμό. Μην κάνεις παρατήρηση στη σύζυγό σου, σε περίπτωση λάθους, ειδικά την ώρα του πειρασμού και της αιχμής. Εφάρμοσε το λόγο του Δαβίδ: «Εγώ δε ωσεί κωφός ουκ ήκουον, και ωσεί άλαλος ουκ ανοίγων το στόμα αυτού» (Ψαλμ. 37,13). Σε άλλη ώρα, όταν είστε μόνοι σας, μακριά από τα παιδιά, εάν υπάρχουν, πάρε με τρυφερότητα τη σύζυγό σου στην αγκαλιά σου και πες της. «Αγάπη μου, δεν ξέρεις πόσο σε αγαπώ; Εγώ θέλω να είσαι μια αξιοπρεπής κυρία. Αυτό που έκανες δεν σε τιμά». Τότε μόνο δέχεται το σφάλμα και ζητά συνειδητά συγγνώμη. Αυτά είναι γεννήματα της πείρας. Εάν την ώρα του λάθους η της ζημιάς, την ελέγξεις, θα πεισμώσει, θα ανταπαντήσει, θα μουτρώσει, θα επικαλε­σθεί προφάσεις και θα πει ψέματα! Η σύνεση προλαμβάνει, εάν χρησιμοποιηθεί το φάρμακο της αγάπης.

Από τη μικρή ερευνά μας, από όσα ακούσαμε και είδαμε, βγάλαμε το συμπέρασμα ότι την περισσότερη ευθύνη για ό,τι κακό συμβαίνει στους γάμους έχουν οι άνδρες, γιατί δεν δείχνουν αγάπη στις συζύγους τους. Αγαπούν, δυστυχώς τις γυναίκες, αλλά όχι τις δικές τους. Αυτή είναι η ρίζα του κακού. Τότε φυτρώνει η ζήλεια και η υποψία -με τα γνωστά αποτελέσματα-, ιδίως όταν και οι γύρω διατείνονται ότι μάλλον κάτι συμβαίνει!

Το γραφικό «άφετε και αφεθήσεται» και το «ανεχόμενοι αλλήλων εν σπλάχνοις Ιησού Χρίστου» πρέπει να επικρατεί απαραιτήτως για να υπάρχει ομαλότητα στην οικογένεια. Πολλά λάθη και σκληρότητα έχουν οι άνδρες. Συνήθως πλεονάζει η απροσεξία και η υποχώρηση στα θέματα ηθικής, που στους καιρούς μας πέρασε τα όρια. Αν συμβεί κάτι τέτοιο στη γυναίκα, τότε ο πέλεκυς της παιδείας και εκδικήσεως πέφτει βαρύς.

Η αγάπη προς τη σύζυγο είναι ως προς τον άνδρα και δικαιοσύνη, γιατί το μόνο πρόσωπο που αχώριστα και πρακτικά θα παραμείνει στο πλευρό του είναι η σύζυγός του, αφού όλα τα πρόσωπα του περιβάλλοντός του σιγά-σιγά θα εκλείψουν, ενώ στους ευσεβείς συζύγους η συζυγία συνεχίζεται και στην αιωνιότητα.

Ο νόμος της επιρροής.

Υπάρχει και άλλος λόγος σοβαρότερος, που απορρέει από την έμπρακτη συζυγική αγάπη και ενότητα, σύμφωνα με το νόμο της επιρροής. Αν οι πιστοί σύζυγοι εφαρμόζουν το νόμο της αγάπης μεταξύ τους, τότε η υπερφυσική ενέργεια της αγάπης, που είναι θεία και ζωοποιός, επιδρά οργανικά από τη σύλληψη, την εγκυμοσύνη και τον τοκετό στη διάπλαση του ακέραιου και σωστού χαρακτήρα του παιδιού. Έτσι, πρακτικά και πραγματικά το παιδί αποκτά χαρακτήρα και προσωπικότητα που περιείχε η πρώτη «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» του Δημιουργού ανθρώπινη υπόσταση.

Αν οι σύζυγοι με προσοχή και πίστη εφαρμόζουν στη ζωή τους την εντολή της θείας αγάπης, οι καρποί είναι εμφανείς στην αρμονική και ειρηνική οικογενειακή ζωή καθώς και στο χαρακτήρα των παιδιών που θα γεννηθούν αφού δε θα είναι μόνο γεννήματα και προϊόντα της σάρκας αλλά και του πνεύματος, εφ’ όσον «το γεγεννημένον εκ του πνεύ­ματος πνεύμα έστιν» (Ιω. 3, 6).



(Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, «Συζητήσεις στον Άθωνα». Ψυχωφελή Βατοπαιδινά 13, σ. 146-150, 152-153)

[rose]

Η Αγία Θωμαίς η εκ Λέσβου (η προστάτης του συζυγικού βίου και συμφιλιώτρια των συζύγων).



Η Θωμαϊς που έγινε Αγία.

Η ΑΓΙΑ ΘΩΜΑϊΣ, μετὰ τὴν κοίμησή της, ἔλαβε ἀπὸ τὸν Κύριό μας ἕνα ἐντελῶς ἰδιαίτερο χάρισμα: νὰ προστατεύη τὸν συζυγικὸ βίο καὶ νὰ συμφιλιώνη τοὺς συζύγους.

Καὶ δὲν εἶναι βέβαια παράξενο νὰ ἐνδιαφέρεται τώρα ἡ ῾Αγία γιὰ ὅσα αὐτὴ ὑπέφερε μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ ἀπὸ τὸν βάναυσο Στέφανο στὴν διάρκεια ἐκείνου τοῦ ἀσυνθηκολόγητου πολέμου καὶ τῆς συνεχοῦς σωματικῆς φθορᾶς: τὸν φθόνο καὶ τὴν ζήλεια, τὸ μῖσος καὶ τὴν ἀντιπάθεια, τὰ βέλη τῆς κακίας ἀπὸ τὴν ἀνδρικὴ μοχθηρία...

῎Ετσι, μὲ τὶς ὁσιομαρτυρικὲς πρεσβεῖες της, ἀποκρούει κάθε παράλογη ζηλοτυπία καὶ διαλύει τὴν ἀνδρικὴ θηριωδία... ᾿Εξορκίζει τὸν δαίμονα τῆς δυσαρέσκειας καὶ διαιρέσεως... Χαρίζει στοὺς συζύγους τὴν εἰρήνη καὶ τὴν κατανόησι, ὅταν διαπληκτίζωνται καὶ ἔχουν ἀσυνεννοησία...

῾Η μεσιτεία τῆς χαριτωμένης Θωμαΐδος μαλακώνει εὔκολα τὴν καρδιὰ ἐκείνου ποὺ μισεῖ τὴν γυναῖκα του καὶ τὴν μεταστρέφει στὴν ἀγάπη της... Καὶ ἐκείνους ποὺ ἦσαν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετοι καὶ δεινοὶ ἀντίπαλοι, τοὺς γαληνεύει καὶ συμφιλιώνει, τοὺς μονοιάζει καὶ τοὺς δίνει τέτοια καὶ τόση ἀγάπη, ὥστε νὰ μὴ θέλουν ποτὲ πλέον ἀκόμη καὶ νὰ μηθοῦν τὸ σκάνδαλο ποὺ συνέβη...

Εἶναι πράγματι πολὺ συγκινητικὸ τὸ ἰδιαίτερο αὐτὸ χάρισμα τῆς ῾Αγίας Θωμαΐδος, διότι ὅλα τὰ ἄλλα θαύματα ποὺ ἐπιτελεῖ τὰ βλέπουμε συνήθως καὶ σὲ ὅλους τοὺς ῾Αγίους τῆς Πίστεώς μας.

«᾿Αλλὰ τὸ νὰ ἐξαφανίζη ἀμέσως, νὰ ἡμερώνη καὶ νὰ λουφάζη τέτοια ἀπέχθεια καὶ παράφορη ὀργή, τέτοιου εἴδους ἔξαψη τοῦ μυαλοῦ καὶ τρικυμία τῆς καρδιᾶς, ποὺ δημιουργεῖ ἡ φοβερὴ ζήλεια, ζάλη, θύελλα καὶ φοβερὴ φουρτούνα, καὶ τόσο εὔκολα νὰ τὰ μεταβάλη σὲ πλήρη ὁμόνοια καὶ φιλικὸ συμβιβασμό, αὐτῆς ἐδῶ ἀποκλειστικὰ εἶναι ἔργο καὶ φροντίδα καὶ κανενὸς ἄλλου...».

Πόση, ἀλήθεια, εὐγνωμοσύνη ὀφείλουμε στοὺς ῾Αγίους καὶ φίλους τοῦ Θεοῦ!... Γιὰ ὅποια δοκιμασία ἔδειξαν μεγαλοψυχία μέχρι τέλους στὸν ἐπίγειο βίο τους, ἔλαβαν καὶ τὸ ἀνάλογο χάρισμα... ῎Ετσι, βοηθοῦν τώρα καὶ ἐμᾶς τοὺς κριματισμένους, ὅταν ἀντιμετωπίζουμε τὸν ἴδιο πειρασμὸ... ᾿Ακολουθοῦν καὶ στὸ ζήτημα αὐτὸ τὸν φιλάνθρωπο Δεσπότη μας... «᾿Εν ᾧ γὰρ πέπονθεν Αὐτὸς πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι»...

Ο ΘΕΟΣ ἐδόξασε πολὺ καὶ ἐτίμησε ποικιλοτρόπως τὸ πολύ-παθο Λείψανο τῆς δούλης Του Θωμαΐδος... Τὰ πολλὰ καὶ θαυμαστὰ σημεῖα προξενοῦσαν τὴν ἔκπληξι τοῦ λαοῦ... ῾Η φήμη της ἐξαπλώθηκε παντοῦ...

«῞Ολοι ἔμεναν κατάπληκτοι καὶ ἔκθαμβοι γιὰ τὸ νεκρό της σῶμα βλέποντας τὴν ἀρτιότητα τῶν μελῶν»...

῍Αν καὶ ἄψυχο, ἔμενε ἀκέραιο... ῍Αν καὶ νεκρό, ἀνέβλυζε ζωή... «Τίποτε ἄλλο δὲν ἐπεδίωκαν τότε ὅλοι νὰ μάθουν, οὔτε ἄλλο εἶχαν στὰ χείλη φημολογούμενο καὶ πολυσυζητημένο παρὰ — ὤ, ποιός νὰ τὄξερε! — τὴν Θωμαΐδα ἢ πιὸ σωστά: τὰ ἔργα καὶ τὰ θαύματά της».Πόσο δοξαζόταν ἡ μεγαλωσύνη τοῦ Θεοῦ!...

«῎Ετσι, συνέβαινε τότε νὰ βλέπης συρροὴ δαιμονισμένων, συρροὴ βασανισμένων καὶ ἀπελπισμένων καὶ ἄλλων αρρώστων καὶ ἀτύχων ἀνθρώπων, ὅλοι σὲ ἕνα δρόμο νὰ φθάνουν στὴ θεία σορὸ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ ἐπιστρέφουν διαφορετικοί, ἀφοῦ εἶχαν τρυγήσει χαρούμενοι ξαφνικὰ τὴν θαυματουργικὴ γρήγορη, πολύμορφη καὶ πολύτροπη βοήθειά της, μὲ ἀποτέλεσμα κάποια θεία καὶ ἄρρητη χαρμονὴ καὶ πτερωτὴ φήμη νὰ κυκλοφορῆ ἀπὸ ἐδῶ στὴν οἰκουμένη γιὰ τὶς τόσο ἐξαίσιες καὶ θεοπρεπεῖς θεραπεῖες».

῍Ω, τῆς ξακουστῆς πρὸς τὸν Θεὸ παρρησίας σου, ἔνδοξε ῾Οσία καὶ Μάρτυς Θωμαΐς!
http://thomais.lesvou.gr/who-we-are

Στην παρακάτω ιστοσελίδα, μπορείτε να διαβάσετε το βίο της Αγίας Θωμαίδος:
http://orthodoxos-gamos.blogspot.com/20 ... st_20.html

[Matina]

Γιατί θα πρέπει να παντρευτεί κάποιος για να έχει σαρκικές σχέσεις;


Μια εύλογη απορία που έχουν πολλοί, είναι: Γιατί δηλαδή θα πρέπει να παντρευτεί κάποιος για να έχει σαρκικές σχέσεις; Το να έχει πολλές σχέσεις με πολλούς συντρόφους είναι κατανοητό, αποτελούν παραβίαση του φυσιολογικού δεσμού μεταξύ δύο ανθρώπων. Γιατί άραγε όμως, ο γάμος (και μάλιστα ο θρησκευτικός γάμος), να είναι αναγκαίος για δύο ανθρώπους που αγαπιούνται και θέλουν να ζήσουν μαζί, και να μην αρκεί η συναισθηματική και σαρκική τους ένωση χωρίς γάμο; Δεν είναι το ίδιο; Ποια η διαφορά;

Γιατί λοιπόν στην Εκκλησία θέλουμε να "τελέσουμε γάμο", εννοώντας την τελετή;

Εδώ το κλειδί για να το κατανοήσουμε, είναι η λέξη: "ΜΥΣΤΗΡΙΟ". Γι' αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν αναγνωρίζει τις τελετές γάμου αλλοδόξων. Αλλά οφείλουν να την επαναλάβουν Ορθόδοξα οι Χριστιανοί για να αναγνωρίζονται στην Εκκλησία ως ζευγάρι, έστω και αν ήταν παντρεμένοι για δεκαετίες πριν γίνουν Χριστιανοί!

Εντός την Εκκλησίας, ο γάμος εντάσσεται στο σχέδιο της σωτηρίας. Ο στόχος, δεν είναι να ΩΦΕΛΗΘΕΙ κάποιος από τις σεξουαλικές χάρες του άλλου. Ούτε να ζήσουν απλώς μαζί "ευτυχισμένοι" δύο άνθρωποι. Ο στόχος του γάμου ως ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, (ως "μύησης", για να γίνει κατανοητή η έννοια της λέξης), είναι ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ. Με άλλα λόγια, εκτός από τους δύο, βάζουμε στη ζωή της οικογενείας μας ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ. Δεν ζούμε ερήμην του Θεού, ούτε τεκνοποιούμε χωρίς Αυτόν. Αλλά "εαυτούς και αλλήλους, και ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΗΜΩΝ, Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα". Λέμε δια της μύησης αυτής στον Θεό: "Θεέ μου, η πορεία μας προς τη Θέωση, στα πλαίσια της Εκκλησίας σου, είναι δεδομένη. Παρακαλούμε, να ευλογήσεις αυτή τη νέα κατάσταση της ζωής μας, ώστε πλέον, όχι ένας, αλλά ΔΥΟ μαζί, ενωμένοι ως ανδρόγυνο, να συνεχίσουμε αυτή την πορεία, που είναι και το κέντρο της ζωής μας, και ο στόχος μας".

Ο στόχος λοιπόν, ΔΕΝ είναι ούτε η "ευτυχία" των δύο, ούτε "η τεκνοποιεία", ούτε "το σεξ". Ο στόχος είναι Η ΘΕΩΣΗ. Ο ίδιος στόχος που είχαν οι δύο (υποτίθεται, εφ' όσον ήταν Χριστιανοί) και πριν! Μόνο που τώρα, ο ίδιος αυτός στόχος, συνεχίζεται συντροφικά, όχι μόνο σε κοινή πορεία ΣΥΖΥΓΩΝ, αλλά ΚΑΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΩΝ!!!

Αποζητώντας λοιπόν ο άνθρωπος το σεξ χωρίς τον γάμο, δείχνει τα εξής:

1. Πιθανόν θέλει τα ΗΔΟΝΙΚΑ καλά του γάμου, χωρίς όμως τις ανάλογες ευθύνες. Πρόκειται λοιπόν για ανευθυνότητα!

2. Αφήνει τον Θεό ΑΠ' ΕΞΩ, δείχνοντάς Του, ότι ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ στη συζυγική τους ζωή! Συνεπώς και ο Θεός ΔΕΝ ευλογεί τον γάμο ως μέρος της πορείας Θέωσης του ζευγαριού!

3. Δεν έχει ως στόχο την εν Χριστώ ζωή, ούτε τη Θέωση. Με άλλα λόγια, είναι ένα ΣΑΘΡΟ ΘΕΜΕΛΙΟ για τον γάμο, μια σχέση ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ!

Στη Χριστιανική Εκκλησία λοιπόν, η νέα αυτή περίοδος σχέσης του ανθρώπου,

1. συνοδεύεται από ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ, απέναντι στον σύντροφο της ζωής μας, απέναντι στα παιδιά που τυχόν θα γεννηθούν από αυτή την ένωση, και απέναντι στους ανθρώπους που θα επηρεάσει η ένωση αυτή.

2. εντάσσεται στα πλαίσια της Εκκλησιαστικής μας ζωής, όπου η ένωση αυτή αποβαίνει ΑΙΩΝΙΑ, και όχι μόνο παροδική.

3. εντάσσεται στην ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ πορεία δύο πιστών ανθρώπων, που αποφασίζουν να τη συνεχίσουν ως σύζυγοι, βοηθώντας ο ένας τον άλλον στον δύσκολο αυτό αγώνα, όπως και στον κοινό αγώνα της βιοπάλης, πάντα με τη Χάρη του Θεού, ο οποίος δια του Μυστηρίου αυτού, ΠΡΟΣΚΑΛΕΙΤΑΙ, να αναλάβει αυτή την πορεία, και να "τελειώσει" αμφοτέρους τους συντρόφους.

Γι' αυτό και σεξουαλική πράξη έξω από τον γάμο, μαρτυράει πέραν της κοινωνικής ανευθυνότητας, επίσης μια ανευθυνότητα απέναντι στην αγιωτάτη πίστη μας, και στον Δημιουργό μας, που λαχταράει να συμμετέχει κι Εκείνος στη ζωή των πλασμάτων Του ΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΘΕΙ, ώστε να τους οδηγήσει στην Δική Του Ζωή, δια του αγιασμού τους.

Συνεπώς, οι ΜΟΝΟΓΑΜΙΚΕΣ εξωγαμιαίες σχέσεις, με τον άνθρωπο που αγαπάμε, ΔΕΝ είναι αυτές καθεαυτές κακές, ως πράξη. Είναι όμως αμαρτία, (αστοχία σημαίνει η λέξη αμαρτία), μόνο και μόνο, επειδή μαρτυράει την ΑΠΟΤΥΧΙΑ του Χριστιανού να εντάξει τον γάμο του στην κατά Θεόν ζωή της Εκκλησίας.

Φυσικά για τους μη Χριστιανούς, δεν τίθεται θέμα. Γάμος είναι! Είτε στα πλαίσια της θρησκείας τους, είτε στα πλαίσια της συμβίωσης, είναι γάμος, μια και ΠΟΤΕ δεν αποτελεί Μυστήριο.

Αμαρτία, είναι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ (ή αποτυγχάνει να μας πλησιάσει) ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ. Και μόνο με αυτή την έννοια, μπορεί να γίνει διάκριση του "τι είναι αμαρτία, και τι όχι". Δεν είναι λοιπόν ούτε θέμα "ενοχής", ούτε θέμα "ανηθικότητας". Είναι θέμα προσωπικής μας αποτυχίας ως Χριστιανών, όσον αφορά την Εκκλησιαστική του διάσταση.

Τελειώνουμε με μια συμβουλή κάποιου ιερέα:

Για να είναι ο γάμος μας σε σωστές βάσεις, και να διαρκέσει, πρέπει να γίνει αφ' ενός κατά Θεόν, (ως Μυστήριο), αλλά και ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΜΑΣ πρέπει να είναι οι σωστές. ΔΕΝ παντρευόμαστε "για να έχουμε σεξ με τη γυναίκα των ονείρων μας". Δεν παντρευόμαστε "για να έχουμε κάποιον να μας συντηρεί και να μας αγαπάει και να μας φροντίζει". Δεν παντρευόμαστε "για να ΛΑΒΟΥΜΕ" οτιδήποτε από τον μελλοντικό μας σύντροφο!

Δεν παντρευόμαστε με τη σκέψη: "Τι μπορεί να μου προσφέρει ο άνθρωπος αυτός;"
Το αντίθετο πρέπει να συμβαίνει! Η σκέψη μας πρέπει να είναι: "Τι μπορώ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ σε αυτόν τον άνθρωπο που αγαπώ;" Καταλαβαίνεις τη διαφορά; Πρόκειται για ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΥΣΙΑ, και όχι για ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ. Είναι ΔΟΣΙΜΟ και ΟΧΙ ΑΠΟΛΑΒΗ. Είναι ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΜΑΣ, ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΣΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Ο γάμος όπου ζητάμε να λάβουμε, είναι ΕΓΩΙΣΤΙΚΟΣ, έστω και αν λέμε ότι τον κάναμε "από αγάπη". Αγάπη είναι ΔΟΣΙΜΟ, και όχι "απολαβή". Και όταν ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ από τον σύντροφό μας, (καμία απαίτηση, αλλά αντιθέτως, αυτοπαράδοση), τότε δεν θα έχουμε και απογοητεύσεις! Ούτε καυγάδες, ούτε διαζύγια! Όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία (κατά την Αγία Γραφή), και έδωσε τη ζωή Του για χάρη της, έτσι και εμείς οι άνδρες, "χρωστάμε να αγαπάμε τις γυναίκες μας όπως τα σώματά μας"! Και ακόμα περισσότερο! Ομοίως και οι γυναίκες, να είναι πρόθυμες να θυσιασθούν για το σύζυγό τους, όπως η Εκκλησία έγινε σπονδή στους διωγμούς, χάριν του συζύγου της και Κεφαλής της, του Ιησού Χριστού!

Λοιπόν, έχοντας κατά νου όλα αυτά, κάτσε και σκέψου: Αν αγαπάω πραγματικά αυτή την κοπέλα, γιατί να μην την οδηγήσω νύφη στην Εκκλησία; Τι με αποτρέπει από αυτό; Μήπως θέλω απλώς να χαρώ τα θέλγητρά της; Μήπως θέλω ΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΩ, και ΟΧΙ ΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΩ; Μήπως τη μεταχειρίζομαι ως "χρηστικό αντικείμενο" των ηδονών μου, και όχι ως ΠΡΟΣΩΠΟ κατ' εικόνα Θεού; (τα ίδια ισχύουν και για τις γυναίκες)

Και τον Θεό, γιατί θέλω να τον αφήσω έξω από τη ζωή μας;

Να γιατί είναι λάθος ακόμα και οι μονογαμικές σεξουαλικές σχέσεις! Είναι ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ από αυτό που ΟΦΕΙΛΕΙ να κάνει ένας Χριστιανός προς τα δύο πρόσωπα που (υποτίθεται ότι) αγαπάει: Τη γυναίκα ή τον άνδρα της ζωής της/του, και τον Θεό!

Ν. Μ.
πηγή-oodegr

[Matina]

Οι μητέρες των 3 Ιεραρχών-Οι Αγίες Εμμέλεια,Νόννα και Ανθούσα


ΤΙΜΩΝΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ



Όποιος μελετά τη ζωή και το έργο των Τριών Ιεραρχών διαπιστώνει ότι οι μεγάλοι παιδαγωγοί εις την εν Χριστώ ζωή και στη σμίλευση κατά Θεό της προσωπικότητάς τους υπήρξαν κυρίως οι άγιες μητέρες τους. Αυτές υπήρξαν σαρκικές μητέρες αλλά και πνευματικές. Αυτές τους κυοφόρησαν, τους γέννησαν, τους ανέθρεψαν, τους στήριξαν με τις προσευχές τους, τις συμβουλές τους, το παράδειγμά τους. Στο βίο των Τριών Ιεραρχών δεν βρίσκουμε γέροντες και πνευματικούς οδηγούς. Αν εξαιρέσουμε τον άγιο Χρυσόστομο, ο οποίος αφού χειροτονήθηκε αναγνώστης σε ηλικία 21 ετών, έφυγε στην έρημο όπου και μόνασε κοντά σε γέροντα 4 έτη, δεν έχουμε άλλο στοιχείο καθοδηγήσεως τους.

Ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος μόνασαν μόνοι τους στα κτήματά τους, ή συντροφιά μαζί στο κτήμα του Βασιλείου στον Πόντο, παρά τον Ίριν ποταμό, και ανεδείχθησαν δια της ιδιωτικής ασκήσεως τους, όπως και ο Χρυσόστομος, ο οποίος μόνασε και 2 έτη μόνος του σε σπήλαιο, της θεολογικής κατά μόνας μελέτης τους, και οπωσδήποτε βάσει των γνωριμιών αγίων ανδρών που συνάντησαν, κυρίως ο Βασίλειος, στα ταξίδια και τις περιηγήσεις τους.

Οι κατά σάρκα πατέρες τους, του μεν Βασιλείου απέθανε όταν ήταν σε ηλικία 15 ετών, αφήνοντάς τον έτσι αβοήθητο στην δύσκολη περίοδο της εφηβείας, του δε Γρηγορίου ήταν στην αρχή αιρετικός (Υψιστάριος· θρήσκευμα που αποτελείτο από ιουδαϊκά και εθνικά στοιχεία και η λατρεία του υψίστου Θεού συνδυαζόταν με τη λατρεία του πυρός) και αργότερα χώλαινε στην διάκριση των θεολογικών εννοιών μ’ αποτέλεσμα να υπογράψει και φιλοαρειανικό σύμβολο πίστεως ως επίσκοπος. Γι’ αυτό βοηθήθηκε από τον υιό του στη διαποίμανση χωρίς αυτός να τον βοηθήσει ουσιαστικά. Και ο πατέρας του Χρυσοστόμου πέθανε λίγους μήνες μετά τη γέννησή του. Συνεπώς οι πατέρες των Τριών Ιεραρχών δεν μπόρεσαν ν’ ασκήσουν ουσιαστική αγωγή στα παιδιά τους.

Οι μητέρες τους λοιπόν ήταν αυτές που διαμόρφωσαν μετά το Θεό τις προσωπικότητές τους και τον χαρακτήρα τους. Ας δούμε ξεχωριστά την επίδραση που είχε κάθε μητέρα στον υιό της.

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Από τη μητέρα του Εμμέλεια ομολογεί ότι γνώρισε το Θεό. Η μητέρα του γέννησε δέκα παιδιά, από τα οποία το ένα δεν επέζησε. Τέσσερα αγόρια και πέντε κορίτσια. Όλα τ’ αγόρια και μία κόρη, η Μακρίνα, αφιερώθηκαν. Τρεις επίσκοποι (Βασίλειος, Γρηγόριος, Πέτρος) και δύο μοναχοί (Ναυκράτιος και Μακρίνα).

Η Εμμέλεια είχε κάνει το σπίτι Εκκλησία ενώ οι περισσότερες μητέρες και γο-νείς το κάνουν θέατρο. Τους δίδαξε Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Τα έμαθε να προσεύχονται. Τα στήριξε στην κατά Θεό αφιέρωση. Πρώτη αυτή, μετά το θάνατο του συζύγου της, μαζί με τη κόρη της Μακρίνα συνέπηξε μονή στα κτήματα της οικογενείας στον Πόντο. Κοντά τους πήγε και ο Ναυκράτιος, ο οποίος μόνασε σε ανάλογη ανδρική. Αργότερα μετά το τέλος των σπουδών του ακολούθησε και ο Βασίλειος.

Η Εμμέλεια είχε σύντροφο πιστό και μόνιμο σ’ όλη τη ζωή της τον πόνο. Πέθανε ο πατέρας της σαν μάρτυρας στους διωγμούς, πέθανε ο άνδρας της νέος, ο γιος της Ναυκράτιος σκοτώθηκε, 27 ετών, σε κυνήγι, και ο Βασίλειος ήταν μόνιμα άρρωστος και καταβεβλημένος. Κι όμως παρέμεινε στητή και ολόρθη. Ασκούσε την ελεημοσύνη σε μεγάλο βαθμό και στήριζε τα παιδιά της.

Η γιαγιά του Μ. Βασιλείου Μακρίνα και η μεγάλη του αδελφή που πήρε το ίδιο όνομα με τη γιαγιά τους ήταν άλλες δύο γυναίκες που στήριξαν και καθοδήγησαν τον Βασίλειο.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Η μητέρα του Νόννα ήταν δάσκαλος της ευσεβείας όλης της οικογενείας τους. Πέτυχε τον άνδρα της από αιρετικό να τον κάνει ορθόδοξο και μάλιστα να τον καλλιεργήσει τόσο, ώστε αργότερα να γίνει ιερέας και επίσκοπος Ναζιανζού. Επίσης, αν και υπήρξε άτεκνη για πολλά χρόνια και έφθασε σε προχωρημένη ηλικία χωρίς παιδιά, πέτυχε με τις προσευχές και τα δάκρυά της να καταργήσει την ατεκνία της και απέκτησε 3 παιδιά· την Γοργονία, τον Γρηγόριο και τον Καισάριο. Έχασε όμως τον Καισάριο σε ηλικία 38 ετών το 368, και την Γοργονία σε ηλικία 42 ετών το 369. Ο μόνος που επέζησε και τους έκλεισε τα μάτια, αυτήν και τον άνδρα της, ήταν ο Γρηγόριος τον οποίον αφιέρωσαν στον Θεό εξ αρχής, σαν το πρώτο αγόρι τους. Έτσι αυτή ήταν όσο ζούσε το στήριγμά του.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Η μητέρα του Ανθούσα μένει χήρα στη ζωή της πολύ νωρίς, ενώ ήταν 20 ετών. Δεν ξαναπαντρεύτηκε και δεν χάρηκε τίποτα, αφού η έγγαμος ζωή της ήταν τόσο σύντομος. Ουσιαστικά έζησε σαν παρθένος έχοντας όμως τα βάρη του γάμου· μία κόρη, που μόνο μία φορά την αναφέρει ο Παλλάδιος και της οποίας αγνοούμε και το όνομά της, και τον Ιωάννη, στον οποίο έκτοτε αφιερώθηκε. Του δίδαξε την αγία Γραφή· τον στήριξε με την προσευχή και τη συμπαράστασή της· καλλιέργησε την ψυχή. Έμεινε μαζί του 23 ολόκληρα χρόνια, ως τον θάνατό της. Ο Χρυσόστομος ομολογεί στα έργα του ότι η μητέρα του τον έσωσε από τα πάθη του, τον διεφύλαξε από το αισχρό και ειδωλολατρικό περιβάλλον της Αντιοχείας, και τον στήριξε στην κατά Θεό ζωή.
* * *

Σήμερα γίνεται πολύς λόγος, μέσα στα πλαίσια της πλήρους εξισώσεως ανδρών και γυναικών, να δοθεί από την Εκκλησία η ιερωσύνη και στις γυναίκες. Και ήδη στα παρακλάδια του προτεσταντισμού γίνεται αυτό. Η καθ’ ημάς όμως Ορθόδοξη Ανατολή έχει ως ιερωσύνη της γυναίκας την μητρότητα και την αγωγή των παιδιών. Η μητέρα τα φέρνει στον υλικό κόσμο μετά από εννεάμηνη κύηση και η μητέρα καλείται με πνευματικές ωδίνες και πνευματικό τοκετό να τα φέρει και στον πνευματικό κόσμο του ορθοδόξου δόγματος και της ηθικής. Στην μητέρα κυρίως οφείλουμε το ζην, το ευ ζην, και το αιωνίως και κατά Θεό ζην. Η μητέρα είναι ο πρώτος και αναντικατάστατος γέροντάς μας και παιδαγωγός εν Χριστώ. Δεν γίνεται ιερεύς η ίδια, γεννά όμως τους ιερείς και τους στηρίζει. Ο πλούτος της καρποφορίας των μεγάλων αυτών ανδρών και εν γένει όλων των αγίων υπήρξε καρπός, μετά τη χάρη του Θεού βέβαια, της ταπεινώσεως, της αγάπης, της θυσίας, και της ευσεβείας των μητέρων τους.

Το έργο της μητρότητας και της κατά Χριστόν ανατροφής και αγωγής είναι τόσο μεγάλο όσο και το έργο της ιερωσύνης.

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

[Matina]

Το πραγματικό νόημα της εξώγαμης ερωτικής περιπέτειας.

Μια εξώγαμη περιπέτεια του ενός από τούς συζύγους δημιουργεί μια ολέθρια ένταση στη συζυγική σχέση. Υπάρχουν πολλοί σύζυγοι, ωστόσο, πού έχουν αισθανθεί κάποιο έντονο ενδιαφέρον για ένα άλλο άτομο, χωρίς όμως αυτό να έχει καταλήξει σε μια ουσιαστική προδοσία της συζυγικής πίστεως. Οι περισσότεροι ίσως από τους συζύγους, σε κάποια στιγμή της συζυγικής τους ζωής, έχουν δοκιμάσει αυτό το έντονο ενδιαφέρον και την έλξη για κάποιον άλλο. Αυτό είναι ίσως μια απ' τις αναπότρεπτες πραγματικότητες της ζωής, πού δεν υπάρχει λόγος να αντιμετωπίζονται με υστερίες και μελοδράματα.


Οι πιο πολλοί άνθρωποι στη νεότητα τους αισθάνονται πολλές φορές ερωτευμένοι και ξετρελαμένοι, δοκιμάζοντας την αγωνία και την έκσταση πού συνοδεύουν την αναζήτηση
συντρόφου.

Τελικά κάνουν την εκλογή τους και προχωρούν σ' ένα γάμο. Αν ή εκλογή τους είναι επιτυχής και αν αποδύονται στην προσπάθεια της πραγματώσεως του «έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν», δοκιμάζουν τη χαρά και την ικανοποίηση πού
έχουν ανάγκη.

«Είναι τρομερή ή απόφαση πού παίρνει κανείς», κατά τη διατύπωση του Αντρέ Μωρουά, «όταν λέει: Θα συνδεθώ για όλη μου τη ζωή έχω κάνει την εκλογή μου- από τώρα ό σκοπός μου δε θα είναι να διαλέξω κάποιον πού θα μ' ευχαριστήσει, αλλά να ευχαριστήσω αυτόν πού διάλεξα». Αυτή είναι μια απόφαση πού παίρνει ένας άνθρωπος, μια αφιέρωση στο μεγάλο σκοπό της θεμελιώσεως μιας καινούργιας μονάδος της ανθρώπινης κοινωνίας, πού είναι ή οικογένεια.
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ό άνθρωπος πού πήρε μια τέτοια απόφαση έπαψε να είναι ικανός να συμπαθήσει έναν άλλο άνθρωπο. Ή δυνατότητα της αναπτύξεως ενός καινούργιου συναισθήματος εξακολουθεί να υπάρχει και καλλιεργείται πολύ εύκολα, όταν ή συζυγική σχέση δεν είναι ουσιαστική ένωση

Όταν το ζευγάρι δεν προάγει τη διαδικασία που οδηγεί στην πραγμάτωση του «έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν», τότε ή τόσο βασική ανάγκη των συζύγων για ένωση δεν ικανοποιείται και οι σύζυγοι μπορεί να αισθανθούν
τόσο βασανιστική μοναξιά, πού μπορεί να τούς οδηγήσει στην αναζήτηση ενός απατηλού αισθήματος ενώσεως έξω απ' το γάμο.
Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, εκείνος πού αποδύεται στην εξώγαμη περιπέτεια, συνήθως δέχεται τα πυρά της αύτοδικαιωτικής αγανακτήσεως του απατημένου συντρόφου του, αλλά και της κοινωνίας.

Ή απιστία όμως του ενός από τούς συζύγους είναι μάλλον ένα σύμπτωμα πού δείχνει σε ποιά κατάσταση βρίσκεται ό γάμος, παρά μια απόδειξη της κακότητος του παραστρατημένου συζύγου. Εξ άλλου, σε τέτοιες περιπτώσεις, ό πιο άπιστος απ' τούς συζύγους δεν είναι αναγκαστικά εκείνος πού είχε την εξώγαμη ερωτική περιπέτεια, γιατί ή ερωτική απιστία στο γάμο δεν είναι ούτε ή μόνη μορφή απιστίας, ούτε πάντοτε ή χειρότερη. Πολλές φορές ή ερωτική εξώγαμη περιπέτεια δεν είναι τόσο ουσιαστική απιστία στο συζυγικό δεσμό, όσο άλλες «εξώγαμες» περιπέτειες και δραστηριότητες, στις όποιες δε δίνουμε συνήθως τη σημασία πού πρέπει.

Πολύ συχνά, οι σύζυγοι προδίδουν το σύντροφο τους, . δίνοντας αυτό πού ανήκει σ' αυτόν, στο επάγγελμα τους, στην πολιτική, στο ποδόσφαιρο, στους γονείς τους και όχι σπάνια στη θρησκεία. Πολλοί παπάδες, ή άλλοι, πού έχουν συναφή επαγγέλματα, καλλιεργούν ασυνείδητα μια αντιζηλία μεταξύ των συντρόφων τους και της Εκκλησίας ή του Θεού, πού τούς διευκολύνει να αποφύγουν να γίνουν «σάρκα μια» μ' αυτούς. Αυτοί πού το κάνουν αυτό, έστω ασυνείδητα, κάνουν κάτι ανέντιμο και βλάσφημο, πού μπορεί να καλλιεργήσει και συχνά καλλιεργεί, εχθρότητα στην ψυχή του άλλου κατά του Θεού και της Εκκλησίας και έτσι να δημιουργήσει σ' αυτόν μια πολύ οδυνηρή και επικίνδυνη Κατάσταση.


Θα πρέπει να τονισθεί επίσης, ότι το επιτρεπτικό κλίμα, που επικρατεί στις ήμερες μας, έχει εξουδετερώσει τις αναστολές πού λειτουργούσαν πολύ απαγορευτικά σε άλλες εποχές Τα ερεθίσματα είναι ασύγκριτα περισσότερα και ή μοναξιά πολύ πιο κυρίαρχη, έτσι πού να γίνεται πολύ πιο εύκολη ή εξώγαμη ερωτική περιπέτεια. Σύμφωνα με τις σχετικές στατιστικές, το ποσοστό των συζύγων πού έχουν κάποια εξώγαμη περιπέτεια κατά τη διάρκεια του γάμου τους, οπωσδήποτε υπερβαίνει κατά πολύ το 50%.

'Ο πειρασμός για εξώγαμη ερωτική περιπέτεια θα πρέπει να σημαίνει για το σύζυγο πού τον αισθάνεται, ότι ό γάμος του δεν κινείται προς την πραγμάτωση του «έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν» και θα πρέπει να σπεύσει να πάρει τα απαραίτητα μέτρα πού θα κάνουν δυνατή αυτή την κίνηση. «Ουδείς άπείραστος δυνήσεται είσελθείν εις την βασιλείαν των ουρανών», κατά το Μέγα Αντώνιο• «έπαρον γάρ, φησί τούς πειρασμούς, και ουδείς ό σωζόμενος». Άλλα δεν είναι καθόλου δύσκολο να δημιουργήσει ένας σύζυγος αδιαπέραστες νευρωτικές άμυνες, πού τον αναισθητοποιούν, έτσι ώστε να μην αισθάνεται τούς πειρασμούς πού θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να αναγνωρίσει την ουσιαστική απονέκρωση του γάμου του. Όμως αυτού του είδους ή «απάθεια» δεν είναι ένα πνευματικό επίτευγμα, αλλά μια δαιμονική νάρκωση.

Συνήθως, ένας άπιστος σύζυγος προσπαθεί να δικαιολογήσει τον εαυτό του, λέγοντας ότι ή γυναίκα του δεν έχει κατανόηση. Αυτό λέει και στο άλλο πρόσωπο, αυτό λέει και στον εαυτό του. Έτσι, όταν ή σύντροφος του εξαπολύει τούς μύδρους της εναντίον του, ή προσπάθεια του να πείσει τον εαυτό του ότι ή σύντροφος του είναι δυσάρεστη, ενισχύεται και διευκολύνεται να απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο απ' αυτή. Ό απατημένος σύζυγος, πού αύτοδικαιωτικά ρίχνει το λίθο του αναθέματος στον «ένοχο» σύντροφο του, δίνει μ' αυτή του τη συμπεριφορά αρκετές ενδείξεις της ευθύνης του για την κατάσταση πού δημιουργήθηκε. Ό σύζυγος που αντιμετωπίζει σαν άτεγκτος δικαστής τις αδυναμίες του συντρόφου του, δε δημιουργεί την ατμόσφαιρα της θαλπωρής πού ό σύντροφος του έχει ανάγκη και έτσι τον βάζει στον πειρασμό να την αναζητήσει κάπου άλλου.

Πολύ συχνά, όταν ένας σύζυγος απομακρύνεται από το σύντροφο του για να προσέξει ένα άλλο πρόσωπο, αναζητάει κάτι πού του έχει λείψει στο γάμο του.

Μερικές φορές αισθάνεται ερωτικά ανικανοποίητος, αλλά ή κοινωνική σύμβαση δεν του επιτρέπει να μιλήσει γι' αυτό. Αν ό σύντροφος του είναι εμποδισμένος και δεν έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τρυφερότητα, εκείνος το αισθάνεται αυτό σαν απόρριψη.

Άλλες φορές ένας σύζυγος μπορεί να αισθάνεται παραμελημένος και εγκαταλειμμένος. ' Ο σύντροφος του μπορεί να είναι τόσο οργανωμένα απασχολημένος, ώστε να μην έχει καιρό για να τον ζεστάνει συναισθηματικά. Μπορεί ακόμη να μην έχει φροντίσει να είναι ελκυστικός. Οπωσδήποτε, κάποια υγιής ανάγκη μπορεί να έχει μείνει ανικανοποίητη, πού το άλλο πρόσωπο προσφέρθηκε να ικανοποιήσει.

Πολλοί σύζυγοι πού έχουν βρεθεί σ' αυτή την κατάσταση, έχουν ευχηθεί να ήταν ό σύντροφος τους αυτό το άλλο πρόσωπο και μερικές φορές αυτό θα μπορούσε να γίνει εύκολα, γιατί ό απατημένος σύζυγος διαθέτει και γοητεία και νοημοσύνη και ελκυστικότητα, αλλά ή συνάντηση τους έχει περιορισθεί στη ρουτίνα της ζωής, του σπιτιού ή του επαγγέλματος. Οι συζητήσεις τους περιορίσθηκαν γύρω απ' την κακή συμπεριφορά των παιδιών, ή τα οικονομικά προβλήματα. Στις κρυφές συναντήσεις όμως με το άλλο πρόσωπο υπάρχει μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, επιμελημένο ντύσιμο, αμέριστη προσοχή και θαυμασμός, πού διευκολύνουν την απόδραση από την πλήξη στην οποία έχει καταντήσει ό γάμος.

' Ο σύζυγος πού μαθαίνει ότι ό σύντροφος του είχε ή έχει μια εξώγαμη ερωτική περιπέτεια, θα πρέπει να αναζητήσει αμέσως με ποιό τρόπο εκείνος τον εξώθησε σ' αυτό. Είναι δε βέβαιο ότι μια τέτοια στάση θα κάνει βαθιά εντύπωση στον παραστρατημένο σύζυγο. «Δε θα ξεχάσω ποτέ», έλεγε κάποιος σύζυγος πού είχε μια τέτοια περιπέτεια, «πώς συμπεριφέρθηκε ή γυναίκα μου όταν ξέσπασε το σκάνδαλο για τη σχέση μου μ' αυτή τη μικρή στο γραφείο. Ήξερα ότι υπέφερε πολύ, αλλά εν τούτοις δεν γκρίνιασε, δεν ξεσπάθωσε. Κάθισε κάτω μαζί μου, με κοίταξε ίσια μες' στα μάτια και με ρώτησε σε τί έφταιξε εκείνη, τί είχε αυτό το κορίτσι πού δεν το είχε αύτη. Αύτη τη στιγμή ήξερα τί σπουδαία γυναίκα ήταν και αισθάνθηκα πραγματική ντροπή για την όλη υπόθεση».
Ασφαλώς δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσει κανείς κ τέτοιο μ' αυτόν τον τρόπο.

Όταν ένας σύζυγος δημιουργεί ένα δεσμό με κάποιον άλλο, τότε ό απατημένος σύντροφος του αντιμετωπίζει ενα προσωπικό αντίζηλο και αυτό δημιουργεί μια πολύ δραματική απειλή για το γάμο.

Συνήθως, στον απατημένο σύζυγο δημιουργείται εν έντονο συναίσθημα ανασφάλειας. ' Ο κόσμος όλος φαίνεται να χάνεται. Τα κυρίαρχα συναισθήματα του είναι οργή, απογοήτευση, και αύτολύπηση, πού αν και είναι διαφορετικά, έχουν όλα σαν ρίζα τους την ανασφάλεια. Είναι συγκλονιστικό για τον απατημένο σύζυγο να διαπίστωσε ότι είναι αναλώσιμος. Μερικές φορές, ό απατημένος σύζυγο επιμένει στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του και συγκεντρώνει ένα στρατό από φίλους και συγγενείς για να «συμμαζέψει» τον παραστρατημένο. Κάποτε αυτή ή τακτική φαίνεται αποτελεσματική. 'Αλλά μια τέτοια νίκη είναι μόνο επιφανειακή. Ή πραγματική αιτία πού προκάλεσε τη κρίση δεν αντιμετωπίζεται. Ή σύζυγος του παραδείγματος πού αναφέρθηκε παρά πάνω, νίκησε την αντίζηλο της όχι αποδείχνοντας ότι τα όπλα της ήταν ισχυρότερα, αλλά ότι ' αγάπη της ήταν μεγαλύτερη. Ό σύζυγος πού κερδίζει τη μάχη δυναμικά, εξασφαλίζει την εξωτερική υποταγή του παραστρατημένου συντρόφου του, αλλά αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι έχει ξανακερδίσει και την καρδιά του.

Αυτό πού διατηρεί το γάμο, είναι ή αληθινή εσωτερική ενότητα των συζύγων. Όχι οι επιπόλαιοι συναισθηματισμοί, αλλά το βαθύ και γνήσιο ενδιαφέρον του ενός για το άλλο. Αυτό ίσως άλλοτε να μην ήταν τόσο εμφανές, γιατί ο δυνατοί εξωτερικοί δεσμοί συγκρατούσαν το γάμο ανεξάρτητα απ' την εσωτερική του ποιότητα. Αλλά αυτοί οι εξωτερικοί δεσμοί διαρκώς αποδυναμώνονται και ή σημασία της εσωτερικής ενώσεως γίνεται διαρκώς εμφανέστερη.
Όταν ένας σύζυγος προδίδει τη συζυγική του πίστη, δίνεται ή ευκαιρία στο σύντροφο του να αποδείξει την έκταση της αγάπης του και όχι την έκταση της δυνάμεως του. Είναι μια δοκιμασία της ποιότητος, της άκεραιότητος και της δυνάμεως του συζυγικού δεσμού.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΓΑΜΟΣ. ΠΑΠΑ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ -ΠΑΠΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΦΙΝΑΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ.